In de 4e week van de 40 dagen tijd probeer ik een aantal Jezus-portretten te vinden die iets uitstralen van diversiteit en inclusiviteit. Zelf ben ik met een westers jezusbeeld opgegroeid. Een man met een witte jurk, lang bruin haar en een vriendelijk gezicht met daarin heldere blauwe of bruine ogen. Inmiddels kom ik regelmatig beelden tegen die andere perspectieven op en kanten van Jezus laten zien. Ik begin dus maar met een samengesteld beeld. Daar moeten we het tenslotte mee doen, met interpretaties van dat eeuwenoude verhaal over een Mens, die vele namen is toegekend en die voor mij van grote betekenis is. Interpretaties gerelateerd aan tijd, samenlevingen en culturen. Soms zullen er ook vragen of emoties aan een beeld gekoppeld zijn. Mocht je nog een gaaf beeld weten, laat het me weten.
Categorie: Blog
-
40 dagen: zondag – Wende over ‘Mens’
Tijdens de 40 dagen tijd blog ik over allerlei mensen die bezig zijn met zingeving. Op zondag post ik een filmpje van een kleinkunstenaar. De eerste week van Daniel Lohues, de tweede van Stef Bos en deze week heb ik voor een filmpje van Wende gekozen. Enjoy.
-
40 dagen: Rabbi Navah Tehila – licht in het hart
Ik denk dat het vier of vijf jaar geleden is dat ik haar voor het eerst ontmoette in de synagoge van de liberaal Joodse gemeente in Utrecht. We waren met een groep mensen aan het wandelen door Utrecht tijdens een Zin Route georganiseerd door Blossom030. Niemand kende elkaar, we voelden ons dus wat ongemakkelijk tijdens onze gesprekken over persoonlijke zingevingsvragen. Maar zodra de rabbijn binnenkwam veranderde er iets. De rabbijn was een vrouw (!) van in de 70. Ze stelde zich voor als Navah Tehila, benoemde direct dat haar lijf nogal trilde (Parkinson) en nodigde ons om indien mogelijk mee te trillen. Iedereen begon te lachen. De sfeer in de groep ontspande door haar aanwezigheid. Ze straalde kracht en gezag uit en tegelijk was ze kwetsbaar en klein. Uiteraard gingen we samen zingen. In het Hebreeuws dat we niet spraken. Niemand protesteerde, niemand vond het gek. Iedereen deed mee. (meer…)
-
40 dagen: Rachel Held Evans & Liturgists
Ik las van Rachel Held Evans als eerste haar boek ‘De deugdzame huisvrouw’ waarbij ze een jaar lang letterlijk probeerde te leven zoals de bijbel voorschrijft. Dat leidde uiteraard tot allerlei humorvolle situaties, maar ook tot de bevrijding van het lezen zonder de context mee te nemen. Ik leerde haar op deze manier kennen als een intelligente vrouw die vragen stelt aan allerlei aannames die over geloof en de bijbel gaan. Ze stelt deze vragen en komt vaak tot andere antwoorden dan de traditie waar ze uit komt. Dat maakt haar lastig voor haar omgeving. Ik kan me ook voorstellen dat het soms eenzaam is. Ik herken dat ook. Dat je tussen allemaal enthousiaste kerkgangers zit en zelf eigenlijk niet precies weet waarom je daar zit. Of dat je luistert naar een preek waar je haren van overeind gaan staan en je mag niets terugzeggen.
-
40 dagen: Pádraig Ó Tuama – L is for lonely
Gisteren schreef ik over Nadia Bolz Weber, die ik voor het eerst hoorde spreken op het Greenbeltfestival in Engeland. Ik kwam op datzelfde festival Pádraig Ó Tuama. tegen. Eerst als degene die me enthousiast maakte voor ‘waargebeurd storytelling’. Later als dichter. En nog later als de leider van de Corrymeela community in Ierland. Net zoals Nadia brengt Padraig zijn luisteraars bij het verrassende van het gewone. ‘Niets menselijks is gelovigen vreemd’ zou een uitspraak van hem kunnen zijn. Niet de vooruitgang, de prosperity, staat centraal in zijn spirituele perspectief, maar de gedeelde menselijkheid. Het leven in verbondenheid, het inclusieve leven. Dit gedicht over eenzaamheid illustreert iets van zijn denkbeelden:
-
40 dagen: Nadia Bolz-Weber; accidental saints.
Vandaag bezochten lief, regenboogprins en ik de Dom van Aken. Om de kathedraal heen cirkelden de daklozen van de stad. Het was steenkoud en ik vond het verschrikkelijk ze te moeten zien. Bij meerdere van hen herkende ik psychische problemen. Een mevrouw liep met 1 kapotte schoen voor me uit. Een meneer riep dwingend naar de mensen om hem heen ‘maar geef dan toch wat’. We liepen door en gaven verschillende mensen het losse geld dat we bij ons hadden. Toen we een kerkje binnen liepen om te bekijken, kwam de dwingende meneer er even later ook binnen. Hij bleef in het voorportaal, leek geleerd te hebben dat hij de kerk verder niet in mocht. (meer…)
-
40 dagen: Eenvoudig leven met zuster Leonie.
Photo by Sarah Dorweiler on Unsplash Vroeger hielp mijn goede vriendin Marjolein regelmatig bij de zusters van Augustinessen in Amsterdam. Ze hielp mee met het koken en serveren van maaltijden. Ik vond het altijd magisch klinken als ze erover vertelde. Zag in mijn fantasie de stevig in hun schoenen staande zusters in plat Amsterdams in gesprek met allerlei stadsnomaden. Mijn vriendin ernaast, ook in het plat Amsterdams en samen grappen makend en zorg bieden aan wie dat nodig had. Daarna heb ik lang niet meer aan de zusters gedacht, alleen als ik oude zustertjes bij ‘meisjesstad’ (opvanghuis voor vrouwen en jonge kinderen) zag lopen, dacht ik aan ze en bewonderde ze om wat ze deden.
-
40 dagen; Simone Weil – liefde en solidariteit.
In de eerste week van de 40 dagen tijd schreef ik een aantal blogs over Ebba Pauli die in haar boek ‘De kluizenaar’ op zoek ging naar hoe ze het goede leven kon leiden. Ik las eigenlijk telkens dezelfde boodschap; namelijk dat de wereld een vraag aan je stelt die je te beantwoorden hebt. Dat die vraag niet zo maar beantwoord is, dat er in feite misschien wel veel meer vragen komen als je tracht de vraag te beantwoorden en dat lijden bestaat en je er mee moet dealen, hoe dan ook en dat de weg daarin openheid en ontvankelijkheid is. (meer…)
-
40 dagen, zondag: Welkom!
Vandaag is de 2e zondag in de 40 dagentijd voor Pasen. Op zondag post ik een liedje. Het lied waar ik vandaag voor kies is ‘Welkom’ van Stef Bos. Een liedje over liefde, over belonging, over verbondenheid. De liefde van ouders voor kinderen, en meer nog, de liefde van kinderen voor hun ouders is een band die ondanks wat er ook allemaal in mis kan gaan, sterk is. Deze liefde wordt tot een zegen voor anderen als we er volmondig ja tegen zeggen en dat ja Leven (zie vorige blog).
-
40 dagen: David Steindl Rast: liefde!
Wat is liefde?
De definitie die David Steindl Rast er aan geeft is dat je ‘ja’ zegt tegen ‘belonging’ en dat je dat ‘ja’ leeft. ‘To belong’ , ik kan er geen goed Nederlands woord voor vinden. (meer…)
-
40 dagen; David Steindl Rast; twee pelgrims.
Vandaag reed ik in mijn auto naar mijn werk en dacht na over een aantal mensen die ik heb ontmoet de laatste tijd. Mensen die mijn tocht door het leven vertragen, doordat ze niet zo snel kunnen denken, doordat ze ziek zijn, doordat ze mijn constante zorg vragen (lief regenboogprinsje), doordat ze geen zin hebben om naar me te luisteren, doordat ze een andere visie hebben op de dingen dan ik. Ze zorgen ervoor dat ik minder snel kan werken, dat ik na moet denken over wat ik wel en niet kan doen, dat ik me schuldig voel als ik mensen te lang niet spreek. Ik reed in de auto en was ze dankbaar, deze mensen. Ze helpen me namelijk om stil te staan, langzamer te gaan en in te zien dat het leven om iets anders draait dan vooruit gaan. (meer…)
-
40 dagen: David Steindl Rast – LEEF!
‘ It’s no sin to be glad you’re alive!’
Deze zin staat op een mok vol springende kikkers die ik ooit bij een afscheid kreeg van een jong theaterteam dat ‘het merg uit het leven zoog’. Ik drink er nog regelmatig koffie uit en altijd denk ik even na over de zin die ik op dat moment eveneens tot me neem. Hoe vaak ben ik eigenlijk bewust en vol aan het leven? Ik kan mezelf heel makkelijk verliezen in doelgerichtheid, loyaliteit en allerlei dingen die ook nog moeten worden bereikt. Volgens brother David Steindl Rast zijn er een paar stappen essentieel om het volle leven te leven. (meer…)
