De eerste dag; it is well with my soul!

Deze week startte mijn werk op de CHE weer. Afgelopen maandag zaten we met alle medewerkers van de opleiding Social Work in een lokaal te luisteren naar de plannen van de hogeschool voor het aankomende jaar. Er passeerden een aantal mogelijke veranderingen en bezuinigingen de revue. Veranderingen zijn lastig, bezuinigingen zijn vaak pijnlijk.
Naast de zakelijke informatie  wordt er bij de weekopeningen ook altijd aandacht gegeven aan mooie en bijzondere dingen die zijn gebeurd en aan verdrietige dingen. De leefwereld en de systeemwereld worden met elkaar verbonden. Zo kreeg ik in een uurtje tijd weer het hele leven voorbij. En ik waardeer dat enorm aan de plek waar ik werk.

Er werd veel gezegd, tijdens de bijeenkomst. Er werd ook veel gezwegen. Mensen dachten na over wat de veranderingen voor hen zou kunnen betekenen. Mensen waren even terug bij thuis als het daar moeilijk is, of dachten aan die collega die vorig jaar nog bij ons was, of glimlachten om een mooie gebeurtenis. Misschien maakten mensen zich zorgen. Misschien waren sommige mensen zich al aan het voorbereiden op welke moeilijkheden hen stonden te wachten. Misschien dat mensen zich zorgen maakten over of ze hun baan wel zouden kunnen behouden of dat project dat ze zo graag zouden willen doen wel door kan gaan. Misschien ook onstond er onverschilligheid over al die dingen die nu nog helemaal niet duidelijk zijn.

Al die dingen worden tijdens zo’n uur niet gezegd. Maar ze zijn wel aanwezig. En soms komt er iets van naar buiten. Deze keer gebeurde dat door de laatste woorden gesproken door onze directeur:
“ Er is een toenemend belang van weerbaarheid en daarvoor is het volgende belangrijk: 

Hoop als grondtoon
Gedragen worden in plaats van zelfredzaamheid 
Kwetsbaar durven zijn (is kracht ervaren)
vanuit innerlijke rust
en vertrouwen op God”

In mij ging iets rinkelen. Er gebeurde iets; iets wat zich neigde te verharden in mij tijdens de mededelingen over de veranderingen en bezuinigingen werd weer zacht door het luisteren en zien van deze woorden.
Hij eindigde met het laten horen van het lied ‘It is well with my soul’, een hele oude gospel. Het werd stil in het lokaal. Blijkbaar gebeurde er niet alleen in mij iets. bij de eerste keer dat we het refrein hoorden neuriede mijn buurvrouw zachtjes mee. Bij de tweede keer, neuriede ik en ook anderen zachtjes mee. Toen het refrein de derde keer klonk, zong bijna iedereen mee; it is well, it is well, with my soul!

Dat is toch fantastisch?  Als je je schooljaar zo kunt beginnen met je collega’s. Ik wens mijzelf en ons als collega’s toe dat we het kunnen blijven zingen dit jaar:  IT IS WELL WITH MY SOUL!