Keiland

I will tread the Earth lightly, I will help her be.
I will care for all of creation as she will care for me.

Op de  laatste dag van Keiland, zongen we dit lied. Het ontroerde me om het te zingen. Ik durfde het bijna niet omdat ik deel uit maak van die generaties die de aarde vervuilen. De generaties die zich richten op rijkdom en macht en ongelijkheid. Toch zong ik! En misschien is dat wel de kern van Keiland voor mij. Dat ik toch zing, dwars tegen alles in.

Wat is Keiland? 
Deze vraag wordt me iedere keer als ik ga gesteld. Ehm …zeg ik dan. Nou het is niet zo groot. Het is ook geen festival. En ook geen conferentie. En zeker geen zomerkamp… alhoewel.. dat toch wel een beetje in de buurt komt soms. Het is gewoon kunst, kerk en kamperen! Precies dat. Op het groepskampeerterrein van Staatsbosbeheer Terschelling kamperen zo’n 200 mensen (gezinnen, singles, stellen, jongeren). Iedere ochtend begint met een viering, iedere dag eindigt met een viering. Vier ochtenden kun je meedoen aan (Kunst)workshops en op woensdagavond is er een grote Potluckmaaltijd. Donderdagmiddag is er een open podium, en zaterdags gaat iedereen weer naar huis (behalve het organiserend bestuur, die ruimt op met wie vrijwillig mee wil helpen). Het programma is eenvoudig opgezet. Je kent het al snel uit je hoofd. Maar om de geest van Keiland te leren kennen moet je de mensen leren kennen.

Mensen
Veel mensen op Keiland zijn creatief en kunstzinnig en ze houden van een goed gesprek. Ik heb de keren dat ik op Keiland was echt fantastische maaksels gezien. Mensen voelen zich vrij om zichzelf te zijn en van daaruit aan de slag te gaan met wat ze wordt aangeboden. Ze verwelkomen nieuwe mensen en nodigen hen uit om samen wat te eten of te drinken bij de tent. Ze bedenken gekke ideeën voor de vrije momenten en voeren die dan meestal ook gewoon uit. Ze wringen goedmoedig hun kleren en tenten uit als die een keer helemaal natgeregend zijn en helpen elkaar om weer op te drogen.Ze gaan met plezier naar de vieringen, doen mee aan sketches en andere verbeeldingen en zingen onder leiding van het supergave muziekteam. Ze worden graag gezegend en zegenen ook namen de Wezer (een naam voor God die ik dit Keiland leerde kennen) graag anderen. Ze spreken hun gebeden uit en zijn samen stil tijdens stiltemomenten.

God
Tijdens Keiland leer ik God kennen als een lichtvoetige, beeldende, humorvolle en hoopvolle Wezer die me vraagt om mezelf te zijn, om vrij te zijn, en  om te delen met anderen.  En precies dat raakt me. Het raakt me omdat het bruisend is zonder oppervlakkig te worden. De mensen op Keiland kennen net zoals iedereen pijn, haat, onvermogen en onmacht, Maar dit heeft niet de boventoon. De boventoon is de toon van Vreugde, de Vrolijkheid (Ik moet aan de zingende rabbijn Nava Tehila Livingstone denken (zij danst al bij God) die mij vertelde dat de Vreugde de basis is van het leven). Misschien dat Keiland mij daarom zo ontroert. Omdat er ruimte is voor vreugde en blijheid om het leven, Om ieder leven. Dwars tegen mijn gevoel van onmacht over polarisatie, politieke keuzes en klimaat in, is daar die belofte; die verbondenheid met de aarde, de planeet waarop ik leef:  ‘she will care for…’  de liefde van God en het vertrouwen dat ik als mens aan God mag geven om vanuit liefde te blijven leven. Hoe dan ook.

Kleine nabrander
Keiland is dan wel geen zomerkamp, het is wel net zo intensief als een zomerkamp. Gelukkig is er niets verplicht, dus af en toe even ergens buiten het terrein even bij te komen, is zeker aan te raden wat mij betreft.

Meer weten? Check  Keiland