De Regenboogprins is inmiddels 14 jaar en zit in de 2e klas van de middelbare school. Met zijn autisme zit hij dus nu ook gedeeltelijk in de puberteit. Gedeeltelijk omdat een stukje van hem nog jonger is, meer ergens in de basisschoolleeftijd. Maar zijn lijf is helemaal en volop puber. En dan heeft hij ook nog een aantal dingen meegemaakt in zijn leven waardoor hij in zijn basis erg onzeker is. Hij woont bij ons en hij is net zo goed onze zoon als onze pleegzoon, maar de pijnlijke dingen die gebeurd zijn, zijn nooit uit te gummen. 
Ik heb al een tijdje niet meer geblogd over de Regenboogprins omdat ik aan het uitzoeken was, wat er eigenlijk vermeldenswaardig is aan deze pleegpuber. Als je kind plotseling besluit om hele middagen en ook delen van de avond op zijn kamer te verblijven, geeft dat rust, maar je maakt ook niet echt mee wat er zoal in het hoofd gebeurt en veel spannends of ontroerends valt er dan niet te schrijven.
Maar vandaag bedacht ik me dat het toch wel weer eens leuk was om iets te schrijven en zostraks was er ook nog een heuse aanleiding. (meer…)
Auteur: Charissa Bakema
-
Paniekerige pleegpuber.
-
Jij mag alles zijn!
De komende tijd ben ik veel aan het schrijven, maken en ontwerpen. Ik schrijf een nieuwe voorstelling, ik maak opzetten voor een paar nieuwe podcasts en ik ontwerp een spel. Tussendoor en ‘s avonds lees ik dan heel graag. Een paar weken geleden gaf een vriendin mij het boekje ‘Jij mag alles zijn’ van Griet Op de Beeck mee om te lezen. Ik twijfelde; was bang dat het over kinderen ging die getuigen zijn van ernstig geweld of misbruik. Maar dat was helemaal niet zo. Het boek gaat over een meisje van negen, Lexi, over haar fantasie en haar levenskracht. Misschien dat je nu al genoeg info hebt om het boek te gaan lezen? (meer…) -
Madelon!
Woorden om te beschrijven wat dit boek met me deed zal ik moeten zoeken. Bij deze een poging. Vijf minuten geleden legde ik het aan de kant.
Ludo Hekman schreef het boek ‘Madelon’, over een jonge vrouw op zoek naar een gewoon leven.
Het boek bestaat uit vele herinneringen aan de vrouw die op het moment dat het boek geschreven is, niet meer leeft.
Madelon komt als kind in aanraking met een stiefvader die haar mishandelt, wat voor Madelon betekent dat ze een post traumatische stress stoornis ontwikkelt.
Ze leert overleven en ze leert dat mensen die dicht bij je staan niet te vertrouwen zijn. God zij dank voor het pleeggezin dat Madelon ontmoet. Voor Jacqueline en Maarten en Lotte en Maaike, hun dochters. Met ijzingwekkend respect heb ik gelezen wat dit gezin investeert en doorstaat als Madelon bij hen komt wonen. (meer…) -
Praatje met dame met twee hondjes.
Ik had haar afgelopen week al een keer in de verte gespot. Een oudere dame met twee hondjes ging snel de andere kant op toen ze mij met mijn grote Spaanse Galgo zag lopen. Vandaag lukte dat niet. Schichtig keek ze vanuit de verte naar de lange lijn waar Dante aan liep. ‘Geen paniek!’ riep ik op afstand. Die van mij gaat met een grote bocht om die van u heen. ‘Het is een grote schijterd namelijk’ Dat brak het ijs en terwijl de schijterd op 10 meter afstand bleef wachten tot z’n baasje eindelijk door zou lopen, maakten wij een praatje. (meer…) -
Orde der dwazen speelt 1saam.
‘ Het stuk speelt zich af op de afdeling met afgeprijsde artikelen van een willekeurig warenhuis. Het botert niet tussen de nieuwe verkoopster en haar cheffin. De liefde tussen de nuchtere klusjesman en de gevoelige secretaresse bloeit voorzichtig op. Een oude klant wil de waarheid niet onder ogen zien. Een jonge man is wanhopig op zoek. De één is nog eenzamer dan de ander. De problemen stapelen zich op. In deze tragische komedie, geschreven door Jan Draaijer, proberen mensen zoals jij en ik liefde en houvast te vinden. Pijnlijk, hilarisch en hoopvol.’ Bron: www.ordederdwazen.nl
foto::Orde der dwazen In het prachtige oude theater Concordia in Haastrecht dat begin 1900 gebouwd is, waar huwelijken gesloten werden en zieken verpleegd, waar verenigingen feest vierden, spelen nu muzikanten en voorstellingen. Een karakteristiek gebouw met een hoog podium en een zaal waar diverse publieksopstellingen neergezet kunnen worden.
Op 20 november speelde de Orde der dwazen op deze unieke locatie hun voorstelling ’1Saam’. Orde der Dwazen bestaat uit een groep enthousiaste spelers die wekelijks bij elkaar komen om te repeteren en regelmatig op het podium staan met allerlei producties. De spelers zijn gecommitteerd aan elkaar en kennen daarnaast ‘de heiligheid van het spel’ wat betekent dat ze voor kwaliteit gaan! Ze willen het beste uit zichzelf en elkaar halen. En dat is te zien in de voorstelling. Het publiek zat ademloos te kijken. Geen gaap, geen gekuch, 2x een besmuikte nies en naarmate de voorstelling vorderde gegrinnik en gelach, en na afloop de ontroering. (meer…) -
Wat is dat toch met honden?
De mensen die mijn blogs lezen en de Instagram volgen weten het allang. Sinds de zomer is de hond Dante bij ons komen wonen. En dat heeft voor vele veranderingen gezorgd.
Zo ben ik zo’n 5000 stappen meer gaan lopen per dag (zat gemiddeld op 10.000, maar maak nu echt meters). De Regenboogprins is in rang opgeschoven en beschouwt zich als de grote broer van Dante. Ik zelf ben uitverkozen door de hond als ‘The one and only’ wat een heerlijk gevoel is. En mijn lief moest (weer) hard werken om de liefde van de hond te verwerven, maar is daar nu wel in geslaagd lijkt het.Contact leggen
Ook heb ik de afgelopen maanden plotseling heel veel nieuwe mensen leren kennen in de wijk. De hondenbezitters groeten elkaar, spreken met elkaar en bespreken hun honden. Nooit geweten dat contact leggen zo makkelijk zou kunnen zijn. Oh ja en wat ik als laatste heb ontdekt is dat onze lieve asielhond uit Spanje waarschijnlijk een rasechte Galgo Espagnol is. Daar kwam ik achter toen ik wat googelde op de term windhonden en plotseling een foto zag van een hond die sprekend op Dante leek. Maakt verder niet uit voor de liefde, maar toch wel leuk om achter te komen.
Besmetting
Wat me ook overkomt is dat ik plotseling alle romans over honden zie liggen en nieuwsgierig oppak. (meer…)
-
Truusje! (aankondiging)
Ongeveer twee jaar geleden hoorde ik van haar bestaan.
Ongeveer een jaar geleden ontmoette ik haar voor het eerst.
Ongeveer een half jaar geleden las ik haar twee boeken ‘Achter mijn voordeur’ over het huiselijk geweld wat ze meemaakte en welke gevolgen dat voor haar en haar kinderen had.Ongeveer een kwartaal geleden deed ze mee aan een podcast en vertelde ze me dat ze graag iets wilde maken van haar boeken, een film misschien of theater.
Ongeveer een week geleden brainstormden we over wat ze voor zich zag als ze aan theater dacht.En een paar dagen geleden deed ze mee met een repetitie voor de theaterlezing die ik heb gemaakt…. Dus… (meer…)
-
Sien? (Van trainingsacteren kun je leren)
Lange tijd waren mijn ouders de ‘meer-wetenden’ en ‘bijna-alles-kunners’. Maar ik ontdekte op een gegeven moment dat ik meer wist over bepaalde dingen dan mijn ouders. Ik denk dat dat begon op mijn middelbare school. Mijn moeder kon me niet echt helpen met wiskunde, mijn vader nog wel. En later met biologie en scheikunde had ik echt bijlessen van mijn leraren nodig omdat mijn beide ouders dat ook niet echt meer snapten. Dat was een gekke gewaarwording. Gelukkig konden ze me wel veel leren over het leven.
In de loop van de tijd werd het verschil in kennis en opleiding minder belangrijk en gingen de gesprekken meer over het leven van alledag en over wat hierna kwam. Ik denk dat dat vrij normaal is. Nu zijn mijn ouders 86 en ben ik in de 50 en hebben zij voor het leven meer en meer de steun van professionals en van ons als kinderen nodig.
Maar wat als je al op 7 of 8-jarige leeftijd merkt dat je ouders veel minder kunnen dan jij?
Dat je dan al zelf kookt, zelf opstaat, soms je ouders ‘s morgens wakker moet maken en je eigen broodtrommel vult? En als je terwijl je ouder wordt, meer en meer de assistent wordt van je ouders omdat de mensen en de samenleving om je heen van je verwachten dat jij de (jonge) mantelzorger bent?Een illustratie voor iedereen die dat niet kent, maar wel van leuke films houdt, is de film Matilda, op basis van het gelijknamige boek van Roald Dahl. Over het meisje Matilda dat geboren wordt in een gezin dat totaal anders is dan zij. Ze leert zichzelf lezen, koken, opruimen, de bibliotheek vinden en vraagt haar ouders of ze naar school mag. Een hilarische film.
En tegelijk gebeurt het ook echt zo. Sommige kinderen worden geboren uit ouders met een verstandelijke beperking. (meer…) -
Theater, theater, theater.
Toen ik 15 jaar op het HBO had lesgegeven wist ik, ik wil weer meer zelf maken. Ik had studenten leren spelen, leren maken en zowel me geirriteerd als genoten van de dingen die ze maakten. Soms zag ik kunstenaars voor mijn ogen wakker worden, wetend dat ze iets met theater of kunst wilden. Soms zag ik mensen met moeite de zo begeerde punten binnen slepen. Maar steeds vaker zag ik mezelf in een droom weer op de spelvloer staan, of nee, ernaast, maar dan weer als theatermaker. En op het podium, als speler, als nar, als persoon die verhalen tot leven brengt en mensen met elkaar in gesprek brengt.
Ik houd van het podium. En ik houd er net zoveel van om mensen op dat podium te zetten met iets wat ik, samen met hen heb gemaakt. Dus…. ik werk niet meer als docent, maar ben maker, trainer en regisseur.
Verbonden aan het Sociale Domein zoals met de theaterlezing ‘samenwerken met ouders’ die ik heb gemaakt voor het Lectoraat Jeugd en Gezin van de Christelijke Hogeschool Ede.Of via het creatieve project Engage the Village, waarbij ik zo veel mogelijk mensen uit de pleegzorgwereld een podium biedt via allerlei kunstinterventies. Samen met Vitree Jeugdzorg en met de mensen waar het om gaat onderzoeken we op een creatieve manier waar nou eigenlijk de veerkracht en hoop in deze community zit. De moeilijkheden kennen we wel. De veerkracht en hoop mag meer gezien worden!
Of bij theaterwerkplaats Orde der Dwazen, waar ik sinds mei lesgeef en regisseer. Wat een heerlijke spelers. Goede spelers. Toegewijd aan het vak. Passie voor theater. Een feestje om met deze groep te werken. en ze spelen weer. In november kun je gaan kijken naar hun voorstelling Eensaam die in verschillende theaters vertoond wordt.
Of gewoon op maat, als er een vraag binnenkomt.
Zoals de vraag die mijn theatermaatje Tabitha van Dongen en ik kregen om het theater tijdens het oogstfeest voor een leernetwerk rondom de sociale basis in Ede te verzorgen. We hebben in korte tijd heel veel geleerd over de sociale basis en over hoe irritant zussen kunnen zijn voor elkaar.En ik voel me zo levend. Het was de beste stap die ik heb gemaakt de afgelopen jaren. Geen makkelijke stap, maar wel eentje waardoor ik blij ben. Alsof mijn hart een sprongetje maakt.
Omdat ik het leven wil tonen. Het goede leven, met al zijn mitsen en butsen. Maar zeker goed! Theater waar de ontroering, de waardering, de pijn en de humor hand in hand gaan. In ben in mijn element. Mijn toekomst is vandaag. -
De brief.
Zaterdag 25 september. Met Engage the Village zijn we aanwezig in Netl, de wildste tuin
van Nederland. Simone, van Zogemaakt, en ik. We vullen drie grote tafels met allerlei materiaal. De kinderen kunnen Leporello ‘s maken en brieven schrijven of kaarten. De Leporello mag direct mee naar huis. De briefkaarten worden met adres erop bij mij ingeleverd. Die worden ergens dit jaar verstuurd naar de adressen die op de brief staan. Met grote aandacht worden tekeningen, collages en korte zinnen gemaakt.
Ik ben altijd al geïntrigeerd geweest door brieven. Er staat op onze zolder nog een oude doos vol brieven die ik heb gekregen van vriendinnen en vrienden en geliefden. Eens in de zoveel tijd zoek ik ze op en lees ik ze. Het zijn geelgeworden schatten. De handschriften, de tekeningen, de woorden. Ik had het niet willen missen. (meer…) -
Huilen als een volwassene
Zevenentachtig jaar is hij geworden vandaag. Mijn lieve oude vader. Nog twee jaar en
dan is hij zijn langstlevende oude zuster gepasseerd. Hij had niet gedacht dat hij zo ver zou komen. De laatste maand gaat hij iedere dag met de taxi naar het ziekenhuis voor een bestraling. ‘Heel ontspannen’ noemt hij het. ‘Nergens last van’. (meer…) -
Zussen en de Sociale Basis.
Gisteren speelden mijn maatje Tabitha van Dongen en ik twee zussen. Diana (links) en Petra (rechts) Verhoef. We waren uitgenodigd op een oogstfeest georganiseerd door de gemeente Ede over de sociale basis. Uiteraard hebben we het zowel qua vorm als qua inhoud grondig voorbereid.
De zussen begrepen niet alles helemaal goed. Was de sociale basis nu al het vrijwilligerswerk in samenwerking met de gemeente, of zowel professioneel als vrijwilligerswerk?Of was het de onderliggende betrokkenheid, het cement dat de samenleving staande hield? Ieder gesprek met enthousiast betrokken mensen leverde nieuwe informatie op en zo ontstond zo langzamerhand een beeld. Een beeld in beweging. Wat we tijdens de voorbereiding en gisteren tijdens het oogstfeest in ieder geval merkten, was hoe groot de betrokkenheid en bevlogenheid van ieder individu was voor zijn eigen organisatie of functie. En ook hoe leuk iedereen het vond om mensen te spreken van andere organisaties en clubs. En tegelijk merkten we nog veel reserve, onbekendheid met elkaar, taal en cultuurverschillen. 
Als zus Petra was ik enthousiast over de sociale basis en vooral over wat ik daar in kon doen. Als mezelf ben ik ook enthousiast omdat waar gemeentes echt samen gaan werken met vrijwilligersinitiatieven en professionele organisatie en bereid zijn om beleidstaal om te zetten in ‘gewone’ burgertaal, er hoopvolle verbindingen gaan ontstaan. Als je elkaar kent verwijs je makkelijker door, kies je soms dingen niet te doen, leer je elkaar beter vertrouwen. Ik hoop dat dit oogstfeest over een jaar nog eens herhaald wordt en steeds meer mensen hebben gemerkt dat ze iets goeds hebben ontdekt en gedaan.
Zus Diana’s persoonlijke hoogtepunt was het moment dat ze met haar knuffelhond (die Petra per ongeluk als cadeau had bedacht voor een projectgroep) op de foto mocht met de wethouder. Oudste zus Petra gunde dat wel aan Diana.
En nu zijn we een dag verder. En ik ben vrolijk en dankbaar dat mijn goede collega Anne Frouk (foto hierboven rechts) ons vroeg voor dit feest, en de ontmoeting met leuke mensen van de gemeente.. Nu even uitrusten en vanavond weer theaterles geven.
