Christmasmessage Peter Rollins
Via de bovenstaande link kun je een filmpje zien dat op de site Lazarus staat. Dit filmpje circuleert op Facebook. Veel christenen delen dit filmpje en hij krijgt zowel veel likes als kritiek. Ik vind het altijd interessant om de reacties op zo’n filmpje te lezen. (meer…)
De mogelijkheid om je veilig te voelen bij andere mensen is waarschijnlijk het allerbelangrijkste aspect van de geestelijke gezondheid; veilige verbindingen zijn essentieel voor een bevredigend en zinvol leven.
Prof. dr. Bessel van der Kolk (in Traumasporen)
Kerst. Ik denk niet dat het ooit mijn favoriete feest wordt. Ook dit jaar weer probeer ik met een verward en moe hoofd me met flair door de dagen heen te werken. In de aanloop er naartoe werd ik wekelijks geconfronteerd met het woord ‘urgent’ . Op mijn werk viel het woord ‘urgent’ wekelijks en thuis was er ook de nodige ‘urgentie’ omdat de regenboogprins een week te vroeg op was, en we hem daarom thuishielden waardoor onze agenda’s op zijn ritme aangepast moesten worden. Gesloopt voelde ik me afgelopen vrijdag. (meer…)
Onze briljante docent Elwin Semrad raadde ons dringend af om in het eerste jaar van onze opleiding psychiatriehandboeken te lezen. Ik weet nog dat ik hem ooit vroeg: ‘Wat zou u deze patiënt noemen: schizofreen of schizoaffectief? Hij was even stil, streek over zijn kin en leek diep in gedachten verzonken.’ Ik denk dat ik hem Michael McIntyre zou noemen’ antwoordde hij. (Uit: Traumasporen – prof. dr. Bessel van der Kolk)
De kerstvakantie begint morgen. Vandaag was ik te gast bij het Vathorstcollege om te kijken naar de kerstproductie van de 3e klassen. Zo’n 100 leerlingen gaven alles wat ze hadden en lieten hun ontwikkelende talenten zien. De docenten reguleerden, bemoedigden en steunden de leerlingen. 4 VWO zat in de zaal en moedigde de leerlingen aan door regelmatig tussendoor te applaudisseren. Het was bijzonder om hierbij te mogen zijn. Is dit waar onderwijs over moet gaan? Over mensen die uitgenodigd worden hun talenten in te zetten en die daarin aangemoedigd worden door docenten en ook door de mensen die net een paar jaar verder zijn? (meer…)
December is al lange tijd niet mijn favoriete maand. En hoe tof alle feesten ook zijn, sinds de regenboogprins bij ons woont, is mijn idee dat het teveel van het goede is, bevestigd. De regenboogprins is momenteel een zeer kwetsbare en snel ontplofbare vogel, die als een soort knetterend vuurwerk zijn verdriet, woede en vermoeidheid er uit spuugt. Een regenboogdraak is een betere benaming.
Gisteren was zijn vriend op bezoek. Beide kinderen hadden zich enorm verheugd. Hele stukken van het bezoek gingen ook heel goed, maar toch was er op een gegeven moment weer zo’n ontploffing. Iedereen was daarna verdrietig. Wij omdat we het onvermogen van de prins zagen. De regenboogprins omdat hij het zo niet gewild had en zijn vriend omdat hij het heel rot vond voor de prins en ook voor zichzelf. We maakten er samen het beste van en een film kijken hielp al. Maar toen we om 19.00 bij de voorstelling ‘ de boomhut met 13 verdiepingen’ van MENEER MONSTER zaten, was alle leed vergeten.
Twee stralende, meespelende en roepende jongetjes zaten tussen ons een uur lang te genieten van het fantastische spel en de humor van de mannen die deze voorstelling spelen! Het werd de kroon op de dag! Dank jullie wel Chris, Christiaan en Olaf!
De voorstelling bezoeken?
https://www.meneermonster.com Je kunt ze ook nomineren voor de Zapp podiumprijs!
Deze week vierden we Sinterklaas met familie. Een berg pakjes lag in de kamer. Het gevoel van de berg werd vooral veroorzaakt door een enorm pak dat in het midden van de kamer lag. De naam Hans stond er met zwarte stift opgeschreven. Met grote ogen keek de regenboogprins naar het enorme cadeau en vroeg zich stilletjes af waarom dat niet voor hem was. (meer…)
Een Vlog van een dag met collega Maarten waarbij we een korte theaterperformance uitvoerden voor een congres over Het Proces Communication Model. Een boeiend model, goed te gebruiken voor basisscholen. Maar daar gaat de Vlog niet over, die gaat over wat er voor en na het optreden gebeurde.
Ik ga de komende tijd wat experimenteren met Vloggen.. hierbij mijn eerste maaksel
Een aantal jaar geleden ontwikkelde ik via broedgebied de cursus KOPSTUKKEN. KOPSTUKKEN was een cursus voor jonge mensen met idealen, waarbij in co-creatie en via allerlei verrassende mensen en interventies door de deelnemers gewerkt werd aan een persoonlijke missie. Het ging daarbij niet om doelen en hoe leg ik de kortste weg af naar succes, of over zelfrealisatie. Het ging wel over talenten en kwaliteiten en wensen en het ging over geven, of misschien wel gewoon over liefde’. Janneke Hart deed ook mee aan KOPSTUKKEN. Hoe kan het ook anders als je achternaam ‘Hart’ is. Ik leerde Janneke kennen als iemand met hart voor mensen en begiftigd met creativiteit. Ik leerde haar kennen als hartelijk. Ik leerde haar kennen als ondernemend en karaktervol door als het moeilijk was, niet op te geven maar door te zetten. Als een ingeslagen weg ophield, zocht Janneke actief naar een nieuwe. En daarom denk ik dat Janneke, naast een HART mens, ook een professionele trainingsacteur is. Omdat ze de klappen van de zweep kent. En omdat ze weet dat je van verder zoeken en doorzetten, sterker en steviger wordt. Janneke is met recht een KOPSTUK die mensen veel te bieden heeft. Meer weten? Leer haar kennen in het volgende filmpje!
Al lange tijd wilde ik er eens naartoe. De kunstwerkplaats voor kinderen ‘De Vrijstaat’ in Utrecht. Gisteren was het zo ver. Samen met de regenboogprins en zijn zusje togen wij naar deze plek. En we werden niet teleurgesteld. Na het bewonderen van de slapende poppenmaker en alle materialen waarvan hij zijn poppen maakt, mocht iedereen zijn eigen wiebelworm maken. Met lijmpistool, kriebeldoek, pingpongballen en allerlei klein materiaal toverden we in mum van tijd drie fantastische wiebelwormen tevoorschijn.
Al zolang ze schrijft ben ik verslingerd aan haar boeken. Ze neemt me mee naar een andere wereld, in rollen waar ik me deels herken. Altijd in het verborgene, altijd is er sprake van mysterie. Ik waan me in een ander vandaag, een schimmig verleden en vraag me af wat de toekomst brengen zal.
Ik raad het aan, dit nieuwe boek, ook al ben ik nog maar op de helft. Maar als iemand als ik door Tel Aviv kan dwalen zonder er ooit geweest te zijn, is dat voor mij een teken van ouderwetse en betoverende schrijverskracht en de aandacht van veel lezers waard.
Het is inmiddels een week geleden. Samen met Egbert en de regenboogprins vierden we een bescheiden feestje op de Veluwe met familie en vrienden. Een feestje, om wel duizend redenen. Een aantal vrienden vergezelden ons het hele weekend.
We zaten om het vuur en vertelden verhalen. De kinderen bouwden hutten en speelden spellen. We wandelden in de herfstzon door de bruin, geel, rode bossen en dwaalden over de hei. Er werd gekookt en gebakken en zo werd een heerlijke tapasmaaltijd gebrouwen voor iedereen die op zaterdag kwam. We zaten samen in de kapel en zongen taize liedjes en benoemden waar we dankbaar voor waren en we huilden om wie we misten en ook om wat er goed was.
We werden overweldigd door de vele cadeau’s die we kregen. De regenboogprins kon er ongeveer in zwemmen. We ontmoetten vrienden die we al lange tijd niet meer hadden gesproken. We voelden ons verwend, verzorgd en geliefd.
Op zondag maakten we de villa waar we logeerden weer schoon en namen afscheid. Het was zo gewoon en zo simpel samen. En toen we thuis waren omhelsden we elkaar omdat we zo blij en ontroerd waren om alle goede vrienden en het goede leven dat we konden vieren.