Tijdens de vakantie is het heerlijk om een boek langzaam te lezen en te verwerken. Tijdens festival Geestdrift vorig jaar sprak John Caputo en daarna kocht ik zijn boek. Eindelijk heb ik tijd om me er echt in te verdiepen. Caputo beschrijft in dit boek zijn spirituele reis van het katholieke jongetje in de jaren 50 tot de postmoderne filosoof ‘na de dood van God’ waarbij hij ondanks alles blijft vasthouden aan het koninkrijk van God. Hij is op zoek naar een religie zonder religie en noemt dit ‘de religie van de roos’. Ik probeer in eigen woorden te vertellen wat hij schrijft. (meer…)
Auteur: Charissa Bakema
-
Hopeloos hoopvol (blog 1)
In de vakantie is het heerlijk om tijd te hebben een boek langzaam te lezen en te verwerken. Tijdens festival Geestdrift vorig jaar sprak John Caputo en daarna kocht ik zijn boek. Caputo beschrijft in dit boek zijn spirituele reis van het katholieke jongetje in de jaren 50 tot de postmoderne filosoof ‘na de dood van God’ waarbij hij ondanks alles blijft vasthouden aan het koninkrijk van God. Hij is op zoek naar een religie zonder religie en noemt dit ‘de religie van de roos’. Ik probeer in eigen woorden te vertellen wat hij schrijft: (meer…)
-
De regenboogprins balanceert!
Ik heb al veel blogs geschreven over de jongen die aan ons huishouden werd toegevoegd. Blogs waarin je als lezer zijn unieke karakter leerde kennen, de rijkdom die hij in zich meedraagt en die hij met liefde deelt met anderen. Daarom durf ik nu deze blog ook te schrijven. Een blog over een rouwproces. (meer…)
-

De juiste kreet.
We zijn bij het strand. We zwemmen in de zee. We duiken in de hoge golven die op ons afkomen. ‘Woehoe’ gil ik met mijn vrouwenstem. ‘Wihi!’ De hoge sopraan van de regenboogprins overtreft mijn hoogte.Lief komt ook meedoen! ‘Wohoa!’ bast hij als de eerste hoge golf er aan komt. ‘Wohoa’! roept nu ook de regenboogprins wiens stem plotseling een octaaf gezakt is. En ik zie hem kijken naar mijn lief, zijn held, die hij in alles nadoet.
-

Enigszins ongemakkelijk is het, nog steeds!
Vandaag rijd ik door de stad met de regenboogprins. Samen op de fiets, langs de Dom, door de Lange Nieuwstraat op weg naar huis. Vrolijk en tevreden allebei, lekker anoniem, zoals altijd. Een gewone moeder met een gewone zoon. (meer…) -
Straotpraot met Claudia Brugman en kloosterperikelen.
Al geruime tijd worden er door mensen van Blossom030 en Kerk op zuilen snode plannen gesmeed over het starten van een ‘goede buren project’ een nieuwerwets kloosteridee, waarbij een aantal mensen in een (verbouwde) kerk wonen, een aantal mensen er kerken en ze goede buren willen zijn van elkaar en de wijk. (meer…)
-

Hyperrealisme Sculptuur
Vanmorgen trokken de regenboogprins, lief en ikzelf er op uit! Al lange tijd wilden we naar de expositie Hyperrealisme Sculptuur in de Kunsthal in Rotterdam. Vandaag was het zo ver. Ik had natuurlijk al wat foto’s gezien, maar als je er echt bent is het wel heel bijzonder. Bizar genoeg wilde ik net zoals iedereen de beelden aanraken. Ik wilde de huid voelen. Dat mocht natuurlijk niet en daarom lag er ergens een klein stukje van het materiaal waar de beelden van waren gemaakt dat we wel mochten aanraken. Dat deden de regenboogprins en ik en het was een raar gevoel, want het zag er uit als huid, maar het voelde als een soort rubber. -
Tomatenkopfe!
Tweetakt is toch wel een van de leukste kunstfestivals voor kinderen. Met name fort Ruigenhoek, omdat daar een aantal beeldende kunstenaars exposeren. Samen met de regenboogprins worden we dan een beetje gek. We springen op grote olifantenkussens, we luisteren naar een concert van kleine muziekdoosjes, we klauteren over tafels en er onderdoor (dat laatste doet de regenboogprins vooral). Dit jaar was de prins aan het werk om een dobber te maken in een van de workshopruimtes toen ik nog even wat filmpjes bekeek. En daar kwam ik uit bij mijn favoriet van dit jaar: Tomatenkopfe. (meer…)
-
Het is stil zonder de regenboogprins.
Dit weekend logeert hij bij zijn geliefde pleegoom en pleegtante. Hij had er enorm veel zin in. Gisteren brachten we hem weg. Toen we thuiskwamen bleven we even stil luisteren. Van de slaapkamer boven kwamen geen geluidjes. (meer…)
-

Tijd
Schrijvers kunnen spelen met de tijd, een vluchtig moment eindeloos oprekken. Janna Loontjes in Filosofiemagazine Maart 2018

Photo by Brandon Wong on Unsplash Al bijna 25 jaar fiets ik wekelijks langs de klok op het huidige notarisgebouw van de Vondellaan in Utrecht. Op weg naar het centrum, of op weg naar huis. Soms stond de klok voor, soms achter, soms stil. Maar altijd waren er de twee wijzers die aangaven hoe laat het volgens die klok was. Ik paste na het passeren van de klok vaak mijn fietstempo aan. Sneller als ik mijn afspraak of trein dreigde te missen en langzamer als ik nog ruim in mijn tijd zat. Ik reed er alleen langs, of samen met mijn lief, met vrienden, of met vreemden die ik net ontmoet had, met mijn ouders en tegenwoordig met een babbelende regenboogprins, die niet op die klok let, omdat hij een voorkeur heeft voor de digitale tijd. (meer…)
-
Het einde van de 40-dagentijd
Pfff… iedere dag bloggen was een pittige klus. De laatste dagen is het zelfs niet meer gelukt. Ik kwam er niet aan toe en was zo moe s avonds dat ik niet veel anders kon dan een serie kijken of gewoon een douche nemen en slapen.
Ik schreef over levenskunst, en liet me inspireren door de bijbel, kunstenaars, monniken, theologen en activisten. (meer…)

