Broedgebied

Categorie: Blog

  • Post Traumatic Growth Potential

    Post Traumatic Growth Potential

    Dat deze blog bovenstaande titel moest hebben, wist ik zeker. Ik kwam de term tegen in het boek ‘Oud zeer’ van Bram Bakker, die het weer had gehoord van het advocatenechtpaar Knoops.  Een inspirerende term. Ik kom er  aan het einde van deze blog op terug.

    Mijn profiel is die van de inspirator.

    Ik inspireer, maar ik ontwikkel mezelf ook door geïnspireerd te worden. Afgelopen jaren waren op zijn minst paradoxaal. Er was inspiratie en er waren ook processen die me uitputten.  En dan waren er ook nog de andere grote vragen waar ik helemaal geen tijd voor had om me in te verdiepen, maar die me wel veel zorgen baarden. Ik leefde vaak tussen vrees en hoop, tussen frustratie en missie. Ik deed mijn best iets te betekenen, maar vaak lukte dat helemaal niet, juist bij zaken die ik zo van belang vond.  Door de zorg voor mijn pleegzoon kwam ik in de wereld van Jeugdzorg terecht. Een weerbarstige wereld aan alle kanten. Ik ben ongelofelijk dankbaar voor de mensen van Carehouse die al zoveel jaar echt klaar staan voor onze telg. Met name de mensen die met ons samenwerkten en de hele context om onze pleegzoon heen meenamen heb ik gewaardeerd, zoals de therapeute die met iedereen belde en een levensverhaal voor hem schreef dat  we via EMDR voor hem mochten voorlezen. Carehouse en de therapeute zijn voorbeelden van organisaties en mensen die zorgvuldig en humaan werken.  Deze dingen wil ik echt genoemd hebben voordat ik bij het deel wat ik verfoeid heb kom. (meer…)

  • Op de rem? (Over heel veel boeken)

    Sinds januari heb ik van mijn lief een abonnement op Storytel gekregen. Op dat moment ging mijn boekenwereld, die al jaren lang door de zorg voor de Regenboogprins en later de komst van de Spaanse Galgo Dante op een laag pitje stond, weer open.
    Al wandelend met de hond, prins wegbrengend en ophalend van school, rijdend naar trainingen, de Hogeschool, en naar mijn oude moeder in Hoogeveen,  luisterde ik ik boeken. (meer…)

  • Fantastisch kinderboek (Morrigan Crow – Nevermoor)

    Fantastisch kinderboek (Morrigan Crow – Nevermoor)

    Voor wie van de boeken over Harry Potter houdt; deze serie is ook geweldig.
    Morrigan Crow speelt de hoofdrol. Deel 1 begint ermee dat Morrican tot de ‘vervloekte kinderen’ behoort. Als er een ongeluk of ramp gebeurt kijkt iedereen naar haar.  Iedereen denkt dat het aan haar ligt. Alle vervloekte kinderen en dus ook Morrigan moeten sterven in de nacht van Avondstond: de laatste dag van het Tijdvak. Maar vlak voordat dat gebeurt wordt ze gered door Jupiter Noord, uit Nevermoor. Hij neemt haar mee naar deze nieuwe wereld en  schrijft haar in voor de selectie van het exclusieve wondergenootschap. Als het Morrigan lukt om de proeven te doorstaan en lid te worden van dit genootschap kan ze in Nevermoor blijven.

    De boeken zijn fantasierijk en spannend. Onze Regenboogprins heeft jarenlang alleen boeken met plaatjes en tekst willen lezen, maar deze serie leest hij zonder bezig te zijn met de plaatjes. Het verhaal is zo beeldend geschreven dat het zich voor je ogen afspeelt ook al lees je alleen de letters. Het is een echt ‘reis van de held’ verhaal, waarbij je met de verschillende vrienden en vijanden van Morrigan meeleeft en niet zeker weet of de vijand van Morrigan nou eigenlijk ook echt een vijand is.
    Inmiddels zijn de Regenboogprins en ik in het 3e boek beland. Het eerste deel kreeg de Regenboogprins van zijn neef, waarbij zijn ouders vertelden het allebei ook gelezen te hebben. Zij wachtten reikhalzend op het 4e deel.

    Gelukkig hebben de Regenboogprins en ik nog een groot deel van het 3e deel te lezen voordat we ook moeten gaan wachten.

    Maar zeg nou zelf, reikhalzend wachten op het volgende deel van een boek, dat is toch fantastisch?

    Het boek staat in de boekwinkel bij de leeftijd van 10-12 jaar, maar ik denk dat er ook 10-80 jaar had kunnen staan.
    Schrijfster: Jessica Townsend
    De titels staan op de bijgevoegde foto. Het blauwe boek is deel 1, het rode deel 2 en het groene deel 3.

     

  • Ik ben een pleegkind, en nu…? (Boek voor tieners)

    Ik ben een pleegkind, en nu…? (Boek voor tieners)

    Een jaar geleden, ontmoette ik haar tijdens het interview dat ik met haar deed voor een podcast. Ze was opgegroeid in een pleeggezin en wilde daarover vertellen. Inmiddels was ze in de 30 en had ze besloten iets te willen betekenen voor jongeren die nu in een pleeggezin wonen. Ze wilde een boek schrijven. En of ze dan mijn pleegzoon daarvoor mocht interviewen. Hij wilde wel. (meer…)

  • Mijn werk aan de wand.

    Mijn werk aan de wand.

    ‘Heb jij zin om te exposeren?’ deze vraag stelde Maarten Nieuwenhuize mij een paar maanden geleden.
    ‘Ja?’ , zei ik aarzelend. Ik ging aan de slag om samen te stellen wat ik wilde laten zien.

    Gisteren was het zover. Bij Café Averechts hingen we de verschillende werken op. Ik vraag altijd hulp bij zoiets want het is toch niet ‘hup lijst aan de wand en klaar’.
    Mijn huisgenoot Gretske, ook kunstenaar, dacht mee. Waar moet welk werk hangen? Hoe hoog? Hoe laag? Hoe krijgen we het recht?
    Het duurde even maar toen alles hing was ik tevreden en klaar om de gasten te ontvangen. Ik vertelde kort iets over het maakproces en over de titel die ik aan de expo heb gegeven:

    A PART OF YOU

    Als ik je zie realiseer ik me dat ik slechts fragmenten van je ken. Een stukje gezamenlijke geschiedenis, een stukje gedeeld leven. Zo veel delen ken ik niet. Zijn verzonken in jou. Tonen zich soms in ogen, in kleuren, in vreemde vormen. Laag onder laag, laag op laag.  Meer vreemd ben je dan bekend. Soms openbaart zich lijden, woede en strijd.  Soms vreugde en dromen. Zo ben je mens en ik ook. En verwonderd kijk ik naar je.

    Als ik wat heb verteld lopen de gasten rond en vertellen mij wat ze zien. Het is echt heel erg leuk om te luisteren naar wat iedereen ziet. Mijn werk vertelt aan iedere kijker een ander verhaal en openbaart iets anders omdat iedere kijker anders is.  Met de mensen van Averechts raken we in een boeiend gesprek over kunst en over wat ‘ nuttig’ is of ‘ zinvol’. Het voelt als een huiskamer. Café Averechts is een fijne plek, waar bevlogen vrijwilligers werken en geld dat verdiend wordt, naar goede doelen gaat.  Op zondag kun je er regelmatig een heerlijke vegetarische driegangen maaltijd nuttigen voor 15,- . Een fijn plekje in de vogelenbuurt in Utrecht. De lijster zingt er in de boom naast het cafe.  (lijsterstraat 49). Als ik anderhalf uur later de ruimte verlaat voel ik me plotseling een beetje unheimlich. Ik laat mijn werk achter.  Alsof het een kind is dat ik tijdelijk toevertrouw aan iemand anders.

    Mijn werk hangt daar tot en met september. Leuk als je er een keer gaat kijken en een drankje of maaltijd nuttigt voor het goede doel. Of neem even contact met mij op als je samen met mij daar naartoe wilt. Als ik er ben en het past in de agenda, ga ik graag mee.

     

  • Kamp Erika

    Kamp Erika

    De meivakantie bracht ik door in Giethmen, een plaatsje dat 4 km van Ommen, het stadje waar ik opgroeide. De herinneringen aan de 2e Wereldoorlog waren ook in Ommen, toen ik daar opgroeide, al aanwezig. Over bepaalde families werd geroddeld, die waren fout in de oorlog. Ook was er iets met een kamp Erika in de bossen ergens tussen kasteel Eerde en vakantiepark de Besthemerberg.
    Wat voor kamp dat precies was, wist ik eigenlijk ook niet. Het was geen kamp met Joodse gevangenen, maar Nederlandse, dat wist ik wel, maar wat die Nederlanders dan hadden gedaan wist ik niet. De vraagtekens spookten rond in mijn hoofd want als ik ging wandelen in die buurt, zag ik nergens sporen van het kamp. Ook waren er verhalen over een zekere goeroe Krishnamurti, die voordat het kamp Erika ging heten, daar gewoond had en waar mensen van over de hele wereld naartoe kwamen. Een rare flapdrol, werd hij genoemd, door de Ommers.

    Rondom 4 en 5 mei ben ik altijd met de oorlog bezig. Ik zoek dan naar boeken, bronnen die me daar iets over vertellen. Dit jaar heb ik verschillende boeken gelezen.
    Het meeste indruk maakt het boek dat ik nu aan het lezen ben: “Kamp Erika; het oorlogsverhaal van mijn opa en het Nederlandse kamp dat verzwegen werd.”  (meer…)

  • Als er van alles tegelijk gebeurt en je bang bent. Pasen 2023.

    Als er van alles tegelijk gebeurt en je bang bent. Pasen 2023.


    Het bestaan is kwetsbaar. Dat weet de Regenboogprins al heel lang. Er kan van alles misgaan. En op het moment dat dat gebeurt, krijg je twee dingen: overlevingskansen en angsten. Als het lukt om te blijven leven, blijft de angst bij je.

    Als er spannende nieuwe wegen bewandeld moeten worden zal de angst roepen:’ Niet doen! Gevaarlijk! Misschien gaat er iets mis!’ Als er iets mis gaat roept de angst: ‘let op: er gaan nog veel ergere dingen gebeuren!’
    De Regenboogprins is bezig met een snuffelstage. Dat is volledig nieuw en superspannend. Omdat we zijn stage zowel uitdagend als veilig hebben gemaakt, geniet hij er ook van en bouwt hij stapje voor stapje zelfvertrouwen op.

    Dan: goede vrijdag 2023; om 10.00 voel ik me wat ziek. Voor de zekerheid doe ik even een Corona test terwijl de Regenboogprins samen met zijn stagebegeleider via whatsapp videobellen de afgelopen week bespreekt en plannen maakt voor de komende week. Ik denk dat ik griep heb, ik heb tenslotte nog nooit positief  getest. Maar een kwartiertje later staat er toch plotseling een klein streepje bij de T. Ik heb Corona. De Regenboogprins ziet het streepje ook. Hij kijkt mij aan. Hij verstijft. (meer…)

  • Rood is ja (boek van Sara Kroos)

    Ik kende haar eigenlijk alleen van de Lama’s. Zelf zegt ze over die tijd dat mensen haar de slechtste lama vonden. En verder ben ik niet heel erg van het cabaret dus ik leerde ook niet meer van haar kennen, tot nu toe dan.

    Het boek ‘Rood is ja!’ kwam telkens naar voren in mijn mogelijk te lezen en te luisteren boekenlijstje voor Storytel. En de reacties op het boek maakten dat ik besloot om het te gaan luisteren. ‘Rood is ja’ is een indrukwekkend boek. Pijnlijk en rauw en goed geschreven. Sara beschrijft hoe het seksueel misbruik in haar jeugd, zich voortzette in de kliniek waar ze was opgenomen, onder het mom van een ‘relatie met de therapeute die haar behandelde’ en hoe ze uiteindelijk zieker de kliniek verliet dan ze er in ging.
    Ook beschrijft ze hoe haar vrouw en haar vrienden haar onvoorwaardelijk steunen en steunden en hoe zij hoe dan ook in het leven wil staan. Als echtgenote, als moeder, als mens.
    Deze beide thema’s raakten me. Het gedraai van de kliniek en de macht die de instelling tot in de rechtbank leek te hebben maakte me verdrietig. Ik weet dat waar verschillende belangen zijn, macht al gauw een rol gaat spelen. (meer…)

  • Een onverwachte verbinding (naar aanleiding van werk van Patricia Piccinini)

    Een onverwachte verbinding (naar aanleiding van werk van Patricia Piccinini)

    ‘ Met haar bijna levensechte, vervreemdende sculpturen onderzoekt Piccinini of het mogelijk is om mens, natuur en technologie in harmonie te laten bestaan. Haar sprookjesachtige wezens ontroeren en roepen empathie op voor ‘het andere’. Piccinini maakt met haar kunst een voorstelling van een mogelijke gedeelde toekomst en stelt vragen als: wat betekent het om mens te zijn? (Beschrijving Kunsthal)

    Een paar jaar geleden zag ik bij een andere tentoonstelling in de Kunsthal voor het eerst werk van Patricia Piccinini. Het raakte me direct. Haar enigszins vervreemdende figuren fascineerden me mateloos. Deze keer was de hele ruimte gevuld met haar werk. Samen met de Regenboogprins dwaalde ik langs de wezens die soms wat monsterlijk oogden, maar me vervolgens direct ontwapenden doordat ze jongen, of babies bij zich hadden, of doordat ze elkaar vriendschappelijk en liefdevol omhelsden. ‘Ik heb lief!’ Het leek alsof ieder beeld afzonderlijk dat aan me vertelde. ‘Ik heb lief, en jij?’  Bij een beeld van een jongetje met enorme  klauwen die hij vriendschappelijk om een peuter heen had geslagen stond een Pauw. Piccinini zei daarover dat dieren vaak helemaal niet praktisch eruit zagen. De prachtige staart van een Pauw kan overal tussenkomen. Toch pronkt het dier ermee als geen ander.  ‘Waarom moet de mens er dan zo praktisch mogelijk uitzien?’ Zo vraagt de kunstenares zich af. Haar creaties zijn inderdaad vaak niet zo praktisch. Misschien is dat het ook wel wat me raakt. Figuren die verre van perfect zijn, grote koppen, kromme benen, behaarde lijven, ze zijn allemaal aanwezig op de tentoonstelling.

    (meer…)

  • Where the streets have no name (40 dagen tijd)

    Het is de 40 dagen- tijd. De tijd dat mensen uit de christelijke tradities toeleven naar Pasen. Een tijd van bezinning. Ik doe er het ene jaar meer mee dan het andere. Vandaag kwam ik iets tegen wat ik een hoopvolle gedachte vond. De keuze voor de kracht van de poëzie boven die van het kapitaal.

    Ik lees het boek Surrender van Bono. Één van mijn favoriete nummer is al jaren ‘Where the streets have no name’. Ik herinner me de clip, waar U2 ergens op een dak in een grote stad het nummer speelt, en je als kijker ziet hoe het wandelend en winkelend publiek het plotseling in de gaten krijgt en toestroomt via de straten om dat dak heen. Magisch vond ik dat altijd.
    Ik kon de clip wel blijven bekijken.

    In het boek schrijft Bono hoe de titel in zijn hoofd opkwam. Dat was tijdens een maand vrijwilligerswerk in Ethiopië tijdens de grote hongersnood daar.

    ”The city’s a flood, and our love turns to rust.
    We’re beaten and blown by the wind
    We labour and lust
    Your word is a whisper
    In the hurricane
    Where the streets have no name.”

    Bono schrijft dat nog altijd als de band dat nummer speelt, het  is alsof God door de zaal loopt.  15 jaar na het schrijven van dat nummer biedt een autoproducent 23.000.000 dollar aan om het nummer te gebruiken in een autoreclame. Een belachelijk bedrag om af te slaan.

    Toch deden ze dat. En grappig genoeg niet om een principiële reden, maar een poëtische. Een vriend zei namelijk: ‘Jullie kunnen die deal natuurlijk sluiten, maar dan moet je er wel op rekenen dat de mensen op dat moment dat ‘God door de zaal loopt’ zullen zeggen ‘Hé, ze spelen dat nummer van die autoreclame’.

    Ik vond het een fantastisch voorbeeld over de kracht van verbeelding (en over hoe je die verbeelding in stand kan laten, of veranderen).  Een hoopvol voorbeeld waarin geld het niet wint van de poëzie.

     

  • Mijn veranderde reactie op de Regenboogprins.

    Mijn veranderde reactie op de Regenboogprins.

    Edited in Prisma app with Cartoon

    OPGETOGEN

    Ik herinner me nog dat kereltje van 7 dat daar stoer voor me uit liep met mijn tas, die hij voor mij droeg. Dat ventje met die grote ogen die me iedere dag verraste met zijn bijzondere verhalen. Dat kereltje dat zijn verdriet de wereld in schold en de tafels en stoelen in de klas verschoof. Die lieve kleine prins die ik dag aan dag naar school en weer terug reed. Opgetogen was ik en met mij vele anderen. Vrienden, kennissen, familie, juffen, meesters en hulpverleners leefden mee. Hoe moeilijk soms ook, iedere dag ervoer ik ook die opgetogenheid. De blijdschap om deel uit te mogen maken van zijn leven. Om heel dicht bij hem te kunnen leven.  Ik vertelde, ik schreef, ik fotografeerde en bracht onze gezamenlijke avonturen in beeld met zijn toestemming.

    (meer…)

  • Lezen en luisteren.

    Het is een tijd geleden dat ik zoveel geluisterd en gelezen heb in een vakantie. Van mijn lief kreeg ik een abonnement op Storytel. Ik luisterde in de kerstvakantie alle delen van ‘In de ban van de ring’. Het was al jaren mijn wens om de boeken weer eens te lezen, maar nu kon ik luisteren tijdens lange wandelingen. Door het tot me nemen van de boeken, werd ook mijn leeslust weer aangewakkerd en las ik het laatste boek van Jan Brokken, de kamp schilders.  Het maakte de andere twee boeken die hij schreef over dit thema af. Ik lees nu ‘wat je zoekt, zoekt jou’ over de dichter Rumi van Kader Abdolah, dat hij heeft geschreven tijdens twee Corona-jaren. Ik ben blij en dankbaar dat er mensen zijn die zo kunnen schrijven dat ze mensen als ik mee kunnen nemen naar andere tijden en andere werelden. Wat een rijkdom. En wat een fijn begin van het nieuwe jaar.