Prikkels! De afgelopen tijd heb ik het woord vaak gehoord. Ik heb aan der lijve meegemaakt hoe iemand wordt als ie veel te veel prikkels krijgt. Ikzelf heb er ook een handje van om te reageren op alle prikkels die ik ervaar. Vooral als ik het druk heb of als er veel verschillende projecten zijn waar ik tegelijk mee bezig ben. Maar de kleine regenboogprins die sinds oktober bij ons woont, moet er iedere dag opnieuw mee dealen. Ik vond dit prachtige filmpje waarin de ervaring heel helder werd verbeeld. Het is vandaag de 11e dag in de 40dagen tijd. Het getal 11 kende ik vroeger als het gekkengetal. Gek is, zo leerde ik steeds beter snappen, alles wat het gemiddelde en normale voorbij gaat. Onze regenboogprins is anders dan het normale. Hij moet dealen met veel chaos en onduidelijkheid in zijn leven. En met al die prikkels.
Categorie: Blog
-
40 dagen duister (dag 10: tussenstop)
De tiende dag van de veertig dagen naar Pasen is vandaag. Met een kop vol snot en een koortsig gevoel schrijf ik vandaag. Ook het kleine lijden mag er zijn. Ik las mijn blog over As net nog even door. Ik schreef toen dat ik twijfelde over het thema ‘lijden’ omdat het me zo zwaar leek. (meer…)
-
40 dagen duister (dag 9: Leonardo da Vinci)
Deze uitspraak van Leonardo da Vinci kwam ik tegen:
De dieren lijden en hun gejammer vervult de lucht. De bossen vallen ten prooi aan vernietiging. De bergen worden opengescheurd voor de metalen die in hun aderen groeien. En de mens looft en prijst degenen die aan de natuur en aan de mensheid de grootste schade berokkenen.
-
40 dagen duister: (dag 8: Johnny Cash HURT)
Ik rijd in mijn auto en de mensen om wie ik geef dolen door mijn gedachten. Mensen met wie ik leef, mensen met wie ik werk of werkte. Hoe heb ik ze gezien? Heb ik ze genoeg gezien? Heb ik naar ze geluisterd? Heb ik mijn eigen kwetsbaarheid met ze gedeeld? Ik weet het niet. Zo vaak ook luister ik niet, zie ik niet, negeer ik mijn gevoel, ben ik eigenwijs. Ik lijd aan mijn eigen falen.
-
40 dagen duister (dag 7: Labeled as a terrorist)
Gisteren deelde een goede vriend bovenstaand filmpje op Facebook. Een man staat geblinddoekt ergens in een winkelstraat. Zijn armen zijn gespreid. Naast hem staan twee bordjes. Op de ene staat:
I am a moslim and I’m Labeled as a terrorist.
En op de ander:
I trust you, do you trust me? Give me a hug.
Voor mij betekende het zien van het filmpje veel. Zowel het herkennen van de pijn die stigmatisering op kan leveren voor individuen als de bevestiging dat ieder mens, met welke culturele of religieuze achtergrond ook, een antwoord van vrede en verzoening kan geven op onrecht.
-
40 dagen duister (dag 6: zus)
Stel je hebt een zusje. Een klein zusje waar je toen ze klein was mee speelde en soms ruzie mee maakte. En toen ze groter werd zag je dat ze langzaam maar zeker wegkwijnde omdat ze gepest werd. Je probeerde haar te helpen, maar je kon niet altijd in de buurt zijn. Je voelde je machteloos. En op een dag stapte ze uit het leven.
-
40 dagen duister (dag 5: de vrouwen in de Rozenstraat)
Ze waren veilig dachten ze. Ze waren immers Arische vrouwen. Maar op 27 Februari 1943 werden hun mannen, die Joods waren, opgehaald en opgesloten in de Rosenstrasse in Berlijn. Zonder pardon. Van het ene op het andere moment waren de vrouwen en moeders partnerloos.
-
40 dagen duister (dag 4: muren)
Vandaag was ik in het Mauermuseum in Berlijn. Het kleine rommelige museum barstte bijna uit zijn voegen. Ieder kamertje ging vol met foto’s en grote lappen tekst in het Duits, Frans en Engels.
-
Zondag (for someone)
Hoe helend kunnen woorden zijn?
Hoe helend muziek?
if there is a light , you can’t always see
And there is a world we can’t always be
-
40 dagen duister: holocaustmonument Berlijn.
Ik kijk naar een groot geordend plein vol grijze stenen rechthoeken. Het holocaustmonument in Berlijn. een plein vol grafstenen staart me met holle ogen aan als was ze een verloren gegane stad. (meer…) -
40 dagen duister (dag 2: verlies niet de moed)
Soms is het lijden niet te delen. Een vader zweeg jarenlang omdat zijn vrouw tijdens WO2 werd opgepakt.
