Ik loop door de woonkamer en zie de regenboogprins snel opschuiven naar de hoek van de bank waar mijn lief zijn vaste plek heeft gevonden. Hij pakt vervolgens het kussen waar mijn lief ook tegenaan zat en drukt dat tegen zich aan. In een flits zie ik een leren draaistoel voor me. De stoel waar mijn vader altijd in zat. Mijn zusje en ik rolden ons regelmatig op in die stoel met een boek, of om tv te kijken. Mijn vader stuurde ons dan weer uit de stoel als hij er wilde zitten.
Regenboogprins: later word ik juf.
ik: okay
regenboogprins: of tovenaar
ik: dat kan ook
regenboogprins: ik weet het nog niet, maar in ieder geval ga ik niet zo lang als jij werken op een dag. Dat is veel te veel. Ik ga werk doen dat heel makkelijk is.
De rabbijn vertelt een verhaal.
200 jaar geleden zei een jonge vrouw tegen haar vader: ‘papa, ik ga trouwen, maar we hebben geen geld voor een jurk.’ De vader dacht even na en zei toen tegen zijn dochter: ‘er is inderdaad geen geld, maar ik zal een lied maken voor je bruiloft die niemand meer zal vergeten’.
In een witte villa in Dalfsen zit ik op een houten stoel, terwijl Anne-Marth en Roy trouwen, Een van de getuigen spreekt en zegt dat mensen als ze veel met elkaar optrekken, steeds meer op elkaar gaan lijken. Hij eindigt zijn korte speech met de vraag; en als jij dan over 20 jaar in zijn gezicht kijkt; wie zie je dan? (meer…)
De thee en koffie is ingeschonken. Nog een beetje onwennig maar ook verwachtingsvol zit ik op mijn stoel te kijken naar de mensen bij wie ik te gast ben. Het hoofdstuk ‘Verlies’ uit mijn boek ‘De verhalenkathedraal’ is uitgangspunt voor deze avond. Als ik het thema introduceer verschijnen verschillende denkrimpels boven ogen. Alsof er in ieders geheugenpaleis wordt gezocht naar mogelijk te delen herinneringen. Ik begin met het voorlezen van het verhaal over mijn boekenrekje. Zes minuten later is de kamer gevuld met bijzondere dingen. Nou ja, bijzonder…. een vergeelde pannenlap, een handspiegeltje, een hoed, een tijdens een vakantie gekocht sieraad en een babytruitje zeggen in eerste instantie weinig.
We staan relaxed op. De regenboogprins eet zijn yoghurt met cornflakes en samen kijken we naar het schoolwerk van de afgelopen week. Bij het vak nieuwsbegrip ging het deze week over de twee schilderijen van Rembrandt die Nederland graag wil hebben. (Althans, een deel van de samenleving). Dit gesprek vindt plaats aan de eettafel:
Regenboogprins: CHarissa hoe veel landen zijn er in de wereld?
Ik: geen idee
Regenboogprins: wel 5000
ik: echt waar ? Ik zal het eens nazoeken (het blijken er 195 erkende te zijn, wat ik best weinig vind)
Af en toe, zo rond de kerst verstop ik brieven in de stad. Brieven aan willekeurige mensen. Soms sluiten enthousiastelingen zich aan en schrijven ook brieven. Kleine en grote brieven vol hoop. Vandaag vond ik er zelf eentje. Hij lag zo maar op de hoek van een bankje in een envelop. ‘For you’ stond er op. Ik was altijd verschrikkelijk nieuwsgierig hoe het zou zijn voor mensen om de brief te vinden en te krijgen. Ik weet nu hoe ik het vind. Warm en leuk. Bij deze de tekst die op mijn brief stond:
‘Een keer iets stelen’ stond er lange tijd op mijn wishlist. Toen ik zes was zag ik in de winkel een overheerlijk roze Donald duck kauwgompje. Ik pakte het op en nam het mee terwijl ik achter mijn moeder aanliep de winkel uit. Bij de fiets zag mijn moeder dat ik iets in mijn hand had, dat zij niet had gekocht en ik werd gesommeerd het direct terug te brengen. Met rode wangen omdat ik blijkbaar iets had gedaan wat niet mocht, gaf ik het snoepgoed terug aan de kassajuffrouw. ‘Je mag niet stelen!’ Zei mijn moeder streng terwijl ze me achterop haar fiets tilde. (meer…)
