De dag beginnen met woorden van Brian McLaren: kan niet beter!
Auteur: Charissa Bakema
-
40 dagen duister ( dag 34: wiping the face)
Mijn moeder die met een handdoek mijn gezicht afdroogde na het douchen.
Mijn vriend die met een zakdoek onhandig mijn tranen wegveegde.
Mijn vriendin die het zweet van mijn voorhoofd veegde na een flinke inspanning.
Het is zo’n klein teder gebaar.
In Roemenie in Boekarest zat ik ooit op een groot grasveld. (meer…)
-
40 dagen duister (dag 32: ieder huisje draagt..)
Een paar jaar geleden kwam ik deze tekening tegen. Een kunstenaar tekende mensen die op straat leefden. Vanavond was ik bij de voorstelling ‘een bajesklant als buurman’ waar een ex-gedetineerde voor een jury bestaande uit mensen die in de buurt woonden moest verantwoorden waarom hij er ook zou mogen wonen. Afgelopen weekend zag ik twee kinderen lijden. De ene omdat ze zich niet kon overgeven aan de mensen die van haar houden, de ander omdat hij dat zag en voelde. Ik zag ook mensen van wie ik houd worstelen met een chronische ziekte.
Voor mijn ogen zie ik een stoet van mensen en dieren die moeten leven met wat niet eerlijk, niet rechtvaardig is. In het midden loopt een man met een kruis. Ik sluit mij aan bij de stoet. Ook op mijn huid zijn littekens te zien. Ik loop mee en draag iets mee waar dat mogelijk is. Een gesprekje met de een. Een tas dragend voor de ander. Als we eenmaal ons verlies durven zien, zijn we niet ze verschillend mee. We zijn soulsisters geworden. Verbroederd.
-
40 dagen duister (dag 31: ter dood veroordeeld)
” De Australiër Andrew Chan is Indonesië veroordeeld tot de dood wegens heroïnesmokkel. Rico Richardo, een medegevangene, schreef een emotionele brief aan de Indonesische president Joko Widodo. Hij pleitte daarin voor Andrew en bood aan om in plaats van hem geëxecuteerd te worden.”
Deze opvallende en bizarre zin kwam ik tegen vandaag. Ik kan me zelf niet voorstellen dat ik zo’n stap zou nemen. Jij?
-
40 dagen duister (dag 30: reflectie)
10 dagen geleden beloofde ik te schrijven over mijn eigen ontluisteringen. Ik heb de afgelopen dagen geschreven over overtuigingen over leven en over God die illusies bleken. Zoals de overtuiging dat alles ten goede is te keren, of dat al ons lijden louteren is.
-
Gedichtje
Draken
Wellicht zijn alle draken in ons leven
uiteindelijk wel prinsessen
die er in angst en beven
slechts naar haken
ons eenmaal dapper en schoon
te zien ontwakenWellicht is alles
wat er aan verschrikking leeft
in diepste wezen
niets anders dan iets
dat onze liefde nodig heeftRainer Maria Rilke
-
40 dagen duister (dag 28: meisjes)
Ik groeide op in een meisjesgezin. Ik hield van meisjesdingen en maakte af en toe een zijsprong naar meer androgyne avonturen. Het bouwen van hutten, het cowboy’tje en indiaantje spelen en het lopen van speurtochten met allerlei opdrachten vond ik ook leuk.
-
40 dagen duister (dag 27: schaduw voor de zon)
Ik vond onderstaand beeld van de zonsverduistering vandaag. Het deed me denken aan het thema waar ik deze dagen over schrijf; lijden dat als een hardnekkige schaduw en mist voor de zon glijdt en het licht ontneemt.
-
40 dagen duister (dag 26: het uithouden)
Een vraag voor vandaag:
Als iemand je in vertrouwen neemt over pijn die hij of zij in het leven ervaart, houd je het daar dan bij uit?
Of moet je het oplossen zodat je je niet langer ongemakkelijk en machteloos hoeft te voelen?
-
40 dagen duister (dag 25: was het ooit..)
Was het ooit anders? Waren er ooit geen miskramen?
Geen verkrachtingen? Geen psychoses? Geen blindheid, doofheid, verlammingen?
Waren er geen scheidingen van partners, organisaties, kerkelijke denominaties?
Gingen mensen niet vreemd? Maakten ze ruzies altijd weer goed?
Waren kinderen open om met elkaar om te gaan, ook al waren ze heel anders?
Was het ooit zo dat er geen onderscheid werd gemaakt op basis van ras of het werelddeel waar je werd geboren? -
40 dagen duister (dag 24: we zijn allemaal gelijk?)
‘De goede herder liet de 99 schapen die bij de kudde hoorden alleen en ging op zoek naar het verdwaalde schaap’ zei de meester op de zondagschool. Later meende ik te begrijpen dat dit verhaal te maken had met ‘gelijkheid’. ‘We zijn allemaal evenveel waard!’ En nog later begreep ik dat het niet ging om gelijkheid, we zijn immers allemaal anders, maar om gelijkwaardigheid. Als mensen zijn we gelijkwaardig.
