Begin september begonnen 19 studenten en 8 docenten een nieuw avontuur. De CHE minor ‘Art & Creativity, die ik samen met een aantal collega’s heb ontwikkeld, werd voor de eerste keer uitgevoerd. De komende week is de laatste week van het programma. We sluiten het makersdeel af in het theater. Iedere student heeft iets persoonlijks gemaakt. Als je wilt kun je erbij zijn.
De dood verdient onze aandacht, niet onze angst. Met dit werk hoop ik een ruimte te creëren waarin we met elkaar kunnen kijken naar situaties waarin mensen samen sterven. Niet om de horror of het sentiment naar boven te halen maar juist om verstilde aandacht te richten op de relatie die deze mensen met elkaar aangaan in het moment van sterven; gewild of ongewild. Lotte van den Berg
Voor de 2e keer dit najaar sta ik op het grote podium in de Stadsschouwburg Utrecht. De eerste keer bij het project ‘de thuislozen’. Niet als acteur en ja toch ook weer wel. Ik word gevraagd mijzelf te representeren terwijl ik getuige ben van een boot vol mensen op zoek naar een beter leven die vergaat waarbij 360 mensen om het leven komen. (meer…)
De regenboogprins wordt ouder en heeft zich ontwikkeld tot een waar ‘schoolkind’ dat in de klas meedoet met de lessen en in de pauze op het schoolplein speelt. Dat is voor de meeste elf-jarige kinderen normaal, maar voor de regenboogprins is het een prestatie. De regenboogprins koos er jarenlang voor in zijn eentje te spelen omdat hij niet goed wist hoe hij met anderen moest spelen, of omdat anderen altijd andere dingen wilden dan hij, of omdat hij bang was een boze bui te krijgen, of omdat hij dacht dat andere kinderen hem toch niet leuk zouden vinden. Maar het laatste half jaar is dat veranderd en maakt de prins reuzestappen. (meer…)
Zaterdagavond 13 oktober 2018. Samen met mijn lief bezoek ik de maar liefst drie uur durende voorstelling ‘de thuislozen’ in Stadsschouwburg Utrecht. Een voorstelling die, zo staat in de aankondiging, tot stand is gekomen samen met dak en thuislozen, hulpverleners, acteurs, wethouders. (meer…)
Dit is de 7e blog die ik schrijf naar aanleiding van het boek ‘Hopeloos hoopvol’ van John Caputo. De 7e zou wellicht de vervolmaking van het boek moeten zijn, maar ik blijf hopeloos in de 6e hangen. Iets wat mij ook overkwam tijdens het lezen van ‘Verslaafd aan God’ van Peter Rollins. Ik kon de transfer naar de praktijk niet goed maken. Waarom gebeurt dit in dit boek nu weer? Ik doe een poging samen te vatten wat Caputo schrijft. (meer…)
Al lange tijd maak ik foto’s van de regenboogprins en zijn pleegpapa, mijn lief. Vaak zonder dat hij het doorhad. De laatste week lijkt hij er bewuster op te reageren. Gisteren ging hij zelfs even poseren. Ik weet nog niet zo goed wat dat betekent voor de serie.
Lekker er op uit. In de auto om de Romeinen te volgen kom ik in Woerdens bebouwde kom in de file. Een file vol veteranen omdat er een veteranendag is. Lichte paniek. Geen zin hierin. Zodra het lukt de file uit, rechtsaf richting… eh.. Bodegraven. (meer…)
De roos bloeit in gemeenschappen van niet-weters, die elkaar treffen in de nacht van het niet-weten, en die niet weten wat hen te wachten staat. Daar breekt een glimlach door in de materie, daar bloeit, kort en ongezien een roos in de kosmos.
Ergens blijft in mij het vermoeden huizen dat de Here aan wie ik probeer te ontsnappen en de niet-God die ik probeer te vinden, beiden niet bestaan. Dat er een andere God moet zijn. Een God van ontferming. Maar waar verdomme, waar dan toch? De gelovigen hebben hem verstopt achter het gordijn van hun onwrikbare en onwankelbare weten. Zolang ik nergens een opening zie, nergens een spleet waar ik doorheen kan kijken, kan ik niets anders doen dan een beetje tasten – Stevo Akkerman (Donderdagmiddagdochter)
In dit boek nam de schrijver mij mee naar een soort van gedeeld verleden, waar ik niet met een vrijgemaakte, zoals Stevo Akkerman, maar een evangelische bril in participeerde. Ik zag mezelf weer als 14-jarige in gevecht met mijn ouders en de predikant van onze kerk; een kerk kon toch met alle respect op geen enkele wijze vóór kernwapens zijn? Daar wilde ik niet meer naartoe. Het gevolg was dat ik op zaterdagochtend naar een bijbelstudie van een goedwillende ‘vergadering der gelovigen’ leraar moest om woorden op stippellijntjes van niet afgemaakte bijbelverzen te schrijven. Dat hielp niet. (meer…)
De roos bloeit in gemeenschappen van niet-weters, die elkaar treffen in de nacht van het niet-weten, en die niet weten wat hen te wachten staat. Daar breekt een glimlach door in de materie, daar bloeit, kort en ongezien een roos in de kosmos.
Caputo schrijft over het begrip gastvrijheid. Een eerste thema heb ik beschreven in blog 4. Het tweede thema dat hij ter tafel brengt is het thema interreligieuze dialoog. Ook hier komt hij terug op de begrippen ‘voorwaardelijkheid’ en ‘onvoorwaardelijkheid’. De voorwaardelijkheid ken ik goed, de onvoorwaardelijkheid minder, daarom focus ik me daarop in deze blog. (meer…)
De roos bloeit in gemeenschappen van niet-weters, die elkaar treffen in de nacht van het niet-weten, en die niet weten wat hen te wachten staat. Daar breekt een glimlach door in de materie, daar bloeit, kort en ongezien een roos in de kosmos.
Caputo denkt dat als de kerk meer naar meester Eckhart had geluisterd, deze er vandaag totaal anders uit had gezien. Eckhart beschrijft de wereld als de plaats waar God (dat wat er gebeurt in God’s naam) zichtbaar wordt. God heeft mensen nodig om God te kunnen zijn. Caputo vindt dit de mystieke voorloper van wat hij ‘insiteren of aandringen’ van God noemt. (meer…)
En het geschiedde, als zij reisden, dat Hij kwam in een dorp en een zekere vrouw, met name Martha, ontving Hem in haar huis. En deze had een zuster, genaamd Maria, welke ook, zittende aan de voeten van Jezus, Zijn woord hoorde. Doch Martha was zeer bezig met veel dienens, en daarbij komende, zeide zij: Heere, trekt Gij U dat niet aan, dat mijn zuster mij alleen laat dienen? Zeg dan haar, dat zij mij helpe. En Jezus, antwoordende, zeide tot haar: Martha, Martha, gij bekommert en ontrust u over vele dingen; Maar een ding is nodig; doch Maria heeft het goede deel uitgekozen, hetwelk van haar niet zal weggenomen worden (bijbelfragment Lucas 10:38-42).
Maria en Martha; als kind al intrigeerde het verhaal me. Misschien omdat ik een vrouw ben en het verhaal voor mij vermengd is met een bepaald vrouwbeeld (de voorbeeldige huisvrouw, de rol van de vrouw als luisteraar en volger binnen het christendom). De zondagschoolmeester en later predikers en dominees en vrouwen die zich speciaal geroepen voelden om met vrouwen te werken, legden het verhaal iedere keer op ongeveer dezelfde manier uit, namelijk dat het volgen van Jezus niet zit in het harde werken dat je doet voor hem. ‘Martha, Martha, leg je bezum neer!’ zong ik dan twijfelend mee (ik ben nogal een twijfelende volgeling van Jezus). (meer…)
Voor de 2e keer dit najaar sta ik op het grote podium in de Stadsschouwburg Utrecht. De eerste keer bij het project ‘de thuislozen’. Niet als acteur en ja toch ook weer wel. Ik word gevraagd mijzelf te representeren terwijl ik getuige ben van een boot vol mensen op zoek naar een beter leven die vergaat waarbij 360 mensen om het leven komen. (meer…)
