Toen we in het voorjaar een fantastisch plan bedachten wisten we nog niet hoeveel invloed Corona zou hebben op alles wat we hadden bedacht. Van een superleuke Meet Up voor 50 jongeren, gingen we naar Meet Ups voor kleine groepen en uiteindelijk, toen de maatregelen iedere keer strenger werden, hebben we op 8 November een digitale meeting gehad met 9 jongeren uit gezinnen waarvan de ouders voor pleegzorg hebben gekozen. Dat was dan direct wel een superleuke en boeiende ontmoeting, die vroeg om meer. De ontmoeting sterkte ons in onze overtuiging dat er zo ongelofelijk veel sterke en belangrijke verhalen zijn op te halen. DUS MEER GAAT ER KOMEN!
Na de meeting is er door Wouter Nieuwenhuizen, Tabitha van Dongen, Mariam en Anne- Roos van Boter bij de Vis, Sylvia Huisman van Vitree en ondergetekende hard gewerkt aan een creatief product.
Het eerste lied is geschreven, de eerste podcast is klaar en de eerste tekeningen zijn gemaakt. En dit alles was niet tot stand gekomen zonder Jael, Ziva, Teun, Sara en Sanne! Met dank aan stichting Kinderpostzegels voor de ondersteuning.
Auteur: Charissa Bakema
-
Met trots presenteer ik Podcast Engage the Village
-
Klassen
Een dierbaar mens attendeerde me op de documentaire serie Klassen. Gisteren bekeek ik de eerste aflevering en ik was meteen geboeid. De aflevering portretteert naast volwassen beleidsmakers en bestuurders en leerkrachten ook jongeren en kinderen. Ze volgt een aantal kinderen in groep acht, die bezig zijn met hun Cito-score en het toekomst advies dat ze krijgen.
Veel kinderen in armere wijken krijgen een lager advies dan kinderen van hoog-opgeleide ouders in rijke wijken.
Deze waarneming is niet nieuw voor me, maar toch wel weer schokkend. Hoe zou het zitten met kinderen van hoogopgeleide ouders in arme wijken? (Of bestaan die niet?)
Tijdens de aflevering vertelden drie meiden, die nu VWO doen, dat ze een basis/kader advies hadden gekregen (waarschijnlijk doordat ze een taalachterstand hadden kwam de Cito lager uit). Ook kwam naar voren dat leerkrachten soms lager adviseren omdat ze verwachten dat het thuisfront niet genoeg kan steunen. Ik dacht plotseling terug aan mijn eigen Cito-advies; MAVO/HAVO. (meer…) -
Mini bieb
Ken je ze? De kleine zelfgebouwde mini bibliotheekjes voor een willekeurig huis in een willekeurige straat. Bij ons in de buurt staat er ook eentje.
Ik ben een boekenliefhebber. Niet omdat ik alles lees, maar eigenlijk omdat ik gewoon hou van boeken. Net zoals de Regenboogprins hou ik van de geur, van hoe de bladzijden voelen, en ook van de gepriegelde woorden die soms in de kantlijn staan. Ik hou van nieuwe boeken, maar eigenlijk net zo veel van gebruikte.
Het leuke van zo’n minibieb voor een willekeurig huis in een willekeurige straat is dat er maar een paar boeken in staan. Dus geen enorme bibliotheek en ook geen boekwinkel. En dat maakt dat er dus ook minder keus is en ik met andere boeken thuis kom dan als ik naar de winkel was geweest. Zo vond ik deze week het boek ‘Mijn moeder was analfabeet’ (en andere levensverhalen van geslaagde vrouwen). Nu is mijn moeder geen analfabeet en vraag ik mij af wanneer je jezelf onder de geslaagde vrouwen kunt rekenen, maar zeg nou zelf, dat is toch al een leuke startgedachte bij dit boek. Bovendien heb ik nu een plekje in de buurt waar ik mijn eigen boeken ook kan brengen. Zo bracht ik laatst het boek ‘Lefbek’ naar de minibieb… benieuwd wie die weer meegenomen heeft. Ik zeg maar niet waar het over gaat! -
Kunsttentoonstelling Nite Hotel
Het was alsof ik door een willekeurige stad dwaalde en plotseling een moderne kunst museum ontdekte. Nieuwsgierig ging ik naar binnen. Ik kwam in een soort optische illusie terecht. Een zwarte kamer die toch heel veel ruimte bood. Ik keek rond en zag dat ik 23 kamers zou kunnen bezoeken, een voorstelling zou kunnen zien en dat er zelfs horeca was. En alles helemaal Corona-proof!
Ik bezocht de site NITE HOTEL. Het afgelopen uur dwaalde ik van kamer naar kamer en bezocht videokunst, fotografie, dans, theater en muziek. Ik zat thuis voor de computer, maar was ook in het museum. En ook nog op mijn favoriete manier, helemaal alleen, zodat ik kon opgaan in wat ik zag en niet afgeleid werd door de interpretatie, waarneming en het oordeel van iemand anders.
Guy Weizman is de regisseur van deze tentoonstelling die geopend werd in mei 2020 toen de theaters sloten. In elke kamer bevindt zich een verzameling aan digitale ‘objecten’. Teksten, audio-berichten, foto’s en video’s kun je bekijken, precies zoals je dat doet in een echte museumkamer, je dwaalt door de kamer. Sommige dingen roepen je, spreken je aan, andere passeer je met matige interesse. Het enige verschil is dat je nu dwars door de videoschermen kan lopen. De theatermakers en kunstenaars reageren op de actualiteit van corona en isolatie. Geen nieuwe tentoonstelling dus, maar wel de moeite waard om nog te bezichtigen (wat dus nog kan!). Op dit moment kun je de digitale voorstelling Swan Lake bezoeken. Dat lijkt me een mooi vervolg op de afgelopen ochtend. Wellicht schrijf ik er daarna nog een blogje over. Voor wie nieuwsgierig geworden is, hieronder de link. En misschien weet je nog meer toffe digitale tentoonstellingen die ik echt moet gaan bezoeken?
-
Stine in de filosofie
Ik las haar Column en ik vond m zo treffend dat ik een moment heel erg graag wilde dat ik het geschreven had. Daarom plaats ik hem maar hier in mijn broedgebied. Gewoon omdat ik het hartgrondig met haar eens ben: Stine Jensen in de Filosofie.
-
Humaan.
Via Linked In zag ik een filmpje van een oude man, 96 jaar oud, die voor de rechter moest verschijnen ergens in Amerika. Of hij nou te hard of te langzaam reed is me niet duidelijk geworden. Wel zag ik een vader van een 63-jarige gehandicapte zoon, die ernstig ziek is. Een vader die zijn zoon regelmatig naar artsen moet brengen. En ik zag een diep ontroerde rechter, die hem leek te zegenen met zijn handen, een soort kruisteken maakte en hem niets ten laste legde. Een verhaal over medemenselijkheid. Een verhaal over kwetsbaarheid. En een verhaal dat mensen oproept met hun hart te luisteren naar de verhalen van ‘veroordeelden’.
-
Samenwerken met ouders van uit huis geplaatste kinderen.
Morgen is het symposium ‘Pleegzorg en Gezinshuis 2020’. Een symposium waar vele professionals, gezinshuisouders en pleegouders aan meedoen en deelnemen. Ook ik ben erbij. Samen met Mariam Tempelman en Anne-roos van der Meijden heb ik een aandeel met mijn eigen verhaal in het openingsprogramma. Daarnaast voer ik namens de Christelijke Hogeschool Ede, een theaterlezing uit over hoe je samenwerking tussen ouders en pleegouders en gezinshuisouders kunt versterken. Samenwerken kan heel hoopvol zijn, dat weet ik uit ervaring. Het zijn de kleine dingen die het verschil maken.
Tijdens de lezing werk ik samen met twee actrices; Mariam Tempelman en Alie Wiertsema. Welke kleine dingen maken het verschil? We vertellen het morgen. Enne… we hebben dat natuurlijk niet zelf verzonnen. Gezinshuisouders, pleegouders, ouders, professionals en uithuisgeplaatste kinderen zijn gehoord! Wat zij belangrijk vinden is samengevat in het onderzoek ‘Jouw gezin, mijn zorg?’. Op de verhalen van alle participanten van het onderzoek, is de theaterlezing gebaseerd. Morgen dus, om 15.15 tijdens het symposium! Martine Noordegraaf, lector jeugd en gezin en eindverantwoordelijke voor het onderzoek zal tijdens deze dag ook een masterclass ‘Samenwerken werkt’ verzorgen. Het leuke is dat het hele symposium nog drie weken digitaal beschikbaar blijft voor deelnemers, dus mocht je iets gemist hebben, kun je het altijd op een ander moment bekijken. Ik heb er in ieder geval zin in. Waarom? Het is leuk en het is ook nog eens heel erg belangrijk. Omdat we wat mij betreft gaan voor emotioneel gezonde volwassenen en een inclusieve samenleving, waar falen mag en veiligheid de basis is. Failing forwards voor iedereen, maar wel met je beste beentje voor. -
De opening van pleegzorg en gezinshuis 2020
Dinsdag is het zover. Samen met mijn superleuke compagnons Mariam en Anne-roos van duo Boter bij de Vis (www.boterbijdevismuziek.nl) mag ik meedoen in de opening van het symposium pleegzorg en gezinshuis 2020.
Een paar verhalen, een aantal foto’s en twee liedjes gaan we ten gehore brengen. Het programma is digitaal te volgen vanuit ieders eigen huiskamer.
Ik vind het superspannend en tegelijk heb ik er heel veel zin in. We staan er samen met dagvoorzitter Jan Willem Roseboom, de Alliantie Kind in Gezin, Lillian Stevens van Mocking Bird en Bartho Hengst van pleegzorg.nl. Ik verheug me er op om hun verhalen te horen, en ben zo blij dat ik er het hele kleine bijzondere verhaal van ons leven met de Regenboogprins aan toe mag voegen. Dat kleine leven, dat iedere hulpverlener, onderzoeker, ouder en pleegouder iedere dag meemaakt. Daar moeten we goed naar blijven kijken en ook altijd blijven laten zien. Grote verhalen worden groot doordat vele kleine worden samengevoegd. Naast de opening doe ik nog een programma, maar daarover morgen meer (tussen het oefenen en voorbereiden door). -
BRUS EN ZO – de aftrap!
“Stel je voor. Je bent opnieuw acht jaar oud en je ouders zeggen dat jij mee mag beslissen in hun keuze om pleegouder te worden. Als jij het niet wilt, doen ze het niet. Wat zou je antwoorden?”
“Ik zou ja zeggen, want anders had ik een heel veel spannende nieuwe dingen in mijn leven gemist!”
Morgenmiddag nemen we de eerste podcast op voor het project ‘Engage the Village’ dat Broedgebied samen met Vitree Pleegzorg uitvoert. In de weken hiervoor heb ik vele gesprekken gevoerd met tieners en jongeren wiens ouders pleegouders zijn of een gezinshuis hebben. Ieder gesprek was waardevol en verschillend. We zijn op zoek naar hoe de keuze van hun ouders hen gevormd heeft. Welke verhalen dragen ze met zich mee. Verhalen die ze blij maken, verhalen die ze verdrietig maken, grappige verhalen, rijke verhalen. We willen ze graag horen.
Engage the Village is een project waarin echte verhalen van echte mensen worden verzameld en verteld. Bij spreekwoordelijke kampvuurtjes komen de dorpelingen uit pleegzorgland bij elkaar om naar elkaar te luisteren, morgen beginnen we dus met de eigen kinderen van pleegouders.
Morgenmiddag zijn 10 jongeren, Wouter Nieuwenhuizen, Tabitha van Dongen en ondergetekende met elkaar in gesprek. Helemaal conform de maatregelen, dus digitaal. Na morgenmiddag gaan we van het gesprek twee, nee drie creatieve producten maken. Wouter maakt een podcast, Duo Boter bij de Vis gaat alles terugluisteren en een liedje schrijven en ik zal de informatie gaan verwerken voor een artikel.
Er zijn nog veel meer mogelijkheden voor ontmoetingen, met eigen kinderen, met pleegouders, met pleegkinderen, met ouders, met het netwerk er omheen. Dat komt na morgen.
Eerst morgen! -
De week van de evenwichtskunstenaars.
‘Het is de week van de pleegzorg. Maar je zou het ook de week van de evenwichtskunstenaars kunnen noemen. Want wie er ook betrokken is bij pleegzorg, van iedereen wordt gevraagd samen te werken en te streven naar balans en evenwicht. Als er niet wordt samengewerkt door hulpverleners en hulpverlenende instanties, door ouders en pleeg- of gezinshuisouders, door school, club en familie, is het evenwicht om het kind snel verdwenen en hoe moet het kind dan zelf nog evenwicht vinden?’ Dit vertelde een pleegouder die mijn foto-expositie bekeek tijdens de opening in Dronten afgelopen week.
Als je het zo bekijkt is pleegzorg misschien wel de moeilijkste klus ooit; als pleegouder ben je opvoeder, maar ook spin in het web van alle dingen er om heen. Pleegouder zijn vraagt van je om de vrede op te zoeken soms midden tussen de loopgraven. Het vraag ook organisatievermogen. Het vraagt van je dat je om kunt gaan met hechtingsproblemen, dus kennis van zaken is ook belangrijk. En het vraagt natuurlijk bakken vol liefde en geduld. En oh ja, ook heel veel assertiviteit. Tegelijk zijn dat allemaal fantastische skills om te leren, die je in allerlei situaties kan toepassen. En by the way, toen ik begon kon ik echt niet alles wat ik nu kan.
De skill die ik vanaf het begin echt nodig had was een reflectieve en actieve houding naar mezelf. Man man, wat hebben mijn lief en ik veel met elkaar gepraat over dit en dat en wat het best en wat als.. en mijn vriendinnen hebben veelvuldig meegedacht en gesteund waar ze konden. Mijn schoonmoeder luisterde liefdevol naar me als ik vol verwijt naar mezelf omdat ik veel te boos was geweest naar mijn regenboogprins ’s avonds op de bank zat en zij toevallig net belde. Met vallen en opstaan en met hulp van vrienden, familie, pleegzorg en jeugdzorg lukte het steeds beter om evenwicht te vinden.
Het is de week van de pleegzorg. Pleegzorg is goed en nodig, maar het is ook pijnlijk voor ouders die geen opvoeder meer zijn. Ik ben dankbaar voor de moeder van onze prins, die hem het leven heeft geschonken en hem bemoedigt als ze hem ziet. Ik ben dankbaar voor Sis die zo lief is voor haar broertje als ze hem bezoekt. Ik ben dankbaar voor zijn vorige pleegouders, die nog steeds graag en met liefde met hem optrekken. We zijn allemaal evenwichtskunstenaars en we vallen allemaal. Maar des te beter wij leren balanceren, des te veiliger zijn onze (pleeg)kinderen en des te beter kunnen ze zich ontwikkelen.
PS: de term evenwichtskunstenaars heb ik uit het boek ‘Risicokind of evenwichtskunstenaar’ van Elize Lam
-
Fototentoonstelling naar Dronten, en plotseling weet ik weer…
Foto gemaakt door Ton van der Wal. Rijksdienst Cultureel Erfgoed.Vandaag haalde ik mijn fototentoonstelling op uit Kampen om hem opnieuw op te hangen in Dronten. Terwijl ik met de auto door het prachtige herfstlandschap rijdt, zie ik ze langzaam maar zeker voor mijn netvlies verschijnen. De kinderen en jongeren van de Reeve, de leefgroep waar ik stage liep. Ik zie hun gezichten: Maarten, Aline, Tjibbe, Cora, Franca, Pieter, Viola en nog vijf erbij(de namen zijn gefingeerd). Twaalf stuks maar liefst. (meer…)
-
Mijn ouders hebben een gezinshuis of zijn pleegouders!
Hebben jouw ouders gekozen voor
pleegzorg of voor een gezinshuis? Dan heb jij iets te vertellen. Het is fantastisch dat er mensen zijn die besluiten om gezinnen en kinderen te hulp te komen waar het samenleven en opvoeden (tijdelijk) niet lukt. Maar het is niet eenvoudig. Dat merk jij vast ook wel. Misschien hebben je ouders je betrokken in hun keuze, misschien ook niet. Dat er dingen in huis veranderen als er pleegkinderen komen wonen, is zeker. Wij zoeken jongeren die in het weekend van 6 tot 8 November mee willen doen met een digitaal gesprek van ongeveer een uur.Wat heb jij er aan?
– Het is leuk om mensen te ontmoeten die net als jij pleegbroer of zus zijn, je verhaal wordt herkend en je deelt echt iets samen.
– Wouter Nieuwenhuizen maakt een podcast van het gesprek. Tof om terug te luisteren.
– Bij het gesprek is ook een volwassen pleegbroer of zus, die terugkijkt en die vragen die jij hebt kan beantwoorden.
Wat hebben anderen er aan?
– ouders die een gezinshuis starten of pleegzorg willen gaan doen, horen door de podcast wat eigen kinderen belangrijk vinden. Jullie stem is belangrijk.
– dit geldt ook voor professionele begeleiders. we willen graag een artikel schrijven n.a.v. jullie (anonieme) verhalen (en die van anderen).
– uiteindelijk willen we een voorstelling maken waar verhalen van broers en zussen, pleegkinderen, ouders en gezinshuisouders en pleegouders samen komen. Via theater komen deze verhalen heel dichtbij.
Je hebt dus een leuke online-ontmoeting en je doet daarmee ook nog eens iets voor een ander. Zo leuk en makkelijk kan het zijn.
Broedgebied en Vitree voeren dit project samen uit. Doe jij mee?
Stuur mij een berichtje: Charissa@broedgebied.nl
