Broedgebied

Categorie: Blog

  • Vrouwendag – deel 2 – wat ik zo leuk vind aan vrouw zijn!

    Vrouwendag – deel 2 – wat ik zo leuk vind aan vrouw zijn!

    Sommige mensen zeggen dat je het gelukkigst bent als je jong bent, maar ik ben nu gelukkiger. Ik heb een verdomd interessant leven gehad en ik ben van plan om dat zo te houden. Debbie Harry (Blondy)

    Wat ik zo leuk vind aan vrouw zijn? Ik had verwacht zo een grote opsomming te kunnen geven, maar er komt even niets in me op. Misschien is het niet zo dat ik het zelf zo leuk en belangrijk vind om vrouw te zijn, ik vind vrouwen gewoon leuk. Ik vind ze interessanter en intrigerender dan mannen. Ja, nu komt er wel inspiratie.
    Vrouwen heb ik leren kennen als beste vriendinnen en ook als gemene loeders. Soms zat dat zelfs in een en dezelfde vrouw. Ze zijn mijn zusters in de Heer, alhoewel ik me altijd wat ongemakkelijk voel tijdens christelijke vrouwenbijeenkomsten omdat we daar met z’n allen de liefde voor één man moeten delen. Vrouwen zijn soms ook mijn gehate stiefzussen, als ze vriendelijk met mij praten en achter mijn rug roddelen over ‘wat er allemaal ontbreekt, ongelooflijk irritant en zeker niet professioneel is’.  Ze zijn ijdel. Soms dom, soms intelligent. Soms zijn ze misbruikt en gekleineerd. (meer…)

  • Vrouwendag – deel 1 – oma

    Vrouwendag – deel 1 – oma

    Toen ik twintiger was, sloeg ik het nooit over: Internationale Vrouwendag. Het was een moment waar emancipatie en wereldwijde verbondenheid samen opgingen. Vaak organiseerde ik een bijeenkomst. De laatste 10 jaar is de dag echter vaak aan me voorbij gegaan, voor ik het wist was het  half maart en realiseerde ik me spijtig dat ik het weer vergeten was. Dit jaar is anders want het is een jaar van verandering en reflectie en internationale vrouwendag past in mijn  denkproces.

    Oma, de 3e vrouw van rechts in de bovenste rij.

    Aan een pilaar in mijn huis hangt deze foto. Mijn oma, de 3e vrouw van rechts op de bovenste rij, tijdens een bijeenkomst van de vrouwenvereniging van haar kerk. Mijn oma had een goede baan bij een breifabriek, vertelde mijn moeder. Totdat ze ging trouwen; toen moest ze van mijn opa als arbeider gaan werken in een koekjesfabriek.  (meer…)

  • Benni alias System Crasher

    Vorige week viel mijn oog op een beschrijving van de film ‘System Crasher’. Nora Fingscheidt, de regisseur van deze film ontving in 2019 een prijs voor de cinematografische vernieuwing tijdens de wereldpremière in Berlijn. Deze week ben ik hem gaan zien. Een film waarbij ik soms huilde, soms inwendig vloekte en soms grijnzend en glimlachend naar keek. De film laat haarscherp de liefde en doorzettingskracht maar ook de machteloosheid en soms lafheid van ouders en hulpverleners zien en een falend systeem waarin kind, ouders en hulpverleners verdwalen. De film laat ook de veerkracht van een kind zien, Benni, die zich hoe dan ook niet op z’n kop laat zitten. En het gevaar dat een kind kan zijn voor zichzelf en zijn omgeving als hij of zij zichzelf niet kan beheersen.
    Een film waar iedereen die iets met jeugd te maken heeft, naartoe moet wat mij betreft.

    En ga er zeker over doorpraten want je moet het wel even verwerken en dilemma’s zit de film vol mee. Met een fantastische 11-jarige actrice. By the way, het is geen leuke film. Dan ben je bij deze gewaarschuwd.

     

     

  • Spooktocht

    Spooktocht

    De Regenboogprins wordt groter. En dat leidt tot allerlei nieuwe ervaringen als (pleeg)moeder. Afgelopen week wilde ik op een avond nog even een wandeling maken. Ik verleidde de Regenboogprins om mee te gaan en we gingen op pad met krijtjes en zaklantaarn om een speurtocht te maken. De prins rende vrolijk vooruit, maar niet meer dan 25 meter; hij zorgde ervoor dat hij mij bleef zien. De pijlen die mij de weg wezen als speurder fungeerden op deze manier vooral als vertrager (en de bijbehorende ergernis) omdat ik natuurlijk al lang bij de pijl was als hij hem had getekend. Op een gegeven moment veranderden de pijlen in spoken. Was het een aankondiging voor wat er daarna gebeurde?

    ‘Je mag ook wel wat verder vooruit lopen’ hoorde ik mijzelf zeggen. ‘Dan wordt het een echte speurtocht en moet ik je ook echt zoeken.’  Ik verwachtte eigenlijk dat hij het niet zou doen, maar plotseling rende hij vooruit en riep ‘okay! Maar dan wordt het echt moeilijk hoor!’
    Ik kon eindelijk een beetje vaart maken en liep vergenoegd de pijlen van de Regenboogprins te volgen. Een paar minuten ging dat goed.

    (meer…)

  • Waardevol werk

    Gisteren was op de Christelijke Hogeschool Ede waar ik werk de première van de filmreeks ‘Samenwerken tussen ouders en pleegouders’ (een project dat mogelijk is gemaakt door het programma ‘Versterken van de kracht van pleegouders’ van de NVP, Jeugdzorg Nederland, VNG) n.a.v. een onderzoek waarbij ik als interviewer en regisseur betrokken was. De filmreeks is geïnitieerd en ontwikkeld door het Lectoraat Jeugd en Gezin, aangestuurd door lector Martine Noordergraaf.

    Illustratie: Jedi Noordergraaf

    Het was een bijzonder moment waar allerlei organisaties bij elkaar zaten.
    Kunstenaars, filmmakers, professionals, pleegouders, ouders en onderzoekers bekeken twee korte films en gaven hun reactie. Ik word zo blij van dit soort momenten. Een inclusief moment waar iedereen na moet denken over hoe hij of zij zijn woorden formuleert omdat allerlei betrokkenen aanwezig zijn.
    Pleegouders, ouders en professionals kunnen veel meer samen afstemmen dan er tot nu toe gebeurt. Onderzoekers kunnen de weg wijzen naar wat werkt in samenwerking, door mensen (professionals, ouders, pleegouders) in de praktijk te interviewen en zo de praktijk beargumenteren en richting geven aan mogelijkheden. Kunstenaars, filmmakers, verhalenvertellers,  theatermakers, tekenaars kunnen in beeld brengen wat moeilijk is om te zeggen. Kunnen ruimte geven aan emoties en verbeelding en zo de cognitie en abstractie voorbij gaan. Ik ga ervoor om hier aan bij te dragen.

    Dankbaar dat ik hier aan mee mocht werken. Via deze link kun je de films en de onderzoeksrapportage lezen.

    Versterken van de kracht van pleegouders

     

  • Inspirerend weekje

    Inspirerend weekje

    Soms heb je van die weken waarin je je heel bewust voelt leven. Ik geloof dat dit er zo eentje is. Niet dat alles me lukte deze week. Zeker niet. Maar het was gewoon leuk en enerverend.
    Het begon maandag met een boeiend gesprek met studenten.
    Op dinsdag ging ik naar een Nifert-bijeenkomst. Een bijeenkomst waar theologische academici, beleidsmakers en praktijkmensen elkaar ontmoetten. Een leuke meeting en alweer een boeiend gesprek.
    Woensdagavond bezocht ik met twee blondines de voorstelling ‘God is een moeder’ van theater Oostpool en Zina. Het was zo leuk dat we tot laat in de avond bleven hangen en dat moest ik de volgende dag natuurlijk betalen.
    Donderdag werd dus een relax-dagje waar ik vooral tijd aan de Regenboogprins besteedde. Oh ja.. en ik had een leuk gesprek met een pleegzorgorganisatie (Entrea Lindenhout) over mijn nieuwe expositieplaats in Cultura Ede. Vandaag eindigde mijn werkdag met zo’n leuke brainstorm (met weer allemaal superleuke blondies) dat ik nu eigenlijk door wil met het schrijven van een projectplan. Alle dingen die ik deze week beleefd had kregen een plek in die brainstorm. Over inspiratie gesproken.  Later meer daarover. Toen ik thuis kwam namen mijn lief en de Regenboogprins mij mee uit eten omdat het Valentijnsdag is.
    Wat een leuke dagen. Wat een vruchtbare week. To be continued wat mij betreft.

     

     

     

  • Freaky Thursday, Funky Friday.

    Freaky Thursday, Funky Friday.

    Donderdagochtend bel ik de tandarts. Ik weet zeker dat ik samen met de Regenboogprins ergens in februari naar de tandarts moet maar het staat niet in mijn agenda. Het blijkt dat we dezelfde donderdagmiddag op het rooster staan. Bizar. ‘Goeie intuïtie’ grapt de assistente aan de telefoon.
    ‘S middags kan de Regenboogprins gelukkig snel accepteren dat we niet zoals hij dacht naar de kapper gaan maar naar de tandarts (de wonderen zijn de wereld nog niet uit). Als we er zijn zegt hij: ‘ik vind het niet zo eng, maar mijn hart klopt wel heel hard’. Ik beaam dat; die van mij ook. Ik ben heel tevreden met onze tandarts, maar het blijft een van mijn angstige momenten om haar een bezoek te brengen. Enfin we overleven het en zijn er als het goed is nu weer een half jaar mee klaar.
    Donderdagavond hoor en zie ik ze. Een groepje jongeren komt met veel lawaai de straat in en verdwijnt  in het huis naast ons. Feestje waarschijnlijk. En aangezien onze woningen super gehorig zijn, ben ik niet heel blij omdat de woonkamers van de buren grenzen aan onze slaapkamers. Gelukkig merkt de Regenboogprins er weinig van, maar zelf ben ik om 0.30 nog klaarwakker evenals de gezellige buren en om 1.30 en om 2.00 ook nog, maar dan met het verschil dat zij genieten van de situatie en ik uitsluitend een onwillige meeluisteraar ben. Om 2.30 besluit ik maar in de huiskamer op de bank te gaan liggen. Om 3.00 komt mijn lief me halen – hij is wakker geworden – de stilte is ook boven teruggekeerd en ik kan nog 4 uur slapen voordat de wekker gaat en mijn uiterst drukke vrijdag begint. Tot zover Freaky Thursday.
    En dan begint mijn funky Friday.

    Om 7. 00 weer wakker (althans zo wakker mogelijk). Met thee en boterhammen in de auto eerst van Utrecht naar Ede voor een leuke brainstorm met het lectoraat Jeugd en Gezin. Dan om 10.00 naar Almere. In de auto kom ik erachter dat de meeting een half uur eerder begint dan ik dacht. Ik kom dus precies een half uur te laat aan, maar dat mag de pret niet drukken want we bedenken superleuke plannen voor het najaar. Theater, film, muziek zal daar zeker zijn. Waar? Je hoort het vanzelf hou de info vanuit Vitree Jeugdzorg in de gaten. Eigenlijk ben ik nu op het punt dat ik voldoende heb geleverd en naar huis wil, maar ik ben nog niet klaar.  (meer…)

  • Hallo Padraig! (Boekrecensie)

    Hallo Padraig! (Boekrecensie)

    Hallo Padraig,

    Wat bijzonder om je via je boek te ontmoeten. Je geeft me een inkijkje in jouw leven en brengt thema’s onder de aandacht die ik herken. Door je creatieve geest dwaal ik mee met je associaties. ‘Jezelf, de ander en alles wat je onderweg tegenkomt welkom heten en aanvaarden.’ is volgens jou het begin van het goede leven.
    Ik kan dat niet, ben ik al vaak achtergekomen – maar ik probeer het wel. Ik probeer in ieder geval naar ruimte in mezelf te zoeken, zodat er ook ruimte voor die ander of het andere komt. Want dat ben ik met je eens, waar aandacht en aanvaarding is, komt er ruimte voor dialoog.

    Ik lees het verhaal van iemand die een worsteling heeft doorstaan en dat waarschijnlijk nog steeds moet doen en tegelijk lees ik het verhaal van iemand die uitdagingen aangaat, zijn talenten inzet en niet loslaat wat hem gegeven is, namelijk geloof. Geloof in liefde van God, van medemensen, geloof in verandering, ook al gaat dat langzaam. Geloof in ‘dat wat schuurt’.  Hoop en vooruitzicht voor wie hij ontmoet en geloof in zichzelf, dat hij de dingen kan doen die hij aanpakt. (meer…)

  • Toontje hoger! (Mijn favoriete onderwijs).

    Toontje hoger! (Mijn favoriete onderwijs).

    Zaterdag 25 januari 2020 was er het kunstfestival ‘Toon!’ Om 9.30 stonden zo’n 15 studenten paraat om aan de slag te gaan. Ervaring hadden ze nog weinig, maar wel motivatie, en zoals een kunstcollega verderop de dag zei: Ze hadden ‘LEF’!

    Iedere student had zijn uiterste best gedaan op het programma dat hij of zijn leverde en zo zinderde de zaterdagmiddag in Cultura in Ede van de energie. Collega’s, vrienden, familie en willekeurige bezoekers dwaalden langs de verschillende expo’s en voorstellingen en inloopworkshops, sommigen met een bril op die het zicht belemmerde. Velen raakten bij het verschillende aanbod met elkaar in gesprek. Allerlei verbindingen ontstonden en nieuwe ideeën werden bedacht en geopperd door zowel bezoekers als studenten.

    Als een echte Poeh-beer keek ik trots naar het resultaat van zeven weken hard werken met elkaar. (meer…)

  • TOOИ! j(Morgen te bezoeken)

    TOOИ! j(Morgen te bezoeken)

    Willen jullie iets doen met je studenten tijdens het ‘Singer-songwriterfestival’? was de vraag van projectleider Hedzerd de Boer van Cultura Ede.
    Ja graag!

    En zo gingen we op weg. Brainstormen, concept bedenken, programma’s maken, organiseren. Zeven weken lang werd er zoals dat gaat door studenten van de minors Art&Creativity en Creatief Werken keihard, wat aarzelend, struikelend, vol energie, in paniek, enthousiast en minder enthousiast gewerkt aan een middagfestival.

    Omdat niet alle studenten muzikanten en zangers waren werd de focus gelegd op GELUID.  Het maakt niet uit wat je doet, als het maar een link heeft met GELUID zeiden de docenten.
    En zo ontstond er van alles – workshops, verhalen, exposities, experimenten, theater.
    In de ‘baarmoeder’ (de Christelijke Hogeschool Ede) werd de vrucht langzaam maar zeker een echt kindje.  ‘Hoe moet het eigenlijk heten?’  vroegen we ons af.
    Een lijst van namen werd bedacht, geproefd en weer afgewezen. Weet je wat? Zei een student toen. ‘We noemen hem TOOИ!

    Morgen tussen 12.00 en 16.00  kun je TOOИ! Ontmoeten bij Cultura in Ede tijdens het muzikale singer-songwriter festival (dat nog tot in de late uurtjes door zal gaan)!
    Adres: Molenstraat 45, Ede.

    En ik moet zeggen – het is een wolk van een festival.

     

     

     

     

     

     

  • Begin

    Begin

    Praatjes vullen geen gaatjes. En terwijl het Iers ons vertelt dat bion gach tosach lag – dat ieder begin kwetsbaar is – is het de kunst om te beginnen en niet alleen maar te weeklagen. Padraig O Tuama in Verhalen van liefde

    2020 laat mij op meerdere gebieden opnieuw beginnen.  De kop is er al weer af. De eerste Blossom030 viering is geweest, de school is weer gestart, de eerste vriendenontmoetingen zijn geweest en de eerste optredens zijn geboekt. Vandaag heb ik mijn eerste rustige opstartmoment zonder Regenboogprins. Alle bovenstaande beschrijvingen van beginnen zijn misschien meer doorstarters dan echt een nieuw begin. Er zit nog wel kwetsbaarheid in, maar er is ook al heel veel stabiliteit. Er is weinig te bedenken, te zeuren en te klagen want ik weet al hoe alles gaat en wat ik kan en dat ik mezelf en vrienden kan vertrouwen.

    Dit jaar zullen er voor mij ook echte nieuwe dingen zijn. En ik kijk er naar uit, alhoewel het ook spannend is en lastig om het daadwerkelijke begin te vinden. Ik zit nog wat teveel in de cirkel van herhaling kwam ik achter tijdens de kerstvakantie. Het is tijd om deze gedachte achter me te laten en vooruit en achteruit en om me heen te kijken naar een nieuw begin van mij.

     

     

  • Alles

    Alles

    Wie haar blik verlegt – van alles, naar één gezicht, komt van aangezicht tot aangezicht te staan met alles. Elisabeth Bowen.

    Bron: Unsplash

    Het jaar 2020 is begonnen. Ik ben benieuwd wat dit jaar me gaat brengen en wat ik dit jaar ga brengen. Ik hoop me te verwonderen, ik hoop regelmatig te smelten door ontroerende mensenmomenten, ik hoop bewust te leven, te kiezen en te delen. Ik hoop ook op meer inzicht en levenswijsheid.
    Waar ik graag mee verder wil is mijn aandacht voor één. Langzaam maar zeker begin ik te snappen hoe de aandacht voor één ook leidt tot een inzicht in het Al.

    Al kan ik het nog niet uitleggen. Maar het inzicht rijpt langzaam maar zeker en wie weet lukt het me in 2020 er woorden aan te geven.

    Nu alvast een beeld. Op het eiland staat de vuurtoren – een baken – één licht voor vele schepen nu, toen en ook in de toekomst.
    ik wens iedereen een heel goed 2020, met aandacht voor de één, ook al zit die niet  in het jaartal.