Broedgebied

Categorie: Blog

  • De week van de evenwichtskunstenaars.

    De week van de evenwichtskunstenaars.

     

    ‘Het is de week van de pleegzorg. Maar je zou het ook de week van de evenwichtskunstenaars kunnen noemen. Want wie er ook betrokken is bij pleegzorg, van iedereen wordt gevraagd samen te werken en te streven naar balans en evenwicht. Als er niet wordt samengewerkt door hulpverleners en hulpverlenende instanties, door ouders en pleeg- of gezinshuisouders, door school, club en familie, is het evenwicht om het kind snel verdwenen en hoe moet het kind dan zelf nog evenwicht vinden?’ Dit vertelde een pleegouder die mijn foto-expositie bekeek tijdens de opening in Dronten afgelopen week.

    Als je het zo bekijkt is pleegzorg misschien wel de moeilijkste klus ooit; als pleegouder ben je opvoeder, maar ook spin in het web van alle dingen er om heen. Pleegouder zijn vraagt van je om de vrede op te zoeken soms midden tussen de loopgraven. Het vraag ook organisatievermogen. Het vraagt van je dat je om kunt gaan met hechtingsproblemen, dus kennis van zaken is ook belangrijk. En het vraagt natuurlijk bakken vol liefde en geduld. En oh ja, ook heel veel assertiviteit.  Tegelijk zijn dat allemaal fantastische skills om te leren, die je in allerlei situaties kan toepassen. En by the way, toen ik begon kon ik echt niet alles wat ik nu kan.

    De skill die ik vanaf het begin echt nodig had was een reflectieve en actieve houding naar mezelf. Man man, wat hebben mijn lief en ik veel met elkaar gepraat over dit en dat en wat het best en wat als.. en mijn vriendinnen hebben veelvuldig meegedacht en gesteund waar ze konden. Mijn schoonmoeder luisterde liefdevol naar me als ik vol verwijt naar mezelf omdat ik veel te boos was geweest naar mijn regenboogprins ’s avonds op de bank zat en zij toevallig net belde. Met vallen en opstaan en met hulp van vrienden, familie, pleegzorg en jeugdzorg lukte het steeds beter om evenwicht te vinden.

    Het is de week van de pleegzorg. Pleegzorg is goed en nodig, maar het is ook pijnlijk voor ouders die geen opvoeder meer zijn. Ik ben dankbaar voor de moeder van onze prins, die hem het leven heeft geschonken en hem bemoedigt als ze hem ziet. Ik ben dankbaar voor Sis die zo lief is voor haar broertje als ze hem bezoekt. Ik ben dankbaar voor zijn vorige pleegouders, die nog steeds graag en met liefde met hem optrekken. We zijn allemaal evenwichtskunstenaars en we vallen allemaal. Maar des te beter wij leren balanceren, des te veiliger zijn onze (pleeg)kinderen en des te beter kunnen ze zich ontwikkelen.

     

    PS: de term evenwichtskunstenaars heb ik uit het boek ‘Risicokind of evenwichtskunstenaar’  van Elize Lam

  • Fototentoonstelling naar Dronten, en plotseling weet ik weer…

    Foto gemaakt door Ton van der Wal. Rijksdienst Cultureel Erfgoed.

    Vandaag haalde ik mijn fototentoonstelling op uit Kampen om hem opnieuw op te hangen in Dronten. Terwijl ik met de auto door het prachtige herfstlandschap rijdt, zie ik ze langzaam maar zeker voor mijn netvlies verschijnen. De kinderen en jongeren van de Reeve, de leefgroep waar ik stage liep. Ik zie hun gezichten: Maarten, Aline, Tjibbe, Cora, Franca, Pieter, Viola en nog vijf erbij(de namen zijn gefingeerd).  Twaalf stuks maar liefst. (meer…)

  • Mijn ouders hebben een gezinshuis of zijn pleegouders!

    Mijn ouders hebben een gezinshuis of zijn pleegouders!

    Hebben jouw ouders gekozen voor pleegzorg of voor een gezinshuis? Dan heb jij iets te vertellen. Het is fantastisch dat er mensen zijn die besluiten om gezinnen en kinderen te hulp te komen waar het samenleven en opvoeden (tijdelijk) niet lukt. Maar het is niet eenvoudig. Dat merk jij vast ook wel.  Misschien hebben je ouders je betrokken in hun keuze, misschien ook niet. Dat er dingen in huis veranderen als er pleegkinderen komen wonen, is zeker. Wij zoeken  jongeren die in het weekend van 6 tot 8 November mee willen doen met een digitaal gesprek van ongeveer een uur.

    Wat heb jij er aan?

    – Het is leuk om mensen te ontmoeten die net als jij pleegbroer of zus zijn, je verhaal wordt herkend en je deelt echt iets samen.

    – Wouter Nieuwenhuizen maakt een podcast van het gesprek. Tof om terug te luisteren.

    – Bij het gesprek is ook een volwassen pleegbroer of zus, die terugkijkt en die vragen die jij hebt kan beantwoorden.

    Wat hebben anderen er aan?

    – ouders die een gezinshuis starten of pleegzorg willen gaan doen, horen door de podcast wat eigen kinderen belangrijk vinden. Jullie stem is belangrijk.

    – dit geldt ook voor professionele begeleiders. we willen graag een artikel schrijven n.a.v. jullie (anonieme) verhalen (en die van anderen).

    – uiteindelijk willen we een voorstelling maken waar verhalen van broers en zussen, pleegkinderen, ouders en gezinshuisouders en pleegouders samen komen. Via theater komen deze verhalen heel dichtbij.

    Je hebt dus een leuke online-ontmoeting en je doet daarmee ook nog eens iets voor een ander. Zo leuk en  makkelijk kan het zijn.

    Broedgebied en Vitree voeren dit project samen uit. Doe jij mee?

    Stuur mij een berichtje: Charissa@broedgebied.nl

     

     

  • Theaterlezing.

    Ik: Het lijkt me zo mooi om nog iets voor het lectoraat te doen.
    Zij: Waar denk je dan aan?
    Ik: Ik zou mijn creativiteit wel willen inzetten voor het toegankelijk maken van onderzoeksresultaten.
    Zij: Oh dat vind ik wel interessant

    Een paar maanden later

    Ik: Er bestaat zelfs een naam voor wat ik ga doen voor het lectoraat.
    Zij: Wat dan?
    Ik: Valorisation Officer.

    Weer een paar maanden later 

    Ik: Zeg; wat voor ideeën had jij bij de theaterlezing die ik ga maken?
    Zij: Nou eigenlijk had jij dat bedacht, ik heb er nog niet direct een beeld bij.
    Ik: Oh, Ha Ha, ik ook niet. laten we samen brainstormen

    Een paar weken geleden

    Zij: Wat is dit gaaf. Je hebt de resultaten uit het onderzoek tot leven weten te brengen. Echt heel mooi. Hier moet een trailer bij.

    Met dank aan Martine Noordegraaf, bevlogen, bewogen, professionele, humorvolle en innovatieve lector van CHE lectoraat ‘jeugd en gezin’ .

    Op naar meer inclusiviteit en meer samenwerking als het gaat om ouders van uithuisgeplaatste kinderen.

    Opgedragen aan de moeder van de Regenboogprins.

     

     

     

  • BRUS EN ZO! Meedoen?

    Met steun van stichting kinderpostzegels en samen met Vitree starten binnenkort de creatieve meet ups voor eigen kinderen van pleegouders. Hun ouders kozen er ooit voor om pleeggezin te worden. Dus kregen zij één of meerdere pleegbroers of -zussen in huis. Juist hun – soms zo onderbelichte – rol in het leven van pleegkinderen blijkt vaak van bijzondere waarde. Brus en Zo zet hun verhalen in the spotlights.
    In november en januari reizen 7 kunstenaars kriskras door Nederland en organiseren we samen met de pleegzorg organisaties in het land creatieve meet ups voor eigen kinderen van pleegouders. Hun verhalen van veerkracht en hoop, zien we straks terug in liedjes en podcasts en uiteindelijk in de theatervoorstelling Rumoer om het huis.

    Op 8 November zijn de eerste meet ups. Coronaproof en face to face (tenzij er strengere maatregelen komen).
    De jongeren krijgen een leuke en boeiende talentworkshop aangeboden, waarbij ze via het vertellen van allerlei waargebeurde verhalen achter hun talenten komen. Ook gaan ze aan de slag met een kunstenaar. Wie er langs komt blijft nog even geheim. Alle kunstenaars werken graag met jongeren en hebben ruime ervaring met deze doelgroep.

    Ken jij pleeggezinnen in de buurt van Middelburg en Goirle met eigen kinderen tussen de 10-18 die geïnteresseerd zijn? Breng ze in contact met ons, dan zorgen wij dat je de juiste contactpersoon van Juvent of Sterk Huis, de organisaties waar we te gast zijn die dag.

  • De kunst van het kussen.

    Al zolang de regenboogprins bij ons woont (inmiddels zes jaar) is knuffelen en kussen een belangrijke taal om te bevestigen dat we graag bij elkaar zijn. In de ochtend krijg ik een kus op mijn wang en mijn mond en een omhelzing. Als hij naar school gaat krijg ik ook een kus. Als hij weer terugkomt opnieuw.
    De rest van de dag komt hij vaak tegen me aanstaan of even op schoot zitten. Ook als hij net zijn chocomel op heeft krijg ik een kus. Een natte chocolade kus dan, waarbij het restje chocolademelk dat nog in zijn linker mondhoek zit vakkundig wordt uitgesmeerd over mijn kin. Dit waardeer ik iets minder, maar voor de liefde heb ik dat uiteraard over.
    De laatste tijd heeft de prins ook nog andere vormen van kussen gevonden. (meer…)

  • Hoe lang wil je in dit gezin blijven? Heel lang.

    Vandaag was ik samen met Tabitha van Dongen bij de presentatie van het onderzoek ‘de stem van pleegkinderen’ . Een onderzoek dat onder de vleugel van Entrea Lindenhout uitgevoerd werd door Henk van Oosteren en Yvonne Aartsen en financieel ondersteund door Kinderpostzegels Nederland.  Ik was nieuwsgierig naar de resultaten. Natuurlijk omdat ik zelf pleegmoeder ben, maar ook voor het project ‘Engage the Village’ wat we op poten gaan zetten. Een van de groepen waar we in dat project mee willen werken zijn pleegkinderen. Bij de presentatie waren meerdere van de geïnterviewde pleegkinderen aanwezig. Het was een waardig klein Corona-proof feestje.

    Wat mij het meest verraste was dat eigenlijk alle geïnterviewde pleegkinderen blij waren met hun pleegouders.  Hun tevredenheid bleek uit allerlei antwoorden. ‘Hoe lang wil je in dit gezin blijven?’ ‘Heel lang’. Welke mensen zijn belangrijk voor je? Naar wie ga je wanneer je problemen hebt? Steeds noemden ze hun pleegouders als de mensen waar het voor hen om draait (uit: Hoe het voelt om pleegkind te zijn). Dat is toch bijzonder om te horen? En herkenbaar  waren daarnaast de uitspraken dat ze hun eigen ouders net zo belangrijk vonden. Dat ze vaak verdriet voelden als ze dachten aan wat er was gebeurd, en dat ze ze niet kwijt wilden.
    In de video hieronder kun je de resultaten van het onderzoek horen en zien. Het hele onderzoek is in te zien op de website van Entrea-Lindenhout.

  • Tentoonstelling ‘Bijzonder Gewoon’ gaat verder in Kampen.

    Tentoonstelling ‘Bijzonder Gewoon’ gaat verder in Kampen.

    Op 17 september wordt de tentoonstelling heropend in Kampen. Een bijzondere avond over pleegzorg met Boter bij de Vis, Trias, en Therapeutisch Opvoeden.
    Een mondvol namen, maar het wordt dan ook weer een bijzondere ontmoeting met verhaal, muziek en uitwisseling. En natuurlijk de foto’s van de Regenboogprins.

    Welkom!

    https://www.bibliotheekkampen.nl/agenda/voor-alle-leeftijden/494-bijzonder-gewoon

  • Mijn geraaktheid door verhalen.

    Twee broers worden geboren. De ene werkt hard thuis en doet mee in de traditie van het dorp. De ander echter, heeft spirituele gaven en droomt ervan om de chief van het dorp te worden… De ene ontwikkelt zich gestaag en wordt verder niets over vermeld. De ander bedenkt allerlei streken om zijn droom voor elkaar te krijgen. Hij komt ver en hij leert veel. Hij leert steeds respectvoller om te gaan met het leven om hem heen, de mensen en de dieren.
    Uiteindelijk lukt het hem om een geschenk te krijgen dat hij mee kan nemen naar de chief zodat hij diens taak over kan nemen. Echter, als hij thuis komt, is de chief overleden en heeft zijn zoon hem opgevolgd.

    Pieter Henket, ‘Partners in Crime’ uit de serie Congo Tales, 2017. © Pieter Henket, courtesy Kahmann Gallery Produced by Tales of Us.

    (meer…)

  • The village is needed.

    The village is needed.

    Toen onze pleegzoon, de regenboogprins, bij ons kwam wist ik nog niet dat de keuze om pleegzorg te gaan doen me vele antwoorden zou geven over de kunst van het leven. Alleen daarom al is het de moeite waard om het te doen. Veel heb ik geschreven over de veerkracht van onze Prins en ook over herstel en vele momenten van hoop. Prachtig waren die en verrijkend en inspirerend voor velen. Vandaag wil ik echter ingaan op de andere kant. Het falen. En ik ga ook in op hoe juist het bewustzijn van je beperktheid van nut kan zijn voor herstel van allerlei verbanden en zelfs voor de samenleving.

    Falen

    Bij een pleegzorg plaatsing krijg je direct te maken met het woord ‘falen’ en het woord ‘verlies’. Ouders hebben gefaald, kinderen hebben gefaald, het jeugdzorg systeem heeft gefaald en ook pleegouders en hun kinderen leren het woord heel snel kennen. Dagelijks wordt er gefaald en dat is een flinke uitdaging om mee om te leren gaan.
    Altijd ligt er de negatieve spiraal om de hoek die de kans op een nieuw verlies versterkt.

    Nederigheid

    In dat hele proces ontstond er bij mij een besef van onafheid, ik moet denken aan het oude woord ‘nederigheid’ – het besef dat ik als individueel mens maar zeer beperkt mee kan werken aan het herstel van zoveel leed. Ik ben hoog opgeleid, ken de wereld van de hulpverlening al lang, heb veel skills in huis voor het omgaan met mensen. Toch merk ik dat in de zorg voor onze Regenboogprins altijd de kans op falen groot is, met daarbij het gevolg dat onze pleegzoon het vertrouwen in zichzelf verliest.

    De regenboogprins

    Hoe vaak is er niet onwetendheid, vermoeidheid, stijfkoppigheid, onprofessionaliteit, een haperend systeem of slechte zelfreflectie? Al snel realiseerde ik me dat ik  veel moest leren en anderen nodig had om  samen met mijn lief de touwbrug te kunnen zijn waarover de prins kan balanceren in groei naar volwassenheid. Zo’n brug moet stevig en veilig zijn en die uitdaging bieden die een kind nodig heeft om zich weer zo vrij te voelen dat hij zich gezond verder kan ontwikkelen. Anderen… wie zijn dat?
    (meer…)

  • Nieuw project: BRUS EN ZO!

    Nieuw project: BRUS EN ZO!

    Tabitha, Mariam, Anne-Roos, Charissa, Jorinde en de onzichtbare Wouter Nieuwenhuizen.

    Af en toe riep ik ergens online: ‘Ik ben met zo’n leuk project bezig, binnenkort meer..’. Vandaag is er dan het moment om er iets over te schrijven. Broedgebied gaat samen met Vitree, Stichting Kinderpostzegels  en een heleboel andere pleegzorgorganisaties een aantal leuke projecten doen die allemaal met hetzelfde thema te maken hebben: Engage the Village!

    (meer…)

  • Er tussenin (over Sis)

    Er tussenin (over Sis)

    We ontmoetten haar voor het eerst zo’n vijfenhalf jaar  geleden. De zus van de regenboogprins.

    Charissa Bakema

    Ze verhuisde toen van een jeugdzorg-instelling naar een gezinshuis.
    We bezochten haar in het gezinshuis iedere zes weken. Meestal gaf de Regenboogprins het aan: “Ik heb wel weer eens zin om naar Sis te gaan..” zei hij dan. Het was altijd zo geregeld en Sis kwam ook af en toe bij ons. Zo ging dat vijf jaar in een gestaag ritme door. Totdat er een barst in het evenwicht kwam.  (meer…)