We zijn bij het strand. We zwemmen in de zee. We duiken in de hoge golven die op ons afkomen. ‘Woehoe’ gil ik met mijn vrouwenstem. ‘Wihi!’ De hoge sopraan van de regenboogprins overtreft mijn hoogte.
Lief komt ook meedoen! ‘Wohoa!’ bast hij als de eerste hoge golf er aan komt. ‘Wohoa’! roept nu ook de regenboogprins wiens stem plotseling een octaaf gezakt is. En ik zie hem kijken naar mijn lief, zijn held, die hij in alles nadoet.
Vandaag rijd ik door de stad met de regenboogprins. Samen op de fiets, langs de Dom, door de Lange Nieuwstraat op weg naar huis. Vrolijk en tevreden allebei, lekker anoniem, zoals altijd. Een gewone moeder met een gewone zoon. (meer…)
Al geruime tijd worden er door mensen van Blossom030 en Kerk op zuilen snode plannen gesmeed over het starten van een ‘goede buren project’ een nieuwerwets kloosteridee, waarbij een aantal mensen in een (verbouwde) kerk wonen, een aantal mensen er kerken en ze goede buren willen zijn van elkaar en de wijk. (meer…)
Vanmorgen trokken de regenboogprins, lief en ikzelf er op uit! Al lange tijd wilden we naar de expositie Hyperrealisme Sculptuur in de Kunsthal in Rotterdam. Vandaag was het zo ver. Ik had natuurlijk al wat foto’s gezien, maar als je er echt bent is het wel heel bijzonder. Bizar genoeg wilde ik net zoals iedereen de beelden aanraken. Ik wilde de huid voelen. Dat mocht natuurlijk niet en daarom lag er ergens een klein stukje van het materiaal waar de beelden van waren gemaakt dat we wel mochten aanraken. Dat deden de regenboogprins en ik en het was een raar gevoel, want het zag er uit als huid, maar het voelde als een soort rubber.
Ik denk dat dit de meest bijzondere werkweek was van schooljaar 2017-2018. .
Afgelopen maandag ontmoetten we elkaar. Een groep 2e jaars social work studenten, de acteurs van de theaterwerkplaats van ‘s Heeren Loo (de Hartenberg), hun regisseurs en ondergetekende. Onder de dennenbomen van het terrein, in de gymzaal op het terrein van de Hartenberg verzamelden we. Het was het begin van een week die ik niet snel zal vergeten. (meer…)
Tweetakt is toch wel een van de leukste kunstfestivals voor kinderen. Met name fort Ruigenhoek, omdat daar een aantal beeldende kunstenaars exposeren. Samen met de regenboogprins worden we dan een beetje gek. We springen op grote olifantenkussens, we luisteren naar een concert van kleine muziekdoosjes, we klauteren over tafels en er onderdoor (dat laatste doet de regenboogprins vooral). Dit jaar was de prins aan het werk om een dobber te maken in een van de workshopruimtes toen ik nog even wat filmpjes bekeek. En daar kwam ik uit bij mijn favoriet van dit jaar: Tomatenkopfe. (meer…)
Dit weekend logeert hij bij zijn geliefde pleegoom en pleegtante. Hij had er enorm veel zin in. Gisteren brachten we hem weg. Toen we thuiskwamen bleven we even stil luisteren. Van de slaapkamer boven kwamen geen geluidjes. (meer…)
Schrijvers kunnen spelen met de tijd, een vluchtig moment eindeloos oprekken. Janna Loontjes in Filosofiemagazine Maart 2018
Al bijna 25 jaar fiets ik wekelijks langs de klok op het huidige notarisgebouw van de Vondellaan in Utrecht. Op weg naar het centrum, of op weg naar huis. Soms stond de klok voor, soms achter, soms stil. Maar altijd waren er de twee wijzers die aangaven hoe laat het volgens die klok was. Ik paste na het passeren van de klok vaak mijn fietstempo aan. Sneller als ik mijn afspraak of trein dreigde te missen en langzamer als ik nog ruim in mijn tijd zat. Ik reed er alleen langs, of samen met mijn lief, met vrienden, of met vreemden die ik net ontmoet had, met mijn ouders en tegenwoordig met een babbelende regenboogprins, die niet op die klok let, omdat hij een voorkeur heeft voor de digitale tijd. (meer…)
Pfff… iedere dag bloggen was een pittige klus. De laatste dagen is het zelfs niet meer gelukt. Ik kwam er niet aan toe en was zo moe s avonds dat ik niet veel anders kon dan een serie kijken of gewoon een douche nemen en slapen.
Ik schreef over levenskunst, en liet me inspireren door de bijbel, kunstenaars, monniken, theologen en activisten. (meer…)
Gisteren had ik een korte vergadering op mijn werk. Er werd een groep samengesteld van mensen die een aantal problemen moeten oplossen. Al snel stonden alle namen van de meedenkers en doeners op het whiteboard met wat zaken erachter waardoor het van belang was dat ze mee deden met dat groepje. Achter mijn naam was het opvallend wit. (meer…)
Courage comes from the heart
and we are always welcomed by God,
the Croí of all being.
We bear witness to our faith,
knowing that we are called
to live lives of courage,
love and reconciliation in the ordinary and extraordinary
moments
of each day.
We bear witness, too, to our failures
and our complicity in the fractures of our world.
May we be courageous today.
May we learn today.
May we love today.
Amen.
Pádraig Ó Tuama, Leader, Corrymeela Community
40 dagen blog ik over levenskunst. Maar op zondag deel ik iets anders. Meestal muziek, maar vandaag een soort luistermeditatie van Blossom030. Afgelopen week blogde ik over ‘anders’. Maar soms wil ik helemaal niets anders, soms wil ik gewoon vertrouwd. Gewoon thuis. Blossom is zo’n thuis voor mij, een liefdevolle plek waar wij en de regenboogprins helemaal bij mogen horen. Met dank aan mijn blossomreisgenoten.