Een onzichtbaar web.

Vaak, steeds vaker denk ik deze jaren aan mijn ouders, tantes en ooms en de jubilea die ze vierden toen ik een stuk jonger was. Deze bijeenkomsten vervulden mij altijd met een soort van verbazing. Misschien wel omdat op zo’n feest alles bij elkaar was. Daarmee bedoel ik vrienden en familie, en ook bedoel ik dat er vreugde was en verdriet. Dat verdriet verbaasde me. Het was nooit zo nadrukkelijk aanwezig. Soms was het er in stilte, soms ging het gehuld in de mantel van spreekwoorden ‘ het was geen kalme vaart, we moesten veel stormen trotseren’.  Soms voelde ik het door mensen die niet langer aanwezig waren. Soms was het er door de mensen die juist aanwezig waren en die getuige waren geweest van de dingen die niet fijn gingen. Misschien maakte die aanwezigheid van vreugde en verdriet samen deze bijeenkomsten ook zo indrukwekkend. Inmiddels heb ik dus zelf de leeftijd van mijn ouders en tantes en ooms van toen. En ook ik had iets te vieren. Om daarover te schrijven even een bruggetje:

Ik heb een beetje een gekke agenda. Een soort brugklasagenda. Zo eentje waar ik zelf mijn weken in schrijf en waarin ik heel veel kleine gekke collages en vreemde uitspraken via bijvoorbeeld ‘cut out poetry’ maak.  Bij deze week had ik de uitspraak ‘Een onzichtbaar web, constant in beweging, zorgt voor zuurstof’ gemaakt.

Afgelopen weekend vierden mijn lief en ik samen met onze Regenboogprins een 1000-dingen-feestje, iets wat we 9 jaar geleden ook een keer deden. Eigenlijk geven de woorden in mijn agenda precies aan wat ik daar ervaarde.
Om mijn lief, de Regenboogprins en mijzelf heen is in de loop van de tijd als een onzichtbaar web een gemeenschap van mensen geformeerd. Het web rijkt nog verder doordat het ook ons huis, ons chalet, onze hond, en de verbinding met onze wereld en de Eeuwige meeneemt. Dat web ondersteunt ons met duizenden trillende kwetsbare maar sterke draden die weer verbonden zijn met anderen. En zo zorgt het ervoor dat wij rustig kunnen blijven ademen.  Het is een bijzonder web, vol kracht en kwetsbaarheid. In dat web wordt de trilling van vreugde opgenomen en doorgegeven, en ook de trilling van verdriet en pijn. En met de erkenning van het kwetsbare, zo rijk.
Tijdens de dag was onze prins met regelmaat even helemaal overvol door alle aandacht die hij kreeg. Tijdens de dag ging dus ook iets van ons normale leven gewoon door. En dat is prima. Dat hoort erbij. Dat kan het web wel dragen.
Tijdens de dag waren er ook heel veel
geluksmomenten:
De woorden die mijn lief uitsprak tijdens het eten die eindigden met ‘ik houd van jou’,
de speech met sketch-elementen van dierbare vrienden,
de vele ongelovelijk leuke cadeau’s die onze Regenboogprins kreeg,
de bereidheid van onze vrienden en familie om naar de prachtige maar afgelegen locatie af te reizen en met allerlei voor hen onbekenden een feest te gaan vieren,
het heerlijke eten, met zorg klaargemaakt,
de glimlachende ogen
de arm van een vriendin even om me heen.
Dit alles maakte deze dag tot eentje die ik niet snel zal vergeten.
De Regenboogprins gaf de volgende dag, bijgekomen van alle ervaringen, aan dat we zoiets nog wel een keer konden doen. Iets eerder dan over 9 jaar dit keer. Hij was al vergeten hoe pittig het voor hem was. Nu was er alleen nog het plezier en het besef van te worden liefgehad.