Ik groeide op in een meisjesgezin. Ik hield van meisjesdingen en maakte af en toe een zijsprong naar meer androgyne avonturen. Het bouwen van hutten, het cowboy’tje en indiaantje spelen en het lopen van speurtochten met allerlei opdrachten vond ik ook leuk.
Categorie: Blog
-
40 dagen duister (dag 27: schaduw voor de zon)
Ik vond onderstaand beeld van de zonsverduistering vandaag. Het deed me denken aan het thema waar ik deze dagen over schrijf; lijden dat als een hardnekkige schaduw en mist voor de zon glijdt en het licht ontneemt.
-
40 dagen duister (dag 26: het uithouden)
Een vraag voor vandaag:
Als iemand je in vertrouwen neemt over pijn die hij of zij in het leven ervaart, houd je het daar dan bij uit?
Of moet je het oplossen zodat je je niet langer ongemakkelijk en machteloos hoeft te voelen?
-
40 dagen duister (dag 25: was het ooit..)
Was het ooit anders? Waren er ooit geen miskramen?
Geen verkrachtingen? Geen psychoses? Geen blindheid, doofheid, verlammingen?
Waren er geen scheidingen van partners, organisaties, kerkelijke denominaties?
Gingen mensen niet vreemd? Maakten ze ruzies altijd weer goed?
Waren kinderen open om met elkaar om te gaan, ook al waren ze heel anders?
Was het ooit zo dat er geen onderscheid werd gemaakt op basis van ras of het werelddeel waar je werd geboren? -
40 dagen duister (dag 24: we zijn allemaal gelijk?)
‘De goede herder liet de 99 schapen die bij de kudde hoorden alleen en ging op zoek naar het verdwaalde schaap’ zei de meester op de zondagschool. Later meende ik te begrijpen dat dit verhaal te maken had met ‘gelijkheid’. ‘We zijn allemaal evenveel waard!’ En nog later begreep ik dat het niet ging om gelijkheid, we zijn immers allemaal anders, maar om gelijkwaardigheid. Als mensen zijn we gelijkwaardig.
-
40 dagen duister (dag 23: genaaa…)
Drie dagen achter elkaar kwam hetzelfde thema terug. Hoe gebruiken mensen hun macht? Ik schrijf deze dagen over mijn ontluisteringen en doordat ik drie keer achter elkaar hetzelfde soort verhaal hoorde realiseerde ik mij dat ook daar een desillusie is te vinden. De desillusie van de dienstbaarheid.
‘Leiden is dienen’ leerde ik in de diverse leiderschapstrainingen die ik heb gevolgd. Uiteraard was ik het hier mee eens en uiteraard faalde ik. Ik ontdekte dat ik best goed kon manipuleren en ook powerplay ging mij niet slecht af. Later toen ik voor de klas stond merkte ik dat ik macht had. Ik moest mensen namelijk beoordelen en bepaalde daarmee of ze wel of niet door konden gaan met de studie die ze deden. Last but not least is de kleine regenboogprins bij ons komen wonen. Een kleine jongen die afhankelijk is van de goodwill van mensen die niet zijn eigen ouders zijn.
‘leiderschap is andere mensen en de wereld om je heen tot bloei brengen’ zei een vriend ooit tegen mij. Ik ben het met hem eens.
Misschien begint dienend leiderschap bij het sorry zeggen als we manipuleren of powerplay spelen. En bij heel goed luisteren naar onze familie en vrienden en kinderen die meestal behoorlijk eerlijk zijn in wat ze okay en niet okay aan ons vinden. Waarschijnlijk doen we al die vervelende dingen ook als leider.
Wie tot slot denkt; dit is allemaal wel heel serieus bied ik nog dit leuke ware nummer van Beu: GENADE! -
Als ik geen hoop meer heb is er slechts ontluistering.
Gisteren schreef ik: waar ik op hoop gebeurt niet.
Vandaag schrijf ik: toch blijf ik hopen, stomweg omdat dat mij nou eenmaal vleugels geeft.
-
40 dagen duister (dag 22: waar ik op hoop gebeurt niet)
Ik beloofde twee dagen geleden mijn eigen ontluistering op te gaan schrijven. Dat voelt wat ongemakkelijk. Want hoe schrijf ik in de openbare ruimte zonder een soort emo-blog te ontwikkelen? N’ja God zegene de greep.
-
40 dagen duister (dag 21: vrees)
Een mens lijdt het meest
Aan het lijden dat hij vreest,
Maar dat nooit op komt dagen.
Zo heeft een mens meer te dragen
Dan God te dragen geeft. -
40 dagen duister (dag 20: dat ben ik niet!)
Vandaag is het de 20e dag in de 40-dagen tijd. Gestaag nadert het Paasfeest. En het eerste deel daarvan gaat vooral over ontluistering. Dat waar we op hoopten, gebeurt niet. Toen ik begon met schrijven, 20 dagen geleden, voelde ik weerstand. Lijden vond ik ingewikkeld en zwaar. Lijden ging voor mij vooral over dingen waar ik geen of weinig invloed op had. Over machteloosheid en over de ‘niet-prettige’ oncomfortabele kant van het leven.
-
40 dagen duister (dag 19: vermiste kinderen)
Af en toe komt er via Facebook een berichtje voorbij over een kind of een tiener die vermist is. Vandaag viel mijn blik ook op zo’n berichtje. Meestal vraag ik mij als eerste af wat er is gebeurd. Ruzie thuis? Ontvoering? Kans op uitzetting? Zo ook vandaag. Ik staarde naar de foto van de 14-jarige jongen en klikte toen door naar de site van de politie om meer informatie te lezen. Direct zag ik in de rechterkolom een link naar meer ‘vermiste kinderen’. Ik klikte er op en tot mijn verbazing en ook verbijstering zag ik vele kinder en tienerhoofden van mensen die de afgelopen maanden en jaren zijn verdwenen. Ik neem aan dat als ze nog op de site staan, ze tot op heden nog niet gevonden zijn. Ik keek naar al die gezichten. Jonge mensen, die gemist worden. Die een gat achter hebben gelaten in het bestaan van hun familie.
http://www.politie.nl/gezocht-en-vermist/vermiste-kinderen?page=1.
-
40 dagen duister (dag 18: die is ook dood.)
Mompelend zat ze op haar ribfluweelen draaistoel. ‘Ken je die en die nog?’ Vroeg ze aan mijn moeder. ‘Die is laatst dood gegaan. En mevrouw Venema uit de kerk ook. En ome Koos is ernstig ziek. Die zal het wel niet lang meer maken’.
