Eind december lanceerden Vitree en Broedgebied de eerste podcast van het project ‘Engage the Village’ , het project dat gaat over verhalen van veerkracht uit de wereld van pleegzorg en gezinshuizen. De eerste podcast was ontroerend en ontwapenend. De luisteraar maakte kennis met vijf tieners die hun ouders deelden met hun pleegbroers en zussen.
Op dit moment wordt de laatste hand gelegd aan de 2e podcast met een groep iets oudere jongeren, die een weerbarstiger verhaal vertellen. Marieke, Christiaan, Demi en Marlin nemen de luisteraar mee in hun zoektocht naar de betekenis van de keuze van hun ouders voor wie ze nu zijn.
Bijna klaar… morgen lanceren we hem en zal ik de link ook op Broedgebied delen.
Categorie: Blog
-
2e podcast bijna klaar…
-
Instant Family (pleegzorgfeelgoodmovie)
Als je dan toch in een lockdown zit, dan maar wat meer films kijken?
Een bevriende pleegmoeder tipte mij deze film. Een Hollywoodfilm over pleegzorg. Ik heb al veel documentaires gezien over pleegzorg, maar een Hollywoodfilm? Omdat ik deze pleegmoeder erg waardeer zocht ik de film toch op (Netflix) en bekeek hem, weliswaar in twee delen en tijdens twee nachten dat ik moeilijk in slaap kon komen. Het waren van die nachten dat ik me enorm verveelde en niet wist wat ik moest gaan doen. Uiteindelijk heb ik de film met veel plezier gekeken. Het ging over een enigzins naief koppel zonder kids, een soort DINKY”S (double income no kids) waarvan de vrouw geraakt werd toen ze een site met daarop vele pleegkinderen bezocht. Nadat de man geweigerd had zich er in te verdiepen, maar dit toch deed, was ook hij om. Het koppel deed vervolgens mee aan een pleegzorgtraining en, geheel niet volgens plan, kwamen er na de training, drie kinderen waarvan 1 tiener bij hen wonen…
-
Mondkapjesmeeuw & McFlurryegel
Dode dieren met een verhaal zijn het. Je kunt ze vinden in het Natuur Historisch Museum in Rotterdam als je ze in het echt wilt zien. Ik zag de foto van de mondkapjesmeeuw deze week plotseling in mijn timeline voorbij komen. En gisteravond tijdens het programma Op1 zag ik de dieren letterlijk op de gesprekstafel liggen. Vogels, vissen en andere zeedieren en kleine dieren raken verstrikt in het afval dat we laten liggen of dat in de oceaan terecht komt. Dat wist ik al, maar gisteren nog eens met mijn neus op de feiten gedrukt door dat lieve gulzige egeltje dat zijn dood vond in een halfvol weggegooide Mc Flurry-beker. Dom natuurlijk van die dieren. Toch?
Of moeten we toch naar ons als mens wijzen.
Het zijn advertenties voor bewust gedrag van consumenten en samenlevingen. Voor wie geen stoffen mondkapjes wil of kan gebruiken wordt gevraagd, gooi ze niet op straat en trek de elastiekjes eraf voordat je ze in de prullenbak gooit. -
Kijktip: Grip Camp
Als jij iets wilt bereiken, zul je zelf initiatief moeten nemen, want de mensen om je heen zullen er niet aan denken dat jij intellect, vakmanschap en humor hebt te brengen (uitspraak van de vader van een deelnemer aan deze documentaire, die met een open ruggetje geboren is en het alleen met hoofd, romp en armen moest redden in het leven)
Gisteravond bekeek ik op Netflix de documentaire Grip Camp. Alle verhalenvertellers in deze docu gingen begin jaren zeventig naar Camp Jened. Dit zomerkamp vlak bij Woodstock was voor lichamelijk gehandicapten en had een revolutionaire aanpak in vergelijking met de meeste andere instellingen en tehuizen voor deze groep. Begeleiders en deelnemers beleefden beiden plezier en er was geen machtsonderscheid tussen beide groepen.
A still from Crip Camp by Nicole Newnham and Jim LeBrecht, an official selection of the U.S. Documentary Competition at the 2020 Sundance Film Festival. Courtesy of Sundance Institute | photo by Steve Honigsbaum.tehuizen en instellingen van die tijd. Dit kamp, waar begeleiding en bezoekers samen plezier maakten, liet de gehandicapten ontwaken in de zin dat ze ontdekten dat ze als groep iets te melden hadden aan de samenleving. Tijdens het kamp ontdekten de vertellers dat ze volwaardige mensen zijn, ook al zag de rest van de samenleving dat anders. Ademloos heb ik gekeken naar de ontspanning en zelfverzekerdheid die tevoorschijn kwam tijdens het kamp en de jaren erna. De deelnemers en begeleiders bleven elkaar opzoeken en groeiden in hun zelfvertrouwen en uitgesproken mening. Toen president Nixon een voorstelwet verwierp die stelde dat alle overheidsgebouwen invalide-vriendelijk moesten worden gebouwd, kwamen de voormalige kampleden in opstand en bezetten een overheidsgebouw in San Francisco om op te komen voor hun burgerrechten.
Protesteren en lobbyen is zwaar, maar voor deze groep was het nog veel zwaarder. Mensen die niet konden lopen, mensen die eigenlijk dagelijks steun nodig hadden of beademing, verbleven 25 dagen en nachten in het overheidsgebouw terwijl maar weinig journalisten geïnteresseerd waren in hun lobby. Ondertussen werd het gas en water afgesloten om de activisten te dwingen weg te gaan. Mensen kregen naast het gebrek aan hygiene, doorligplekken van de slechte matrassen waar ze op sliepen en vele andere kwalen. Het was echt afzien.
Wat tof was, was dat de Black Panthers voedsel kwamen brengen, verpleegkundigen kwam assisteren, en veel begeleiders uit het camp loyaal waren en ook bij hen bleven. -
Transformatie
God continues to invite us to deeper transformation
Deze dag begon met het lezen van een blog van Richard Rohr en een jaaropening van Jan Hol, waarin hij de slogan van de CHE ‘wie wil jij zijn voor de wereld van morgen’ noemde.
Ik realiseerde mij dat deze slogan plotseling anders klinkt. In mijn beleving was de wereld van morgen een wereld waarin alles door ontwikkelt: techniek, kennis, ICT. Een wereld waarin Robots belangrijker worden en kanker is overwonnen via medicijnen. Maar 2020 evaluerend en vooruitkijkend realiseer ik me dat de wereld van morgen er ook heel anders uit kan zien.
Het kan zijn dat er meer virussen zich verspreiden, dat er mensen besluiten voor zichzelf te gaan en mensen besluiten voor elkaar te gaan. Machtsverhoudingen kunnen veranderen. Mensen die dat nu niet verwachten kunnen op straat terecht komen. Het is geen zeker weten, het is meer dat ik uit mijn bubbel ben geschud. Toen ik dit weekend een vriendin sprak die vertelde hoe dit jaar er heel veel mis ging en hoe zwaar het leven nu voor haar is, kwam deze verwachting even heel dichtbij.“Waarom heeft God dit gedaan?” is de steevaste vraag van de Regenboogprins als we het over Corona hebben. Ik zeg dan steevast: ‘God heeft dit niet gedaan, dit is via de mens en een dier gegaan.’ (meer…)
-
2020 mijn, oftewel onze resultaten!
De titel van deze blog spreekt over ‘onze’ resultaten. Dat komt niet omdat ik mezelf zo belangrijk vind dat ik mezelf als wij presenteer, maar omdat ik als ik terugkijk naar 2020 vooral zie dat ik heel veel samen gewerkt heb. Samen ontworpen, gemaakt en gerealiseerd. Echt mooie toffe projecten heb ik gedaan. En ook privé was het belangrijk om samen te leven en te werken. Ik heb een paar fotocollages gemaakt van 2020.
-
Regenboogpuber.
Ik schrijf de laatste tijd wat minder over de Regenboogprins. Dat heeft twee redenen. De prins is wat scherper aan het worden over wat ik over hem publiceer. En zelf ben ik er ook wat secuurder in geworden omdat hij nu 13 is en wat ouder wordt. Hij is een heuse puber aan het worden. Één van de dingen waar hij bijvoorbeeld veel mee bezig is, is het leren van allerlei nieuwe woorden. En dan heb ik het niet over intellectuele woorden, alhoewel hij die ook leuk vindt, maar over scheldwoorden en sekswoorden. Daar giechelt hij dan enorm om, en hij checkt met ons door het herhalen van allerlei woorden die hij hoort, of het een Okay of niet-Okay woord is. Wij vinden bijvoorbeeld vloeken niet fijn, dus we moeten nu telkens antwoord geven op wat dan wel kan.Kan ‘shit’ wel? Ja.
En gadverdamme? Eh.. ja denk ik ook wel.
Mijn God? Eh.. jaa
Godver? Nou… nee
Klodverklomme? Dat zou moeten kunnen.. (ondertussen me vertwijfeld afvragend, waarom ik het ene wel goed vind en het andere niet) (meer…) -
De eerste reacties op Engage the Village.
Vorige week lanceerden Broedgebied en Vitree de eerste podcast van Engage the Village, waar jongeren tussen de 10 en 18 jaar vertelden over hoe de komst van een pleegbroer of zus hun leven beïnvloedde, gemaakt door Wouter Nieuwenhuizen en het Engage the Villlage team. Midden in de podcast kun je luisteren naar het liedje ‘Hoe bouw je een huis’ dat Boter bij de Vis speciaal voor deze podcast maakte op basis van de interviews met de jongeren.
Sanne, één van de deelnemers, vertelt hoe het voor haar was om mee te doen:
Ik hoorde veel verschillende verhalen over hoe mensen het vinden om pleegbroer of zus te zijn. Ik ken natuurlijk mijn eigen verhaal, maar in mijn directe omgeving ken ik geen mensen die pleegkinderen hebben. Ik vond het erg leuk om in gesprek te zijn met mensen die weten hoe het is, het inspireerde me. Door de podcast ben ik ook na gaan denken over mijn eigen verhaal en kreeg ik vragen waar ik anders nooit echt over nagedacht had. Ik vond het fijn om zo in gesprek te zijn.
We kregen ook een aantal reacties van andere jonge luisteraars.
“Supervet!” “Supertof!” “Echt heel leuk. Ik vind het heel mooi hoe iedereen zo achter elkaar praat, heel leuk om naar te luisteren.En van willekeurige luisteraars:
’ Supertof. De kinderen zijn te gek!’
“Heel mooi, heel professioneel, ook de muziek.”
“Wat een belangrijk initiatief!”
”Hier mogen jullie trots op zijn’
”Ik ben onder de indruk.”
“Heel mooi om te horen, zo puur die kinderen, prachtig. Ook mooi om te delen met pleeggezinnen die ik ken. Dankjewel!”
”Mooi om te horen hoe het voor een groot deel volkomen vanzelfsprekend is voor de kinderen dat er ‘gewoon’ iemand bij komt. Niet te moeilijk doen. Succes met podcasts! Ben benieuwd naar de volgende.”
”Wat een prachtproject.”Kwam er ook kritiek? Tot nu toe vooral van onszelf. We zijn al weer druk in gesprek over wat er nog meer kan. In januari komt de 2e podcast uit van eigen kinderen van pleegouders, maar dan laten we de 20-ers aan het woord.
Kwamen er ook vragen?
Jazeker. Zo kwam de vraag: ‘kunnen jullie dit ook met pleegkinderen doen?’.
Ja, gaan we doen. Maar eerst komen in januari de twintigers aan het woord, jongeren die terugkijken op ‘opgroeien met pleegbroers en zussen’ . Ze vertellen wat ze prachtig vonden, wat ze moeilijk vonden, wat onverwachts was en hoe het hen heeft gevormd.De podcast en het liedje nog niet gehoord? Via onderstaande link kom je bij de afspeellijst.
Podcast Engage the Village & Hoe je een huis bouwt!
-
Lijstje 2020 (Films, series en docu’s)
Gisteren ging de regenboogprins logeren en voor mij was dat het moment om even lekker in een film te duiken. Van te voren wist ik niet dat de film die ik koos, mijn 2020 film zou zijn. Ik koos voor de film Wolfwalkers. De combinatie bos, wolven, mythologie, sprookjes en Ierland spreekt mij altijd aan. Twee uur lang was ik in de ban van een rijkdom aan tekeningen en het verhaal van de verbinding tussen mens en natuur. De film kun je op dit moment alleen in de bioscoop en via Apple TV zien. Een aanrader wat mij betreft. De film die ik in 2020 ook heel erg mooi vond was: My Octopus teacher. Dit is een documentaire over een duiker die een band lijkt te krijgen met een octopus. Het is een absolute ode aan dit bijzondere dier.
Mijn top 15 van 2020 is:
1. Wolfwalkers
2. My Octopus teacher
3. Unorthodox
4. Love in the spectrum
5. Klassen
6. When they see us
7. Enola Holmes
8. The Crown
9. De beentjes van Hildegard
10. The breadwinner
11. The guernsey literacy society
12. If anything happens, I love you
13. Jacky en Oopjen
14. Roma
15 Jeffrey Epstein -
Met trots presenteer ik Podcast Engage the Village
Toen we in het voorjaar een fantastisch plan bedachten wisten we nog niet hoeveel invloed Corona zou hebben op alles wat we hadden bedacht. Van een superleuke Meet Up voor 50 jongeren, gingen we naar Meet Ups voor kleine groepen en uiteindelijk, toen de maatregelen iedere keer strenger werden, hebben we op 8 November een digitale meeting gehad met 9 jongeren uit gezinnen waarvan de ouders voor pleegzorg hebben gekozen. Dat was dan direct wel een superleuke en boeiende ontmoeting, die vroeg om meer. De ontmoeting sterkte ons in onze overtuiging dat er zo ongelofelijk veel sterke en belangrijke verhalen zijn op te halen. DUS MEER GAAT ER KOMEN!
Na de meeting is er door Wouter Nieuwenhuizen, Tabitha van Dongen, Mariam en Anne- Roos van Boter bij de Vis, Sylvia Huisman van Vitree en ondergetekende hard gewerkt aan een creatief product.
Het eerste lied is geschreven, de eerste podcast is klaar en de eerste tekeningen zijn gemaakt. En dit alles was niet tot stand gekomen zonder Jael, Ziva, Teun, Sara en Sanne! Met dank aan stichting Kinderpostzegels voor de ondersteuning. -
Klassen
Een dierbaar mens attendeerde me op de documentaire serie Klassen. Gisteren bekeek ik de eerste aflevering en ik was meteen geboeid. De aflevering portretteert naast volwassen beleidsmakers en bestuurders en leerkrachten ook jongeren en kinderen. Ze volgt een aantal kinderen in groep acht, die bezig zijn met hun Cito-score en het toekomst advies dat ze krijgen.
Veel kinderen in armere wijken krijgen een lager advies dan kinderen van hoog-opgeleide ouders in rijke wijken.
Deze waarneming is niet nieuw voor me, maar toch wel weer schokkend. Hoe zou het zitten met kinderen van hoogopgeleide ouders in arme wijken? (Of bestaan die niet?)
Tijdens de aflevering vertelden drie meiden, die nu VWO doen, dat ze een basis/kader advies hadden gekregen (waarschijnlijk doordat ze een taalachterstand hadden kwam de Cito lager uit). Ook kwam naar voren dat leerkrachten soms lager adviseren omdat ze verwachten dat het thuisfront niet genoeg kan steunen. Ik dacht plotseling terug aan mijn eigen Cito-advies; MAVO/HAVO. (meer…) -
Mini bieb
Ken je ze? De kleine zelfgebouwde mini bibliotheekjes voor een willekeurig huis in een willekeurige straat. Bij ons in de buurt staat er ook eentje.
Ik ben een boekenliefhebber. Niet omdat ik alles lees, maar eigenlijk omdat ik gewoon hou van boeken. Net zoals de Regenboogprins hou ik van de geur, van hoe de bladzijden voelen, en ook van de gepriegelde woorden die soms in de kantlijn staan. Ik hou van nieuwe boeken, maar eigenlijk net zo veel van gebruikte.
Het leuke van zo’n minibieb voor een willekeurig huis in een willekeurige straat is dat er maar een paar boeken in staan. Dus geen enorme bibliotheek en ook geen boekwinkel. En dat maakt dat er dus ook minder keus is en ik met andere boeken thuis kom dan als ik naar de winkel was geweest. Zo vond ik deze week het boek ‘Mijn moeder was analfabeet’ (en andere levensverhalen van geslaagde vrouwen). Nu is mijn moeder geen analfabeet en vraag ik mij af wanneer je jezelf onder de geslaagde vrouwen kunt rekenen, maar zeg nou zelf, dat is toch al een leuke startgedachte bij dit boek. Bovendien heb ik nu een plekje in de buurt waar ik mijn eigen boeken ook kan brengen. Zo bracht ik laatst het boek ‘Lefbek’ naar de minibieb… benieuwd wie die weer meegenomen heeft. Ik zeg maar niet waar het over gaat!
