Categorie: Blog

Een potje in het zand. Een kleine jongen erbij. Een vrouw loopt richting de zee. Aan haar vast een doek vol rafels, wit en rood. De rafels lijken netten of webben, ze eindigen of beginnen in de pot. De Jongen maakt er deel vanuit. Er is ook een gat in het beeld. Een gebroken wit gapend gat.

Ik maakte deze collage ergens afgelopen jaar. Ik moest sterk denken aan een oud bijbelverhaal over de weduwe van Zarfath, waar een vrouw haar laatste beetje olie gebruikt om een profeet die haar daarom vroeg te eten te geven. De keuze die ze maakte leverde haar op dat de bodem op het kruikje olie dat ze nog had nooit meer zichtbaar werd. Ik weet alleen niet zo goed waarom ik aan dat verhaal moet denken,

Misschien is het omdat soms mijn eigen kruik olie (mijn energie en dat wat ik kan geven) als schaars voelt? Ik zou kunnen zeggen. Ik ben aan het veranderen ten opzichte van de Regenboogprins die  groter wordt. Die ruimte in begint te nemen voor zichzelf en tegelijk nog heel graag kind wil zijn en daarmee dus ook me de vraag stelt dat ik nog de zorgende moeder moet zijn. Met vele draden voel ik me met hem verbonden. Met liefde zorg ik nog voor hem.
Maar ‘de zee’  roept ook. Roept over reizen en schrijven en ruimte en vrijheid en over het anders.  En wat vertelt het verhaal van de weduwe van Zarfath? Vraagt dat van mij om de weinige olie gewoon te blijven geven omdat het nooit op zal raken? Dat er altijd genoeg liefde en energie zal zijn? Ik ben benieuwd hoe andere ouders van opgroeiende (pleeg)kinderen deze periode beleven.

Wat vertelt de collage jou? Misschien wel iets totaal anders. Ik ben benieuwd.

De opdracht luidde: Begin een kleine verzameling items die zich verhouden tot de thematiek. Een klein dingetje/schrijfsel/beeld/verwijzing/citaat. Geen hele verhandelingen.

Ik doe mee aan een leergang muzisch werken van Musework. Door de muzen geïnspireerd, werken  we al spelend, en uitwisselend aan professionele ontwikkeling. Het is iedere keer weer zo heerlijk om erbij te zijn en op deze manier te mogen leren. Inmiddels ben ik al op weg naar de laatste bijeenkomst. Het thema waar ik mee aan de slag ben is het thema ‘onvermogen’. Hoe kan ik dat een plek geven in mijn werk? Wat levert het op als er ruimte is voor onvermogen?
Als je met zo’n thema aan de slag gaat op een muzische manier, dan ga je eigenlijk al voelend en verkennend en verbeeldend te werk. Het is nooit een rechte lijn. De vormen die we gebruiken wijzen eerder omwegen dan rechte wegen. Toch is het rijk. Want via de muzische weg leer je een thema of vraag van allerlei kanten en in allerlei lagen kennen.

De inspiratie van vandaag was een stukje muziek waar ik spontaan op begon te tekenen.  Mijn pen draaide en maakte krullen, als een veertje zo licht bewoog mijn pen over het papier. Ik kreeg het beeld van een veertje, dat op de wind meegedragen wordt. Ondertussen bedacht ik me: welke muziek is dit ook al weer? Toen het nummer was afgelopen keek ik op mijn telefoon: ‘Theme from Schindlers List’ zag ik. Een moment was ik in de war. Schindlers List. Een film met een loodzwaar thema. De holocaust. (meer…)

Een tijdje geleden bezocht ik  in het Drents Museum de tentoonstelling Mikrokosmos – de wereld in een wunderkammer. Daar kwam ik een heel grappig wezentje tegen: de Xenofoor. Het was een soort schelp met allemaal kleine schelpjes en steentjes eraan vast. Het geheel zag er prachtig uit. Alsof alles zorgvuldig uitgezocht was.
In eerste instantie dacht ik dat het verhaal verzonnen was, dat een kunstenaar het ding had gemaakt en iemand er dit prachtige verhaal bij had gezocht. Maar toen ik op internet wat verder onderzoek ging doen, kwam ik erachter dat de Xenophora echt bestaat. Het is een fossiele zeeslak die zich over de modderige zeebodem beweegt. Onderwijl verzamelt het diertje allerlei schelpjes en materiaal dat hij aan zijn eigen slakkenhuis vastmaakt. Toen ik naar afbeeldingen ging zoeken kwam ik de prachtigste exemplaren tegen. Wetenschappers weten eigenlijk niet goed waarom het dier dit doet. Dus… ik ben zo vrij om het diertje een ZEEKUNSTENAAR te noemen. Of een echte TASSENVROUW, maar dan op de zeebodem.

Het inspireerde me, en toen ik gevraagd werd om een workshop te geven op Keiland (Kunst, kerk en kamperen) bedacht ik me dat er geen betere plek was om iets met de Xenofoor te doen.  Dus ik ging aan de slag en dacht na over inhoud en vorm.
Ik dacht na over wat mij zo fascineerde; namelijk dat het diertje blijkbaar zorgvuldig de schelpen en stenen uitzocht. Alsof het moest passen. Ieder diertje ziet er anders uit. Iets wat ik bij kunstenaars herken, maar eigenlijk misschien ook wel bij ons allemaal. We verzamelen immers allemaal dingen? Sommige dingen gaan een leven lang met ons mee, daar willen we geen afscheid van nemen. (meer…)

Ik kocht vlak voor mijn 25 jarig huwelijk het boek ‘Alles over liefde’ van bell hooks. In een aantal blogs neem ik je graag mee in mijn gedachten over dit boek. In de eerste blog beschreef ik hoe hooks het statement inneemt dat het begrip liefde onderdeel moet worden van het publieke gesprek.  De bloggen daarna gingen over duidelijkheid (definieer het begrip zodat je iets hebt om aan te refereren), rechtvaardigheid, openheid en eerlijkheid. De vijfde ging over commitment; wat start met de liefde voor jezelf, de liefde in en voor jou. Daarna kwamen spiritualiteit en liefdesethiek. De achtste blog ging over het thema hebzucht; de negatieve gevolgen van een kapitalistisch patriarchaal systeem zijn veel desastreuzer dan je misschien denkt, hebzucht verdrijft de liefde. Delen en eenvoud versterkt liefde juist. In de negende blog ging het over het thema gemeenschap. Hoe helpt gemeenschap in het leven? En wat heeft liefde daarmee te maken? De tiende was een intermezzo, waar ik de kennisachtergrond van hooks wat meer onderzocht. De elfde blog gingover wederkerigheid, waarbij de begrippen geven en gunnen centraal stonden. In de twaalfde blog gaat het over de romantische liefde..romantiek. Deze laatste blog gaat over de drie laatste hoofdstukken uit het boek. Daar komen de dood, genezing en engelen samen.

Liefde zorgt ervoor dat we ons levender voelen. Dit is de eerste zin van het hoofdstuk over de dood. Eigenlijk is dit de zin die de kern aangeeft van alles wat ze erna over de dood schrijft. Want als liefde ons levender doet voelen, wat doet liefdeloosheid dan?
Ik herinner me hoe ik verscheidene keren in mijn leven het gevoel heb gehad te bevriezen. Dat gebeurde als ik heel erg bang werd, of als ik een verlies kreeg te verduren dat ik nog niet kon dragen. Bevriezen is niet hetzelfde als liefdeloosheid, maar het is wel een staat van zijn, waardoor je je minder levend voelt. Niet bij de levenslust kan. Levend zijn betekent je emoties kennen en toelaten. Verbonden zijn met wie je bent, en je verbonden voelen met anderen. En empathisch zijn. Liefde geeft het leven zin! Liefdeloosheid brengt ons bij de dood.
Hooks brengt de visie van Thomas Merton te berde: “ … in onze samenleving, hoewel er veel gezegd wordt over menselijke waarden, zal wanneer er werkelijk een keuze is tussen de levenden en de doden, tussen mannen en geld, of mannen en macht, of mannen en bommen, de keuze altijd op de dood vallen, want de dood is het einde of het doel van het leven.”  Ik vond dit heftig om te lezen en wilde het het liefst overslaan.  Ook vind ik het lastig dat er telkens het woord  ‘mannen’ staat. Ik denk wel dat als het om wapens en macht gaat, er nog steeds veel mannen de macht hebben, maar ook vrouwen kunnen deze manier van denken en anticiperen hebben. Dus, wat mij betreft hebben we het over mensen.  hooks bevestigd dat trouwens ook. Zij verbindt het met patriarchaal denken, wat zowel mannen als vrouwen kunnen doen.   (meer…)

Ik kocht vlak voor mijn 25 jarig huwelijk het boek ‘Alles over liefde’ van bell hooks. In een aantal blogs neem ik je graag mee in mijn gedachten over dit boek. In de eerste blog beschreef ik hoe hooks het statement inneemt dat het begrip liefde onderdeel moet worden van het publieke gesprek.  De bloggen daarna gingen over duidelijkheid (definieer het begrip zodat je iets hebt om aan te refereren), rechtvaardigheid, openheid en eerlijkheid. De vijfde ging over commitment; wat start met de liefde voor jezelf, de liefde in en voor jou. Daarna kwamen spiritualiteit en liefdesethiek. De achtste blog ging over het thema hebzucht; de negatieve gevolgen van een kapitalistisch patriarchaal systeem zijn veel desastreuzer dan je misschien denkt, hebzucht verdrijft de liefde. Delen en eenvoud versterkt liefde juist. In de negende blog ging het over het thema gemeenschap. Hoe helpt gemeenschap in het leven? En wat heeft liefde daarmee te maken? De tiende was een intermezzo, waar ik de kennisachtergrond van hooks wat meer onderzocht. De elfde blog gingover wederkerigheid, waarbij de begrippen geven en gunnen centraal stonden. In deze blog gaat het over de romantische liefde..romantiek.

“ Verliefd, verloofd, getrouwd.” Ken je dit rijtje? Zo leerde ik dat in mijn jeugd, alhoewel we in die tijd de verloving oversloegen en trouwen net zo goed samenwonen of latten kon betekenen. Op de bijbelclub kwam er nog een begrip bij: vriendschap. Je wordt eerst vrienden, daarna krijg je verkering enz.  enz.  Echter, de hormonen raasden ook door mijn lijf, dus zo simpel was het allemaal niet. Bovendien had de bijbelclub dan misschien wel iets ideaals bedacht, ‘ wat voor stevige stabiele huwelijken zou gaan zorgen’ , maar mijn vriendinnen en vrienden op school hadden ook die hormonen en het ontdekken van kussen en seksualiteit was ook belangrijk.  Bovendien wilde ik toen ik zestien was nog helemaal niet nadenken over trouwen of samenwonen. Ja in concept, maar niet over de werkelijkheid.  Dus ik was verliefd, veelvuldig verliefd. Want er waren ongelovelijk veel leuke jongens om me heen. (meer…)

Ik kocht vlak voor mijn 25 jarig huwelijk het boek ‘Alles over liefde’ van bell hooks. In een aantal blogs neem ik je graag mee in mijn gedachten over dit boek. In de eerste blog beschreef ik hoe hooks het statement inneemt dat het begrip liefde onderdeel moet worden van het publieke gesprek.  De bloggen daarna gingen over duidelijkheid (definieer het begrip zodat je iets hebt om aan te refereren), rechtvaardigheid, openheid en eerlijkheid. De vijfde ging over commitment; wat start met de liefde voor jezelf, de liefde in en voor jou. Daarna kwamen spiritualiteit en liefdesethiek. De achtste blog ging over het thema hebzucht; de negatieve gevolgen van een kapitalistisch patriarchaal systeem zijn veel desastreuzer dan je misschien denkt, hebzucht verdrijft de liefde. Delen en eenvoud versterkt liefde juist. In de negende blog ging het over het thema gemeenschap. Hoe helpt gemeenschap in het leven? En wat heeft liefde daarmee te maken? De tiende was een intermezzo, waar ik de kennisachtergrond van hooks wat meer onderzocht. Deze blog gaat over wederkerigheid.

In mijn relatie met mijn lief is wederkerigheid een basis waar we steeds naar terugkeren. Toen we elkaar leerden kennen begon het met hele simpele dingen, vaak gewoon op ons werk (we werkten in hetzelfde team).  We kibbelden over allerlei kleine zaken. Als we honger hadden ging het over; wie maakt de tosti’s? Als we uit eten gingen, wie betaalt? Als we aan het werk waren, wie heeft de leiding? Het was een spel dat we graag speelden. En spelenderwijs leerden we dat het gunnen aan elkaar een hele belangrijke factor van wederkerigheid was.

Toen we een aantal jaar later getrouwd waren, bleven we telkens op zoek gaan naar onze gunfactor als de ander graag iets wilde. Tot mijn vreugde mocht ik van mijn lief, zo’n beetje de hele route bepalen als we op vakantie gingen. Hij vond het recht van VETO genoeg, mocht hij ergens niet mee akkoord gaan, dan deden we het niet. Hij houdt van auto’s; dus om de paar jaar staat er een nieuwe (2e hands) auto voor de deur. Toen ik van werk wilde wisselen maar nog geen andere baan had, gunde hij mij de tijd om mijn eigen bedrijf op te bouwen.
Sinds de Regenboogprins in ons leven is gekomen staat de tijd die we hebben voor al onze dingen die we graag willen in ons leven regelmatig onder druk. De Prins is ons zeer dierbaar, en gunt ons ook zeker dingen die wij graag willen doen, maar ook al te vaak is hij onze handenbinder (geweest) en kan hij eenvoudigweg niet die wederkerigheid bieden die wij elkaar kunnen bieden.
Toch blijft mijn lief het zeggen: “ Wil je dat graag? Dan moeten we kijken of we het zo kunnen organiseren dat je dat kan doen.” Mijn lief is er het allerbeste in van ons twee, die eer geef ik hem graag. En ik doe mijn uiterste best om hem ook de ruimte te geven die hij nodig heeft. Misschien dat we het daarom al 25 jaar zo goed met elkaar uithouden? Geven en gunnen… wat een mooie woorden he? Ik gun het je dat je ze zoveel mogelijk toe kunt passen in je leven.