Broedgebied

Categorie: Blog

  • Wakker in een vreemde wereld

    Wakker in een vreemde wereld

    Ik weet het niet zeker; droom ik? Of gebeurt het echt? Al zolang de scholen dicht zijn en we social distance moeten bewaren bevind ik me in een staat van verwarring.
    Een deel van mij past zich aan. Gaat mee in de stroom van; onderwijs gaande houden voor mijn eigen werk en de regenboogprins, videobellen in plaats van fysiek contact, met z’n 3en het leven leven, af en toe aangevuld met onze huisgenoot, en werken aan een prachtig plan voor over een tijdje. Lief houdt kantoor in onze kleine extra kamer en vergadert de hele dag online.
    Een ander deel, is onrustig en begrijpt het niet. Wat gebeurt er? Welke consequenties komen voort uit wat er nu gebeurt? Dat deel probeert grip te krijgen op dat waar nu geen grip op is. De vorige twee blogs zijn vanuit dat perspectief geschreven.

    Wat ik ook deed en wat ik ook dacht; er was iets wat ik miste. Het was alsof ik in een twee-dimensionale wereld terecht was gekomen. Ik voelde me wel en niet aanwezig. Een deel was er wel en een deel niet. We leven op dit moment in de 40-dagen-tijd maar ik kon me er niet mee verbinden. Niet omdat ik boos was of verdrietig of bang, maar er gebeurde gewoon niets. Ik las dat allerlei kerken en mensen mooie initiatieven ondernamen en ik waardeerde dat ook, vond het belangrijk, maar zelf zei het me helemaal niets. Alsof ik een beetje een zombie was. Alleen zag niemand dat aan me omdat het van binnen gebeurde.

    Ik denk dat ik in een soort Freeze ben geklapt. Gister avond  voelde ik letterlijk het ijs smelten door twee dingen. Het eerste was dat ik het nummer ‘Turn Turn Turn’ vertolkt door ILse de Lange tijdens de laatste DWDD bekeek. Deze eeuwenoude Bijbelse tekst gleed zo naar binnen en verwarmde me, ik voelde iets van acceptatie. Het is zoals het is. Prediker sprak met kracht.
    Het 2e was een korte blog van een Nederlandse journalist in Madrid die beschreef hoe daar in korte tijd zo veel mensen overleden dat er geen plek voor ze was op de begraafplaatsen. En dat hij toen hij het vertelde tijdens een Radio 1 programma, plotseling een traan over zijn wang voelde glijden. Toen smolt het ijs verder. En met dat het ijs smolt, kwam dat deel van mij dat ik miste terug. Vandaag heb ik naar vele versies van Turn Turn turn gekeken en geluisterd.  Dankbaar dat wat er nu ook gaat gebeuren, ik daar met mijn hele ik bij kan zijn en niet alleen mijn overlevingsdeel.

  • Grip op je…

    Grip op je…

    Mijn agenda was altijd best helder. Maandag en dinsdag stond er standaard Christelijke Hogeschool Ede in mijn agenda; ik vertrok om 8.00 en kwam tussen 19.00 en 20.30 weer thuis. Het waren meestal lange dagen, waar ik na en voor lessen nog veel voorbereiding en organisatie deed. De regenboogprins werd door lief naar school gebracht en s avonds weer opgehaald bij de opvang.
    Dinsdagavond at een van de eerdere pleegmama’s altijd mee.
    Woensdag begon mijn Regenboogprins-rooster. Naar school brengen – dan zelf naar mijn atelier of ergens in een kroeg werken – rond 12.30 de prins weer ophalen en in de middag huiswerk en activiteiten met hem doen. Donderdag tijdens zijn schooltijd, supervisie geven, eigen bedrijf zaken en allerlei regeldingen voor Regenboogprins. Contact voogd, pleegzorgbegeleiding, contact specialistische hulpverlening, proberen speelafspraken te maken voor de prins, contact met moeder regenboogprins, en regelmatig samen met de prins op bezoek bij haar. Vrijdag weer naar de CHE.
    In de weekenden, contact met Sis, familie, vrienden. Tussendoor en ’s avonds leuke plannen bedenken en die zo mogelijk uitvoeren. Tussendoor en ’s avonds naar het theater of een concert. Per drie weken twee dagen samen omdat de regenboogprins dan gaat logeren. Twee jaar geleden hoorde daar nog bij, de dagelijkse crisis van de regenboogprins zien te overleven thuis en zorgen dat hij niet van school werd gestuurd, maar inmiddels is er een goed evenwicht en is het ondanks de veelheid goed te doen met een stabiele en vrolijke prins.

    Nu met de Corona die rondwaart is alles anders.  We zijn allemaal thuis, lief moet gewoon 40 uur werken en ook ik heb mijn onderwijswerkzaamheden. Daarnaast hebben we nu het thuisonderwijs. Iedere dag om 8.30 gaat de computer aan en krijgt de prins online les. Lief of ik zit ernaast om te coachen, want dat is tot nu toe nog wel nodig. Om 12.15 lunchen we. In de middag knutselen we, is er tijd voor gamen en gaan we op pad om onze dagelijkse beweging te krijgen. Gelukkig is er niemand ziek. Na het avondeten videobellen we met familie en vrienden. Tussen alles door beantwoord ik mails, bereid programma’s voor voor zover mogelijk en incasseer ik afzeggingen voor lezingen en programma’s die ik zou doen in april, ik begrijp het, ik vind het jammer, maar ook weer niet, want alles is toch al anders. Als de prins in bed ligt kijk ik naar berichten over de maatregelen en de verloop van de Corona-besmettingen.

    Mijn lief en ik hebben het al een aantal keer tegen elkaar gezegd; we zijn extraverts die nu binnen zitten. We doen het heel goed. De regenboogprins heeft geen last van de isolatie, ‘eindelijk wat minder prikkels’ lijkt hij te denken. Als het over Corona gaat raakt hij overstuur – er kan tenslotte zo maar iemand doodgaan.

    Terwijl ik artikelen en berichten lees verbaas ik me over wat er gebeurt. Ik heb er ook totaal geen grip op, hoeft ook niet, gelukkig. Laat ik het hier ook maar niet proberen. Ik verbaas me over de lege bussen die door de stad rijden. De rust op straat en in de winkel. De toiletrollengekte.  Ik maak me zorgen om Sis die in een crisis opvang zit in lock down. Ik lees iedere dag de update van het RIVM. En het is ook nog 40 dagen tijd en volgende week pasen. Ik heb er helemaal niets mee gedaan tot nu toe, ik weet niet goed wat ik er mee moet. Nu ik zo nadenk over mezelf denk ik dat ik de dagelijkse praktijk wel weer op orde begin te krijgen. Nu mezelf nog.

     

     

     

  • Wat gebeurt er toch allemaal?

    Wat gebeurt er toch allemaal?

    Deze week las ik een bericht van een leuke vrouw die ik afgelopen jaar ontmoet heb. Ze schreef:

    Al een aantal dagen voel ik me onrustig. Veel scholen en bedrijven zijn op creatieve manieren bezig om door te gaan; om overeind te blijven, te overleven. Dit levert zeker mooie dingen op, maar ik ben bang dat we te weinig stil staan bij de lessen die we kunnen leren uit deze tijd.
    De schoolexamens en programma’s gaan gewoon door (in aangepaste vorm), want ja die PTA’s. Terwijl we de belangrijkste lessen voor leerlingen, laten liggen.
    Wat doet deze situatie met jou! Hoe ga je om met angst; sluit je je op, ga je hamsteren, ontken je het probleem en blijf je je vrienden opzoeken. Corona maakt geen verschil in afkomst, geloof, politieke voorkeur of geaardheid. Zouden wij dat ook niet moeten doen. Hoe gaan we om met onze omgeving, natuur, wereld?
    Wat doet het met je als je structuur en zekerheid wegvalt. Wie ben jij?
    Ik voel sterk dat ik moet stilstaan om te voelen wat nu echt belangrijk is.

    Van alle berichten die ik had gelezen bleef deze me bij. Ik herkende mezelf. Niet zo zeer in degene die stil staat, maar in degene die zo goed en zo kwaad mogelijk door probeert te gaan met het leven van alle dag. Zo gewoon mogelijk, zonder te duiden wat er allemaal gebeurt. Lessen omzetten in digitale instructies. 30 uur per week extra draaien in de zorg en het onderwijs voor de regenboogprins en zijn angst voor zover dat mogelijk is, klein te houden. Bijhouden hoeveel besmettingen er per dag bij zijn gekomen, lezen of er al hoop gloort. Mijn ouders om de paar dagen bellen. Meeleven met wie nu niet bij zijn zieke ouders mag komen in het ziekenhuis of verpleeghuis. Bezorgd zijn over mijn schoonmoeder die in de zorg werkt. nadenken over Europa, over de vluchtelingenkampen, de hongersnood- de landen waar grotere armoede en minder zorg is, waar Corona nu ook uitbreekt. Nadenken over wat de genomen maatregelen uiteindelijk gaan betekenen voor onze samenleving komt er bijna niet van.  (meer…)

  • De Regenboogprins en Corona

    De Regenboogprins en Corona

    Hij mopperde al weken over ‘dat stomme Corona-gedoe’. We gingen er wel op in, maar niet te veel. Het stond immers ook van ons best ver af.  Wat kan er in een week veel veranderen. Lief en ik gingen daarin mee en dachten na over mogelijke scenario’s.
    De prins echter stond waarschijnlijk op standje ‘wat niet weet wat niet deert’. En wij betrokken hem niet in onze scenario’s. We wisten zelf immers ook niet precies wat er zou gebeuren al dachten we wel een inschatting te kunnen maken. Dus  het nieuws dat de scholen dicht gingen kwam voor ons als verwacht, maar sloeg in als een bom bij de Regenboogprins en resulteerde in woede, tranen en een ‘heel zwaar hoofd‘ zoals hij het zelf omschreef. (meer…)

  • Vrouwendag – deel 4- The one and only…

    The leading lady of today’s feminin music … Beyoncé

  • Vrouwendag; deel 3 – the one and only…

    The Leading lady of the past  Aretha Franklin: Happy Womansday!

    https://youtu.be/XHsnZT7Z2yQ

  • Vrouwendag – deel 2 – wat ik zo leuk vind aan vrouw zijn!

    Vrouwendag – deel 2 – wat ik zo leuk vind aan vrouw zijn!

    Sommige mensen zeggen dat je het gelukkigst bent als je jong bent, maar ik ben nu gelukkiger. Ik heb een verdomd interessant leven gehad en ik ben van plan om dat zo te houden. Debbie Harry (Blondy)

    Wat ik zo leuk vind aan vrouw zijn? Ik had verwacht zo een grote opsomming te kunnen geven, maar er komt even niets in me op. Misschien is het niet zo dat ik het zelf zo leuk en belangrijk vind om vrouw te zijn, ik vind vrouwen gewoon leuk. Ik vind ze interessanter en intrigerender dan mannen. Ja, nu komt er wel inspiratie.
    Vrouwen heb ik leren kennen als beste vriendinnen en ook als gemene loeders. Soms zat dat zelfs in een en dezelfde vrouw. Ze zijn mijn zusters in de Heer, alhoewel ik me altijd wat ongemakkelijk voel tijdens christelijke vrouwenbijeenkomsten omdat we daar met z’n allen de liefde voor één man moeten delen. Vrouwen zijn soms ook mijn gehate stiefzussen, als ze vriendelijk met mij praten en achter mijn rug roddelen over ‘wat er allemaal ontbreekt, ongelooflijk irritant en zeker niet professioneel is’.  Ze zijn ijdel. Soms dom, soms intelligent. Soms zijn ze misbruikt en gekleineerd. (meer…)

  • Vrouwendag – deel 1 – oma

    Vrouwendag – deel 1 – oma

    Toen ik twintiger was, sloeg ik het nooit over: Internationale Vrouwendag. Het was een moment waar emancipatie en wereldwijde verbondenheid samen opgingen. Vaak organiseerde ik een bijeenkomst. De laatste 10 jaar is de dag echter vaak aan me voorbij gegaan, voor ik het wist was het  half maart en realiseerde ik me spijtig dat ik het weer vergeten was. Dit jaar is anders want het is een jaar van verandering en reflectie en internationale vrouwendag past in mijn  denkproces.

    Oma, de 3e vrouw van rechts in de bovenste rij.

    Aan een pilaar in mijn huis hangt deze foto. Mijn oma, de 3e vrouw van rechts op de bovenste rij, tijdens een bijeenkomst van de vrouwenvereniging van haar kerk. Mijn oma had een goede baan bij een breifabriek, vertelde mijn moeder. Totdat ze ging trouwen; toen moest ze van mijn opa als arbeider gaan werken in een koekjesfabriek.  (meer…)

  • Benni alias System Crasher

    Vorige week viel mijn oog op een beschrijving van de film ‘System Crasher’. Nora Fingscheidt, de regisseur van deze film ontving in 2019 een prijs voor de cinematografische vernieuwing tijdens de wereldpremière in Berlijn. Deze week ben ik hem gaan zien. Een film waarbij ik soms huilde, soms inwendig vloekte en soms grijnzend en glimlachend naar keek. De film laat haarscherp de liefde en doorzettingskracht maar ook de machteloosheid en soms lafheid van ouders en hulpverleners zien en een falend systeem waarin kind, ouders en hulpverleners verdwalen. De film laat ook de veerkracht van een kind zien, Benni, die zich hoe dan ook niet op z’n kop laat zitten. En het gevaar dat een kind kan zijn voor zichzelf en zijn omgeving als hij of zij zichzelf niet kan beheersen.
    Een film waar iedereen die iets met jeugd te maken heeft, naartoe moet wat mij betreft.

    En ga er zeker over doorpraten want je moet het wel even verwerken en dilemma’s zit de film vol mee. Met een fantastische 11-jarige actrice. By the way, het is geen leuke film. Dan ben je bij deze gewaarschuwd.

     

     

  • Spooktocht

    Spooktocht

    De Regenboogprins wordt groter. En dat leidt tot allerlei nieuwe ervaringen als (pleeg)moeder. Afgelopen week wilde ik op een avond nog even een wandeling maken. Ik verleidde de Regenboogprins om mee te gaan en we gingen op pad met krijtjes en zaklantaarn om een speurtocht te maken. De prins rende vrolijk vooruit, maar niet meer dan 25 meter; hij zorgde ervoor dat hij mij bleef zien. De pijlen die mij de weg wezen als speurder fungeerden op deze manier vooral als vertrager (en de bijbehorende ergernis) omdat ik natuurlijk al lang bij de pijl was als hij hem had getekend. Op een gegeven moment veranderden de pijlen in spoken. Was het een aankondiging voor wat er daarna gebeurde?

    ‘Je mag ook wel wat verder vooruit lopen’ hoorde ik mijzelf zeggen. ‘Dan wordt het een echte speurtocht en moet ik je ook echt zoeken.’  Ik verwachtte eigenlijk dat hij het niet zou doen, maar plotseling rende hij vooruit en riep ‘okay! Maar dan wordt het echt moeilijk hoor!’
    Ik kon eindelijk een beetje vaart maken en liep vergenoegd de pijlen van de Regenboogprins te volgen. Een paar minuten ging dat goed.

    (meer…)

  • Waardevol werk

    Gisteren was op de Christelijke Hogeschool Ede waar ik werk de première van de filmreeks ‘Samenwerken tussen ouders en pleegouders’ (een project dat mogelijk is gemaakt door het programma ‘Versterken van de kracht van pleegouders’ van de NVP, Jeugdzorg Nederland, VNG) n.a.v. een onderzoek waarbij ik als interviewer en regisseur betrokken was. De filmreeks is geïnitieerd en ontwikkeld door het Lectoraat Jeugd en Gezin, aangestuurd door lector Martine Noordergraaf.

    Illustratie: Jedi Noordergraaf

    Het was een bijzonder moment waar allerlei organisaties bij elkaar zaten.
    Kunstenaars, filmmakers, professionals, pleegouders, ouders en onderzoekers bekeken twee korte films en gaven hun reactie. Ik word zo blij van dit soort momenten. Een inclusief moment waar iedereen na moet denken over hoe hij of zij zijn woorden formuleert omdat allerlei betrokkenen aanwezig zijn.
    Pleegouders, ouders en professionals kunnen veel meer samen afstemmen dan er tot nu toe gebeurt. Onderzoekers kunnen de weg wijzen naar wat werkt in samenwerking, door mensen (professionals, ouders, pleegouders) in de praktijk te interviewen en zo de praktijk beargumenteren en richting geven aan mogelijkheden. Kunstenaars, filmmakers, verhalenvertellers,  theatermakers, tekenaars kunnen in beeld brengen wat moeilijk is om te zeggen. Kunnen ruimte geven aan emoties en verbeelding en zo de cognitie en abstractie voorbij gaan. Ik ga ervoor om hier aan bij te dragen.

    Dankbaar dat ik hier aan mee mocht werken. Via deze link kun je de films en de onderzoeksrapportage lezen.

    Versterken van de kracht van pleegouders

     

  • Inspirerend weekje

    Inspirerend weekje

    Soms heb je van die weken waarin je je heel bewust voelt leven. Ik geloof dat dit er zo eentje is. Niet dat alles me lukte deze week. Zeker niet. Maar het was gewoon leuk en enerverend.
    Het begon maandag met een boeiend gesprek met studenten.
    Op dinsdag ging ik naar een Nifert-bijeenkomst. Een bijeenkomst waar theologische academici, beleidsmakers en praktijkmensen elkaar ontmoetten. Een leuke meeting en alweer een boeiend gesprek.
    Woensdagavond bezocht ik met twee blondines de voorstelling ‘God is een moeder’ van theater Oostpool en Zina. Het was zo leuk dat we tot laat in de avond bleven hangen en dat moest ik de volgende dag natuurlijk betalen.
    Donderdag werd dus een relax-dagje waar ik vooral tijd aan de Regenboogprins besteedde. Oh ja.. en ik had een leuk gesprek met een pleegzorgorganisatie (Entrea Lindenhout) over mijn nieuwe expositieplaats in Cultura Ede. Vandaag eindigde mijn werkdag met zo’n leuke brainstorm (met weer allemaal superleuke blondies) dat ik nu eigenlijk door wil met het schrijven van een projectplan. Alle dingen die ik deze week beleefd had kregen een plek in die brainstorm. Over inspiratie gesproken.  Later meer daarover. Toen ik thuis kwam namen mijn lief en de Regenboogprins mij mee uit eten omdat het Valentijnsdag is.
    Wat een leuke dagen. Wat een vruchtbare week. To be continued wat mij betreft.