Vaak, steeds vaker denk ik deze jaren aan mijn ouders, tantes en ooms en de jubilea die ze vierden toen ik een stuk jonger was. Deze bijeenkomsten vervulden mij altijd met een soort van verbazing. Misschien wel omdat op zo’n feest alles bij elkaar was. Daarmee bedoel ik vrienden en familie, en ook bedoel ik dat er vreugde was en verdriet. Dat verdriet verbaasde me. Het was nooit zo nadrukkelijk aanwezig. Soms was het er in stilte, soms ging het gehuld in de mantel van spreekwoorden ‘ het was geen kalme vaart, we moesten veel stormen trotseren’. Soms voelde ik het door mensen die niet langer aanwezig waren. Soms was het er door de mensen die juist aanwezig waren en die getuige waren geweest van de dingen die niet fijn gingen. Misschien maakte die aanwezigheid van vreugde en verdriet samen deze bijeenkomsten ook zo indrukwekkend. Inmiddels heb ik dus zelf de leeftijd van mijn ouders en tantes en ooms van toen. En ook ik had iets te vieren. Om daarover te schrijven even een bruggetje:
Ik heb een beetje een gekke agenda. Een soort brugklasagenda. Zo eentje waar ik zelf mijn weken in schrijf en waarin ik heel veel kleine gekke collages en vreemde uitspraken via bijvoorbeeld ‘cut out poetry’ maak. Bij deze week had ik de uitspraak ‘Een onzichtbaar web, constant in beweging, zorgt voor zuurstof’ gemaakt.
Afgelopen weekend vierden mijn lief en ik samen met onze Regenboogprins een 1000-dingen-feestje, iets wat we 9 jaar geleden ook een keer deden. Eigenlijk geven de woorden in mijn agenda precies aan wat ik daar ervaarde.
Om mijn lief, de Regenboogprins en mijzelf heen is in de loop van de tijd als een onzichtbaar web een gemeenschap van mensen geformeerd. Het web rijkt nog verder doordat het ook ons huis, ons chalet, onze hond, en de verbinding met onze wereld en de Eeuwige meeneemt. Dat web ondersteunt ons met duizenden trillende kwetsbare maar sterke draden die weer verbonden zijn met anderen. En zo zorgt het ervoor dat wij rustig kunnen blijven ademen. Het is een bijzonder web, vol kracht en kwetsbaarheid. In dat web wordt de trilling van vreugde opgenomen en doorgegeven, en ook de trilling van verdriet en pijn. En met de erkenning van het kwetsbare, zo rijk.
Tijdens de dag was onze prins met regelmaat even helemaal overvol door alle aandacht die hij kreeg. Tijdens de dag ging dus ook iets van ons normale leven gewoon door. En dat is prima. Dat hoort erbij. Dat kan het web wel dragen.
Tijdens de dag waren er ook heel veel
geluksmomenten:
De woorden die mijn lief uitsprak tijdens het eten die eindigden met ‘ik houd van jou’,
de speech met sketch-elementen van dierbare vrienden,
de vele ongelovelijk leuke cadeau’s die onze Regenboogprins kreeg,
de bereidheid van onze vrienden en familie om naar de prachtige maar afgelegen locatie af te reizen en met allerlei voor hen onbekenden een feest te gaan vieren,
het heerlijke eten, met zorg klaargemaakt,
de glimlachende ogen
de arm van een vriendin even om me heen.
Dit alles maakte deze dag tot eentje die ik niet snel zal vergeten.
De Regenboogprins gaf de volgende dag, bijgekomen van alle ervaringen, aan dat we zoiets nog wel een keer konden doen. Iets eerder dan over 9 jaar dit keer. Hij was al vergeten hoe pittig het voor hem was. Nu was er alleen nog het plezier en het besef van te worden liefgehad.
Vandaag, 13 September 2026 zou mijn vader 92 zijn geworden. Hij overleed op 7 Oktober 2022. Ik had nog net, samen met onze Regenboogprins en mijn lief zijn 88e verjaardag gevierd in de zorginstelling waar hij sinds enkele weken verbleef. Mijn vader begreep niet meer goed waar hij was. Toen we even naar buiten gingen, hij zat in een rolstoel, keek hij in de tuin met verwondering naar het gebouw, “Wat een mooi gebouw, is dat het gemeentehuis?” zei hij. Het stak me dat hij niet meer in zijn eigen vertrouwde huis kon wonen, hoe aardig alle verzorgenden ook waren. Zijn hart was niet sterk meer. Hij leed aan nawerkingen van bestralingen voor blaaskanker. Hij had dementie. Ik heb vaak gedacht: “gelukkig hoefde hij daar niet lang te wonen”. Twee dagen voor zijn overlijden was ik bij hem in het ziekenhuis met mijn zusje en moeder. Hij was, zoals altijd, blij om ons te zien. Hij keek naar buiten en zag iets wat wij niet konden zien. “Zien jullie die vogels? Prachtige vogels zitten daar!” zei hij. Ik wist toen nog niet dat hij twee dagen later zou zijn weggevlogen met de vogels die hij had gezien.
Nu wandel ik over de begraafplaats naar zijn graf. Ik ben al een tijdje niet meer geweest. Mijn vader ligt op een natuurbegraafplaats in het bos, op een plekje dat ik iedere keer moet zoeken, omdat met ieder seizoen het bos verandert. Gelukkig is er die hele specifieke boom, vlak achter zijn plek. De vogels fluiten. De heide, deels nog in bloei, draagt vele spinnenwebben. De zon schijnt. Dante, mijn hond, snuffelt aan de houten gedenkschijf en gaat dan op het graf liggen. Dat voelt goed. Mijn lieve oude hond, zo dicht bij de resten van mijn vader.
Ik verlaat het graf, loop met de hond verder door het bos en stel me mijn vader voor in het leven hierna. Dat hij bijvoorbeeld mijn collega Danielle, die afgelopen jaar overleed aan borstkanker, tegenkomt en met haar in gesprek raakt. Dat zij enthousiast vertelt over de dingen die zij en ik samen deden en dat hij haar bewonderend aankijkt om alles wat ze heeft gerealiseerd. Dat zij over haar kinderen en haar man vertelt en over hoe belangrijk de liefde was in hun leven. En dat hij zegt: “Wat mooi dat je zo’n leven hebt geleid, en wat naar dat het al zo vroeg moest eindigen, maar wat fijn dat je iets belangrijks hebt gedaan voor mensen in de marge van de samenleving, dat je hen opbouwde en beschermde. Je man en je kinderen zullen de liefde die jij met hen deelde altijd met zich mee blijven dragen.”
De inspiratie van vandaag was een stukje muziek waar ik spontaan op begon te tekenen. Mijn pen draaide en maakte krullen, als een veertje zo licht bewoog mijn pen over het papier. Ik kreeg het beeld van een veertje, dat op de wind meegedragen wordt. Ondertussen bedacht ik me: welke muziek is dit ook al weer? Toen het nummer was afgelopen keek ik op mijn telefoon: ‘Theme from Schindlers List’ zag ik. Een moment was ik in de war. Schindlers List. Een film met een loodzwaar thema. De holocaust. 
Deze week startte mijn werk op de CHE weer. Afgelopen maandag zaten we met alle medewerkers van de opleiding Social Work in een lokaal te luisteren naar de plannen van de hogeschool voor het aankomende jaar. Er passeerden een aantal mogelijke veranderingen en bezuinigingen de revue. Veranderingen zijn lastig, bezuinigingen zijn vaak pijnlijk.
