Gisteren schreef ik: waar ik op hoop gebeurt niet.
Vandaag schrijf ik: toch blijf ik hopen, stomweg omdat dat mij nou eenmaal vleugels geeft.
Categorie: Blog
-
40 dagen duister (dag 22: waar ik op hoop gebeurt niet)
Ik beloofde twee dagen geleden mijn eigen ontluistering op te gaan schrijven. Dat voelt wat ongemakkelijk. Want hoe schrijf ik in de openbare ruimte zonder een soort emo-blog te ontwikkelen? N’ja God zegene de greep.
-
40 dagen duister (dag 21: vrees)
Een mens lijdt het meest
Aan het lijden dat hij vreest,
Maar dat nooit op komt dagen.
Zo heeft een mens meer te dragen
Dan God te dragen geeft. -
40 dagen duister (dag 20: dat ben ik niet!)
Vandaag is het de 20e dag in de 40-dagen tijd. Gestaag nadert het Paasfeest. En het eerste deel daarvan gaat vooral over ontluistering. Dat waar we op hoopten, gebeurt niet. Toen ik begon met schrijven, 20 dagen geleden, voelde ik weerstand. Lijden vond ik ingewikkeld en zwaar. Lijden ging voor mij vooral over dingen waar ik geen of weinig invloed op had. Over machteloosheid en over de ‘niet-prettige’ oncomfortabele kant van het leven.
-
40 dagen duister (dag 19: vermiste kinderen)
Af en toe komt er via Facebook een berichtje voorbij over een kind of een tiener die vermist is. Vandaag viel mijn blik ook op zo’n berichtje. Meestal vraag ik mij als eerste af wat er is gebeurd. Ruzie thuis? Ontvoering? Kans op uitzetting? Zo ook vandaag. Ik staarde naar de foto van de 14-jarige jongen en klikte toen door naar de site van de politie om meer informatie te lezen. Direct zag ik in de rechterkolom een link naar meer ‘vermiste kinderen’. Ik klikte er op en tot mijn verbazing en ook verbijstering zag ik vele kinder en tienerhoofden van mensen die de afgelopen maanden en jaren zijn verdwenen. Ik neem aan dat als ze nog op de site staan, ze tot op heden nog niet gevonden zijn. Ik keek naar al die gezichten. Jonge mensen, die gemist worden. Die een gat achter hebben gelaten in het bestaan van hun familie.
http://www.politie.nl/gezocht-en-vermist/vermiste-kinderen?page=1.
-
40 dagen duister (dag 18: die is ook dood.)
Mompelend zat ze op haar ribfluweelen draaistoel. ‘Ken je die en die nog?’ Vroeg ze aan mijn moeder. ‘Die is laatst dood gegaan. En mevrouw Venema uit de kerk ook. En ome Koos is ernstig ziek. Die zal het wel niet lang meer maken’.
-
40 dagen duister (dag 17: au!)
Het is de gewoonte om na een tijd te stoppen met medicijnen om te checken of ze werken en of ze nog nodig zijn. Aarzelend en onzeker gingen we er in mee. Zou hij dat aankunnen? Meteen de dag nadat we stopten zagen we het effect. We zagen de kleine jongen veranderen van een dappere prins in een angstig en boos vogeltje dat zich plotseling voor ons verstopte en dacht dat hij zich tegen ons moest verdedigen. Au. Dat deed heel erg pijn.
-
Toonladders
Vandaag ontmoette ik een bijzondere man. Geboren en getogen in Syrië. Een muzikant, een protestzanger en een wijze. Hij vertelde over de geschiedenis van Syrië, over de strijd die er gevoerd wordt en over het leed van de huidige situatie waarin miljoenen mensen hun huis en stad achter zich moeten laten.
-
40 dagen duister (dag 16: onze macht is groot.)
‘Je moet je bewust zijn van de macht die je uit kunt oefenen als docent, supervisor, hulpverlener en trainer.’ zei een leraar ooit tegen me. Natuurlijk willen we allemaal integer handelen. Natuurlijk hebben we met mensen het beste voor. Toch? (meer…)
-
40 dagen duister (dag 15: why is it so hard to ..)
Waarom is het zo moeilijk te zien? Waarom is het zo moeilijk om te laten zien? Waarom is het zo moeilijk om te handelen? Ik kwam deze sprekende reclame tegen vandaag van het Leger des Heils Zuid Afrika.
-
40 dagen duister (dag 13: als de liefde verdwijnt)
Voor ons lag een gesloten envelop. In die envelop zaten drie opdrachten gemaakt door kinderen. Vandaag kregen we de eerste: “Maak liefde voor iemand” stond er op het briefje dat we pakten. Met z’n drieën bedachten we mensen die onze liefde nodig hadden en maakten liefde voor ze.
een paar jaar geleden speelde theatergroep ‘het ei’ een voorstelling over de liefde, of beter gezegd, over het verdwijnen daarvan in de loop van het leven, de tijd en de dingen die gebeuren. In deze voorstelling heb ik het nummer ‘don’t leave’ van Faithless gebruikt. Een nummer over pijn, onmacht en liefde. En over verlangen.