Categorie: Blog
-
40 dagen duister (dag 38: dood van de zoon)
Gisteravond in de Franse kerk, verscholen achter de Dom, luisterde en keek ik naar ‘De dood van de zoon’. Ik kan niet anders dan concluderen dat de makers en bedenkers van deze muziekvertelvoorstelling een origineel, mooi uitgevoerd en bijzonder concept hebben bedacht. Overgeleverd aan mezelf liet ik me meevoeren in het lijdensverhaal tot de kaars werd uitgeblazen. Als God ons mensen tenslotte verlaten heeft zijn we overgeleverd aan onszelf. Ik ben de makers van het programma dankbaar dat ik daar een tijdje mocht blijven gisteren en niet met sneltreinvaart door hoefde schakelen naar het lege graf zoals ik al zo vaak heb gemoeten. Dus staande bij de uitgeblazen kaars luister ik in gedachten nog een keer naar Femmeke als ze woorden van Leendert zingt:
Boven is het stil
niets te horen
Boven is het stil
De geluiden zijn gestorven
Niemand praat
niemand maakt verwijten
en de haan die kraait niet meer
-
40 dagen duister (dag 37: vernedering)
Een van de dieptepunten in het lijdensverhaal van Jezus is voor mij het moment dat de Romeinse soldaten Jezus kleren van zijn lijf trekken als hij volkomen uitgeput is. Vlak voordat hij aan het kruis genageld wordt. Daarna dobbelen ze om zijn kleding. Het roept de huivering op voor de wreedheid waartoe we in staat zijn en voor het vermogen ons aan te passen aan mensonterende gebruiken en systemen. We herkennen dan onze eigen wreedheid niet meer. Shane Koyczan maakte het volgende verhaal.
-
40 dagen duister (dag 36: wat zijn we kwetsbaar)
Vandaag zag ik onderstaand filmpje. We zijn niet zo verschillend. Dat blijkt voor mij uit de beelden. De tekst en het lied van Roosbeef past bij de beelden. We kunnen allemaal zo maar vallen.
-
40 dagen duister ( dag 34: wiping the face)
Mijn moeder die met een handdoek mijn gezicht afdroogde na het douchen.
Mijn vriend die met een zakdoek onhandig mijn tranen wegveegde.
Mijn vriendin die het zweet van mijn voorhoofd veegde na een flinke inspanning.
Het is zo’n klein teder gebaar.
In Roemenie in Boekarest zat ik ooit op een groot grasveld. (meer…)
-
40 dagen duister (dag 32: ieder huisje draagt..)
Een paar jaar geleden kwam ik deze tekening tegen. Een kunstenaar tekende mensen die op straat leefden. Vanavond was ik bij de voorstelling ‘een bajesklant als buurman’ waar een ex-gedetineerde voor een jury bestaande uit mensen die in de buurt woonden moest verantwoorden waarom hij er ook zou mogen wonen. Afgelopen weekend zag ik twee kinderen lijden. De ene omdat ze zich niet kon overgeven aan de mensen die van haar houden, de ander omdat hij dat zag en voelde. Ik zag ook mensen van wie ik houd worstelen met een chronische ziekte.
Voor mijn ogen zie ik een stoet van mensen en dieren die moeten leven met wat niet eerlijk, niet rechtvaardig is. In het midden loopt een man met een kruis. Ik sluit mij aan bij de stoet. Ook op mijn huid zijn littekens te zien. Ik loop mee en draag iets mee waar dat mogelijk is. Een gesprekje met de een. Een tas dragend voor de ander. Als we eenmaal ons verlies durven zien, zijn we niet ze verschillend mee. We zijn soulsisters geworden. Verbroederd.
-
40 dagen duister (dag 31: ter dood veroordeeld)
” De Australiër Andrew Chan is Indonesië veroordeeld tot de dood wegens heroïnesmokkel. Rico Richardo, een medegevangene, schreef een emotionele brief aan de Indonesische president Joko Widodo. Hij pleitte daarin voor Andrew en bood aan om in plaats van hem geëxecuteerd te worden.”
Deze opvallende en bizarre zin kwam ik tegen vandaag. Ik kan me zelf niet voorstellen dat ik zo’n stap zou nemen. Jij?
-
40 dagen duister (dag 30: reflectie)
10 dagen geleden beloofde ik te schrijven over mijn eigen ontluisteringen. Ik heb de afgelopen dagen geschreven over overtuigingen over leven en over God die illusies bleken. Zoals de overtuiging dat alles ten goede is te keren, of dat al ons lijden louteren is.
-
Gedichtje
Draken
Wellicht zijn alle draken in ons leven
uiteindelijk wel prinsessen
die er in angst en beven
slechts naar haken
ons eenmaal dapper en schoon
te zien ontwakenWellicht is alles
wat er aan verschrikking leeft
in diepste wezen
niets anders dan iets
dat onze liefde nodig heeftRainer Maria Rilke
