Broedgebied

Categorie: Blog

  • Kanaries

    De voorstelling ‘ Kanaries’ raakte mij diep. Muziek, teksten en mensen spraken tot mij in het prachtige intieme zaaltje van In de Kern Gezond in Leidsche Rijn, Utrecht.
    Het raakt mij als professionaliteit en echtheid samen gaan. De voorstelling had iets religieus zonder religieus te zijn.

    want denken heeft één vleugel
    met één vleugel stort ik neer
    Ik draai in cirkels van gedachten

    en weten heeft twee vleugels
    als mijn denken weten wordt
    dan pas kan ik zweven
    dan pas ben ik vrij

    want weten heeft twee vleugels

    met twee vleugels vlieg ik uit.

    (Herman van Tongerloo, naar Rumi)

     

  • Corrymeela

    Corrymeela

    Misschien ga ik er ooit nog eens naartoe, deze inspirerende gemeenschap in Ierland. Maar voor nu plaats ik graag dit mooie gebed voor de vastentijd.

    As we begin the season of Lent, we offer this prayer:

    God whose love journeys with us,
    God whose love will hold us close:
    as we begin these forty days
    and venture into deeper truth,
    may we move towards an embrace
    with a humanity we’ve lost.
    May we find in simpler living
    that comforts become crutches;
    that self-protection suffocates.
    And may we then see
    in glaring desert light
    a love you have for us,
    a love that can restore us
    to a place of fuller contentment.
    Amen. (From Corrymeela)

  • Vastenavond

    Ik weet nog niet precies wat ik ga doen, maar ik heb zin om bewust de 40 dagen tijd in te gaan. Deze uitnodiging van Bishop Rose deed me goed.

  • Een einde komt eraan en een nieuw begin.

    Een einde komt eraan en een nieuw begin.

    In tranen zit hij naast me. Hij praat over al die jaren dat hij op deze school zat. Bijna zijn hele leven. In het begin van het jaar ging het nog over de ‘kussenruimte’ waar hij bijna iedere dag wel een keer zat tijdens zijn basisschooljaren. En over hoe’n hekel hij aan die ruimte had. Nu gaat het over de leraren en leraressen. Over de meesters en juffen die hij na dit jaar nooit meer zal zien, en over de leraren en leraressen van het voortgezet onderwijs. En over meester Chris, bij wie hij zo vaak even heeft gezeten als alles hem teveel werd. Hij huilt omdat hij na dit jaar geen lol meer met ze kan maken. Van zijn 5e tot zijn 16e zit hij al op deze school. Speciaal onderwijs. En speciaal is het voor hem. Zelf kan ik me niet heugen dat ik zo’n verdriet had als ik van de ene school naar de andere ging. Wel herinner ik me nog veel van zowel de meesters en juffen van de kleuterschool, basisschool als het voortgezet onderwijs (en bijna alle opleidingen erna ook). Blijkbaar gaat die band tussen leraar en leerling dieper dan ik in eerste instantie dacht. Maar bij de Regenboogprins speelt er meer. Als eerste dat afscheid nemen voor hem zwaar weegt op het moment dat het gaat gebeuren. Maar ook, zo vertelt hij mij, dat hij altijd heel erg zijn best heeft gedaan en dat dat zwaar was, en dat hij daar nu helemaal opnieuw mee moet beginnen. Want op een nieuwe school kent hij niemand en kent niemand hem. De docenten niet en de studenten niet.Hij ziet er tegenop. (meer…)

  • Relationeel werken

    Relationeel werken

    Relationeel werken vraagt om een gesprek vanuit gelijkwaardigheid, dat is de kern van een vruchtbare dialoog. En gelijkwaardigheid hangt samen met het accepteren van verschillen, het omarmen van variatie, het besef dat alle menselijke eigenschappen in meerdere of mindere mate voorkomen en een functie hebben voor de groep. Er is een open blik nodig om de volle complexiteit  van de interactie tussen mensen en hun dynamische omgeving te aanvaarden en niet naar reductionistische modellen te grijpen omdat we daar minder angst bij voelen. Controle is in dit geval contraproductief, want met het schrappen van complexiteit gooi je het kind met het badwater weg.
    Floortje Scheepers (Mensen zijn ingewikkeld)


    De afgelopen jaren heb ik veel meegewerkt binnen de jeugdzorg, op het gebied van samenwerking met ouders binnen pleegzorg en gezinshuizen, maar ook door veel te praten met mensen die opgegroeid zijn in de jeugdzorg. En doordat ik zelf veel contact had met jeugdzorg door de zorg voor mijn eigen pleegzoon. Ik heb daar ontdekt hoe waar het bovenstaande is. Hoe je je een nummer kan voelen door iedere maand dezelfde stomme vragenlijst in te moeten vullen. (meer…)

  • Wees moedig

    Wees moedig

    Vandaag postte een vriend de volgende foto op zijn Social media.  ‘Bingo!’ dacht ik. Het thema ‘moed’ kwam me tegemoet dit jaar. Want het was een weerbarstig jaar. Een jaar waarin ik optrok met moedige mensen, die ondanks weerstand en tegenstand zichzelf kwetsbaar opstelden om gelijkwaardigheid te bevorderen. Maar ook een jaar waarin ik me geconfronteerd voelde met vastzittende systemen.  Het vergde moed om iedere keer weer op de bres te staan voor mensen die als minder of kwetsbaar worden gezien. Mijn eigen Regenboogprins hoorde daar ook bij. (meer…)

  • Spiegel der raadselen ( of hoeveel vertelt de context over één persoon)

    Spiegel der raadselen ( of hoeveel vertelt de context over één persoon)

    Wat mama niet vertellen kon – Marcel Maassen

    Haar achternaam: zelf verzonnen
    Geboorteland en -plaats: onbekend
    Namen van haar vader en moeder: ook onbekend

    Wat maakt dat iemand haar achtergrond geheim houdt voor haar kinderen? Welke geheimen kunnen nooit gedeeld worden?  In dit boek beschrijft Maassen de zoektocht van Cyrilla van der Donk naar het leven van haar moeder voordat Cyrilla geboren werd.
    Hoe langer ik in het boek las, hoe meer ik werd gegrepen door het verhaal en met name door hoe gebeurtenissen in de wereld het leven van individuele mensen bepalen. Maarssen neemt ons mee naar Duitsland, Oekraïne en Rusland  tijdens WO2 en naar Nederland vlak na de oorlog.
    Wat ik zelf fijn vond in dit boek is hoe het de geschiedenis beschrijft, maar hoe in die geschiedenis het leven van één persoon mogelijk gevormd wordt. En hoe dat leven van die ene persoon voortgaat in haar kinderen en kleinkinderen. Verder moet je vooral het boek zelf lezen en wil ik er niet teveel over prijsgeven.
    Check alvast Wat mama niet vertellen kon.

     

     

     

     

  • Dingen die mij bezig houden

    Dingen die mij bezig houden

    Herken je dat er soms zoveel belangrijke zaken spelen dat je niet goed meer weet hoe je die moet verwerken? Ik verwerk veel ervaringen in mijn blogs. Daar schrijf ik wat ik in mijn leven zie, lees, denk en beleef. Via de woorden orden ik mijn geest. De afgelopen weken had ik een flinke griep te pakken waardoor ik weinig energie had. Mijn werk kon ik doen, mijn verantwoordelijkheden bleef ik oppakken, maar s avonds was ik zo moe dat van schrijven niets meer kwam. En ondertussen beleefde ik bijzondere momenten, las mij in in nieuwe projecten, ontmoette nieuwe mensen, verwonderde ik mij, werd ik nieuwsgierig en las enkele boeken over wat er gebeurt met mensen die in een oorlog of onderdrukking belanden.

    Photo by Michael C on Unsplash

    Vanochtend heb ik een half uur naar het scherm zitten staren terwijl ik nadacht over een blog die ik wilde schrijven. Waar moest ik beginnen? Wat zou het thema worden? Hoe kon ik mijn ervaringen opschrijven? En op welke partij en op wie ga ik stemmen de 22e? De gedachten buitelden over elkaar heen. Meestal spreek ik mezelf streng toe, ‘Begin met één ervaring, dan volgt de rest daarna wel’.
    Okay, ik begin dan maar met wie mij naast mijn lief het meeste bezig houdt. De Regenboogprins. (meer…)

  • Vreemden voor onszelf (boek van Rachel Aviv)

    Vreemden voor onszelf (boek van Rachel Aviv)

    Psychiaters weten opvallend weinig over de kwestie waarom sommige mensen met een psychische aandoening herstellen en anderen met dezelfde diagnose een ‘carrière’ in de ziekte hebben. Om die vraag te beantwoorden is er volgens mij meer aandacht nodig voor de afstand tussen de psychiatrische modellen die een ziekte verklaren en de verhalen waar mensen zelf betekenis mee vinden. Zelfs als de kwesties van interpretatie ondergeschikt zijn aan het vinden van een medische behandeling, veranderen deze verhalen het leven van mensen soms op een onvoorspelbare manier en hebben ze grote invloed op iemands besef van identiteit – en de wens om te worden behandeld.

    De afgelopen week las ik op aanraden van een collega het boek ‘Vreemden voor onszelf’ van Rachel Aviv. Het bovenstaande fragment schreef zij in de inleiding van dit boek waar ze vijf levens van vijf mensen met verschillende culturele achtergronden beschrijft. Iedere persoon heeft een psychische aandoening en zoekt naar een manier om hiermee te leven. Aviv beschrijft de levens van deze mensen via wat ze over hen heeft gelezen en gehoord, via gesprekken met henzelf en via gesprekken met belangrijke naasten. (meer…)

  • Gerechtigheid (n.a.v. ‘Gerechtigheid voor dieren – Martha Nussbaum)

    Gerechtigheid (n.a.v. ‘Gerechtigheid voor dieren – Martha Nussbaum)


    Dieren zitten wereldwijd in de problemen.  Zo begint het boek van Martha Nussbaum. Veelal brengt de overheersing van mensen onrechtmatig letsel toe door de barbaarse wreedheden van de bio-industrie, stroperij, jacht, vernietiging van habitats, vervuiling van lucht en zeeeen, verwaarlozing van gezelschapsdieren.
    Daarnaast weten we door het onderzoek dat de laatste decennia is gedaan dat alle gewervelde en veel ongewervelde dieren pijn voelen, emoties ervaren en velen ook zoiets als medeleven en rouw ervaren. We weten dat dieren complexe vormen van sociale organisatie en sociaal gedrag kennen.

    Martha Nussbaum vindt: De mens als geheel heeft de collectieve plicht om deze problemen onder ogen te zien en op te lossen. Belangrijke emoties voor ons zijn daarbij: verwondering (over het dier), compassie (bij onrecht of nalatigheid) en overgangswoede. Deze woede is niet gericht op vergelding maar  op het stoppen van een bepaald gedrag. De verwondering trekt onze aandacht, haalt ons uit onszelf en wekt de nieuwsgierigheid naar een vreemde wereld. Mededogen verbindt ons met het lijdende dier in een krachtige emotionele ervaring. Overgangswoede bereidt ons voor op actie. (meer…)

  • Nog één dag 15

    Nog één dag 15

    Lieve Regenboogprins,

    Vandaag is de laatste dag dat je 15 bent. Negen jaar geleden op deze dag wist ik nog niet van je bestaan af. Ik wist nog niet welke rijkdom het leven met jou mij zou gaan geven. Ik had je grote ogen nog niet gezien en je humor nog niet bemerkt. Ik had nog nooit geluisterd naar jouw geheel eigen kijk op het leven. Ik had je zachte handen en je soepele slanke maar stevige lichaam nog niet geknuffeld. Ik kende mijn eigen woede en frustratie nog maar een klein beetje, door jou leerde ik die beter kennen en ik leerde er ook beter mee omgaan. Net zoals mijn tranen. Ik wist niet dat de tranen die er in mij waren veel meer zouden gaan vloeien, zowel van verdriet als van ontroering. Ik wist ook nog niet dat mijn professionele rol in het leven zou veranderen van begeleider naar ‘vrijwilliger’ en ‘cliënt’ en ‘moeder’ en dat dat zou betekenen dat ik plotseling zou worden gezien als iemand die het niet wist in plaats van iemand die deskundig is.  Ik wist nog niet dat ik daar veel van zou leren en dat ik het niet op me zou laten zitten.  Ik wist niet dat ik voor jou zou vechten als een wolf voor haar welp, samen met mijn lief. Ik wist niet dat ik zou leren onderscheiden wie iets voor jou en voor ons wilde betekenen en wie vooral een baan had.  (meer…)

  • Keiland volgens de Regenboogprins (en zijn (pleeg)moeder).

    Keiland volgens de Regenboogprins (en zijn (pleeg)moeder).

    30 Juli was het zover. De Regenboogprins en ik gingen samen een week naar Terschelling om daar de Keilandweek mee te maken. Een week vol kunst, kamperen en kerk. Een creatieve retraite voor mensen van 1-80. Zo’n 200 mensen komen ieder jaar samen op het prachtige kampeerterrein Swartduin van Staatsbosbeheer.

    “ Weet je wat ik heb gebeden?”  vraagt de Regenboogprins mij na een paar dagen. Ik wil het graag weten, dus we lopen samen de duinen in zodat we even rustig kunnen praten. Dit is wat hij vertelt:

    “Nou wat ik heb gebeden is dat ik genoeg vertrouwen heb in mijzelf en dat ik, stel ik ben een beetje bang voor iets, dat ik dan stevig op mijn voeten ga staan en de angst probeer te overwinnen. Want dan vind ik mijn eigen balans. En ik heb gebeden dat God een stukje van zijn hart aan ons allemaal geeft en dat hij de liefde in mijn hart bewaakt. Want ik weet heel goed wat liefde is.” (meer…)