Al enkele dagen zat ik te broeden op een openbare reactie op de Nashville-verklaring die rondhuilt in Nederland momenteel. Ik was op zoek naar een verhaal. Vandaag werd mij dat verhaal gegeven door mijn eigen pleegzoontje, de regenboogprins, toen ik hem van school haalde. (meer…)
Auteur: Charissa Bakema
-
De regenboogprins en de Nashville verklaring
-
Reptielenbrein en stokjes voor de deur
2019 is begonnen. Zonet heb ik de kerstboom leeggehaald (6 januari) en heeft mijn lief hem aan de weg gezet. De regenboogprins wilde niet helpen. “Ik ga toch niet helpen om alle lichtjes en gezelligheid uit de boom te halen?” was zijn verontwaardigde antwoord. -
Een heel gelukkig 2019
Charissa Bakema We wensen je veel plezier, verwondering, diepe gedachten en bijzondere inzichten, gekke invallen, en vooral veel do-power om je bijdrage te leveren aan de wereld die wij samen delen!
Egbert, regenboogprins, Charissa
-
Het jaar 2018, thuis.
LaChapelleZo tegen het einde van ieder jaar maak ik de balans op. Wat heb ik gedaan? Waar ben ik tevreden over? Wat had ik willen doen maar is niet gelukt? Hoe was mijn levensgevoel?
Toen ik nadacht over het woord ‘thuis’ zocht ik eerst een beeld dat iets over mijn ervaring van het afgelopen jaar vertelde. Ik kwam bij dit beeld uit; Jezus en Boeddha onder de boom in het licht. Boeddha staat voor mij voor de aanvaarding en acceptatie van het leven zoals het is. Jezus nodigt me altijd uit om liefdevol en inclusief te leven, wat voor mij betekent dat ik als ik sterk ben, meer draag dan wie dat even niet kan. En als ik zwak ben, om hulp durf vragen. (meer…)
-
Het jaar 2018, werk.
Zo tegen het einde van ieder jaar maak ik de balans op. Wat heb ik gedaan? Waar ben ik tevreden over? Wat had ik willen doen maar is niet gelukt? Hoe was mijn levensgevoel? Een flink deel van mijn tijd was ik afgelopen jaar aan het werk op de hogeschool waar ik doceer. Toen ik nadacht over een beeld dat bij mij op kwam naar aanleiding van afgelopen jaar, dacht ik aan deze Madonna; Een vrouw met een kleurige mantel die beschermt wat essentieel is voor haar. -
Het jaar 2018, Blossom030
Zo tegen het einde van ieder jaar maak ik de balans op. Wat heb ik gedaan? Waar ben ik tevreden over? Wat had ik willen doen maar is niet gelukt? Hoe was mijn levensgevoel?
Ik begin dit jaar bij Blossom, de kleine creatieve christelijke community waar ik deel van ben.
-
Verbeeld je verhaal in het klooster
Een tijdje geleden vroeg Greta de Wit, van het jongerenklooster of ik een keer wilde komen om iets te doen met de mensen die daar een jaar lang woonden en een vormingsprogramma volgden. Gisteren was het zover. Door de stromende regen, reed ik vroeg in de morgen naar Diepenveen, nieuwsgierig naar wie ik zou ontmoeten. Eenmaal aangekomen schudden 8 mensen mij vriendelijk de hand. En dat was het begin van een boeiende morgen. ‘Verbeeld je verhaal’ had ik meegekregen als titel. En hoe begin je dan? Want wij kenden elkaar niet en ‘ieders verhaal’ is intiem en vol lagen en narratieven. (meer…) -
Het ging best goed dit jaar.
Ik hou al jaren nadrukkelijk NIET van Sinterklaas. Door het hele gedoe rondom de Pieten is dat nog minder geworden. Voor de regenboogprins is de tijd spannend en verwachtingsvol en tegelijk verschrikkelijk vermoeiend. Maar hij houdt er wel van, dus we moesten er wat mee. Hoe vond ik als Sinterklaashater en pleegouder een goede weg in deze tijd? Samen met mijn lief pakten we het als volgt aan:1. We hebben er vooraf zo min mogelijk aandacht aan besteed. Niet naar de intocht, geen Sinterklaasjournaal kijken. Wel wekelijks een klein cadeautje in zijn schoen (van ons, niet van de Sint). Het gevolg was dat de prins een week van te voren zei; het duurt nog wel een maand voordat het Sinterklaas is toch?Wij hebben dat lekker zo gelaten. (meer…)
-
Een wereld zonder ons, oftewel Homo Stupides?
De aanleiding:Bij de Christelijke Hogeschool Ede sloegen wij als creatieve ontwikkelaars, samen met de neurokenners de handen ineen en bedachten een klein festival over een aantal grote technologische ontwikkelingen waar studenten vanuit wetenschappelijk en kunstperspectief in participeren. Dit festival zal op 28 Januari 2019 plaatsvinden in Cultura in Ede. Vijf thema’s komen in gesprekken en discussies telkens terug als het gaat om de morele doordenking van de toekomst: de Homo Deus; de Cyborg; privacy; geest, ziel en lichaam & toekomstige beroepen.
-
The ballad of buster Sgruggs
“Mensen houden van verhalen. Ze zijn net als de personen in die verhalen, tenminste; deels..” . Dit is een zin uit de Netflixfilm THE BALLAD OF BUSTER SGRUGGS van The Coen Brothers. Gisteravond heb ik de film met veel plezier gekeken. De bovenstaande zin vertelt eigenlijk precies wat ik bij deze filmmakers zo waardeer. Hun films staan aan de ene kant mijlenver bij mij vandaan. Ik ben immers geen cowboy, heb geen wapen en het doden van mensen hoop ik nooit te doen. En toch herken ik mijzelf in de mannen en vrouwen die de Coenfilms bevolken. Ik herken hun vragen, hun onzekerheid, hun opgetogenheid, ik herken het streven naar werkelijk bestaan, de tederheid, de lafheid en de moed. Ik herken het willen winnen en het verliezen. De Coen brothers zijn meester in het stileren van deze aspecten van menselijkheid. THE BALLAD OF BUSTER SCRUGGS laat dit meesterschap opnieuw aan mij zien. Daarnaast ben ik onder de indruk van hoe zij vormgeven. In deze film is het alsof ik een boek lees door de ogen van iemand anders. Ik kijk naar een film, maar ik beleef een boek.
Het lijkt me helder: Ik beveel de film van harte aan. Hou er rekening mee dat het een western is, er worden behoorlijk wat mensen neergeknald.
-
Verbeeldingskracht
De eerste helft van de herfst keek ik omhoog. Ik keek omhoog en zag de rijkdom aan kleurschakeringen in de bomen. Van diepgroen transformeerden de bomen naar warmgeel, lichtbruin, dieprood, gloeiend oranje. De laagstaande zon gaf de kleuren nog meer dynamiek. Ik keek, ik rook, ik keek en ik voelde hoe de herfst mijn liefde zoals ieder jaar langzaam maar zeker veroverde en betoverde. Ik wilde haar hebben, ik wilde haar schilderen en fotograferen en heel soms, heel soms lukte het me iets van haar schoonheid te vangen.In het deel van de herfst waar we nu zijn, kijk ik naar de grond. De meeste bladeren zijn gevallen en liggen op de grond om straks langzaam maar zeker weg te rotten om zo weer nieuw leven nieuwe kansen te geven. Ik kijk naar de grond en waar ik eerst naar de kleuren keek, kijk ik nu naar de vorm. Ieder blad heeft zijn eigen vorm. Er zijn grote en kleine bladeren, dunne, dikke, hoekige, ronde, hartvormige, gevlekte, effen, gekreukt en glad, vol gaten of helemaal gaaf. Ik vind ze leuk die blaadjes. Grappig ook.
Ik kijk naar de blaadjes en bedenk me wat ze ook zouden kunnen zijn. Ik kijk en kijk en dan ga ik ze zien! De bladvisjes. Ze zwemmen voor mijn voeten, speels, vrolijk, grappig. Soms als minimonsters, maar van die grappige die ik ook in ‘monsters en co’ tegen zou kunnen komen. Ik maak foto’s en ga naar huis. Ik pak mijn boek en al snel komen ze tevoorschijn. De bladvissen en diepzeekruipers en af en toe een blinsect.
De verbeelding begint te stromen. -
Langzaam optrekkende mist.
Het was een week om niet snel te vergeten.
Op maandagavond zag ik Marjon Moed, zij presenteerde de documentaire Single, waarin ze op zoek ging naar het antwoord op de vraag ‘Waarom heb ik geen man?’. Aan het eind van de avond zei ze ‘alles begint met één’. Die zin bracht me direct terug naar de theateravond met Lotte van den Berg (vorige blog) waar ik me los moest maken van de groep om een andere keuze te kunnen maken. Ik was toen alleen en bleef ook lange tijd alleen. (meer…)
