Vraag je met theatermakers,sprekers en kunstenaars af wat de grond onder je voeten eigenlijk is.
(uit het programmaboekje van Graceland)
“Heb jij zin om een creatieve lezing te geven op Graceland?” Die vraag kreeg ik afgelopen jaar. Natuurlijk had ik daar zin in. Het moest over de waarde van een gemeenschap gaan. Samen met programmamaker Judith bedacht ik de naam: Wie is mijn Village? Een variant op het zinnetje ‘You need a village to raise a child’. Zou het zo kunnen zijn dat ieder mens eigenlijk een village nodig heeft? Ik ging op onderzoek uit en ontdekte de volgende dingen:
Deze vraag wordt me iedere keer als ik ga gesteld. Ehm …zeg ik dan. Nou het is niet zo groot. Het is ook geen festival. En ook geen conferentie. En zeker geen zomerkamp… alhoewel.. dat toch wel een beetje in de buurt komt soms. Het is gewoon kunst, kerk en kamperen! Precies dat. Op het groepskampeerterrein van Staatsbosbeheer Terschelling kamperen zo’n 200 mensen (gezinnen, singles, stellen, jongeren). Iedere ochtend begint met een viering, iedere dag eindigt met een viering. Vier ochtenden kun je meedoen aan (Kunst)workshops en op woensdagavond is er een grote Potluckmaaltijd. Donderdagmiddag is er een open podium, en zaterdags gaat iedereen weer naar huis (behalve het organiserend bestuur, die ruimt op met wie vrijwillig mee wil helpen). Het programma is eenvoudig opgezet. Je kent het al snel uit je hoofd. Maar om de geest van Keiland te leren kennen moet je de mensen leren kennen.
Veel mensen op Keiland zijn creatief en kunstzinnig en ze houden van een goed gesprek. Ik heb de keren dat ik op Keiland was echt fantastische maaksels gezien. Mensen voelen zich vrij om zichzelf te zijn en van daaruit aan de slag te gaan met wat ze wordt aangeboden. Ze verwelkomen nieuwe mensen en nodigen hen uit om samen wat te eten of te drinken bij de tent. Ze bedenken gekke ideeën voor de vrije momenten en voeren die dan meestal ook gewoon uit. Ze wringen goedmoedig hun kleren en tenten uit als die een keer helemaal natgeregend zijn en helpen elkaar om weer op te drogen.Ze gaan met plezier naar de vieringen, doen mee aan sketches en andere verbeeldingen en zingen onder leiding van het supergave muziekteam. Ze worden graag gezegend en zegenen ook namen de Wezer (een naam voor God die ik dit Keiland leerde kennen) graag anderen. Ze spreken hun gebeden uit en zijn samen stil tijdens stiltemomenten.
Tijdens Keiland leer ik God kennen als een lichtvoetige, beeldende, humorvolle en hoopvolle Wezer die me vraagt om mezelf te zijn, om vrij te zijn, en om te delen met anderen. En precies dat raakt me. Het raakt me omdat het bruisend is zonder oppervlakkig te worden. De mensen op Keiland kennen net zoals iedereen pijn, haat, onvermogen en onmacht, Maar dit heeft niet de boventoon. De boventoon is de toon van Vreugde, de Vrolijkheid (Ik moet aan de zingende rabbijn Nava Tehila Livingstone denken (zij danst al bij God) die mij vertelde dat de Vreugde de basis is van het leven). Misschien dat Keiland mij daarom zo ontroert. Omdat er ruimte is voor vreugde en blijheid om het leven, Om ieder leven. Dwars tegen mijn gevoel van onmacht over polarisatie, politieke keuzes en klimaat in, is daar die belofte; die verbondenheid met de aarde, de planeet waarop ik leef: ‘she will care for…’ de liefde van God en het vertrouwen dat ik als mens aan God mag geven om vanuit liefde te blijven leven. Hoe dan ook.
