Broedgebied

Categorie: Blog

  • Gelezen: Het zoutpad.

    Gelezen: Het zoutpad.

    In juni sprak ze er al over. Mijn vriendin met wie ik graag door de bossen struin las ‘het zoutpad’ over een echtpaar in Engeland dat het South-West-Coast pad gaat lopen omdat de twee geen huis en geen inkomsten meer hebben.

    Ik kreeg het boek van haar voor mijn verjaardag en heb het de afgelopen week gelezen. Naast mijn verbazing over de bijzondere wandeling en mijn verbijstering over hoe snel een mens alles kwijt kan zijn, raakte de schrijfster me in hoe ze de natuur beschreef. De natuur zoals je die meemaakt als je je er helemaal in onderdompelt. Blijkbaar kan dat alleen maar als je echt bereid bent om niet voor weersomstandigheden weg te vluchten en langere tijd echt buiten te leven. Is het boek een aanrader? Ja.

    Waarom? Misschien wel het meest omdat het zo gewoon is. Het boek beschrijft de reis. Een reis vol kleine menselijke verhalen. Met een paar magisch realistische gebeurtenissen erbij, maar eigenlijk is het feit dat dat gebeurt ook best gewoon. De dagen bestaan uit, lopen, eten en slapen. En tijdens dat gewone, dagelijkse lopen, gebeurt datgene wat ze nodig hadden om hun leven verder te kunnen leven. Dat is heel spiritueel eigenlijk.

     

     

  • Sterke verhalen!

    Sterke verhalen!

    Vandaag ben ik te gast bij de Noorderlichtkerk in Rotterdam om een rol te spelen tijdens de startzondag van deze kerk. Ik mag met de deelnemers aan de slag rond bijbelverhalen. De afgelopen weken dwaalde ik rond in mijn eigen geschiedenis met bijbelverhalen. Het ene na het andere verhaal kwam bovendrijven. (meer…)

  • 12

    12

    De regenboogprins is 12 jaar geworden. En dat merken we. Vakkundig wordt regelmatig overlegd over allerlei zaken die belangrijk zijn zoals bedtijd, computertijd en de hoeveelheid lekkere dingen je mag op een dag.

    Waar we vorig jaar vooral met hem probeerden te bouwen aan een goede band met klas- en clubgenoten, merken we nu dat hij zich bewust begint te worden van groepsdynamische processen en daar ook tactisch en strategisch in participeert. (meer…)

  • De dominee speelt.

    De dominee speelt.

    ‘Spreek die tekst eens uit als een glazenwasser? En nu als een beer? En beeld wat je zegt eens uit?’ Ik ben uitgenodigd bij een werkgemeenschap van zo’n 20 predikanten die  met theater aan het werk willen.

    (meer…)

  • Saman Amini

    Ik kreeg het boek voor mijn verjaardag: ‘Samenloop van Omstandigheden’ van Saman Amini. Ik raakte onder de indruk van de woorden van Saman en de tekeningen van Tom Jager. De woorden zongen, struikelden, gleden als een dans. De tekeningen bevestigden en kleurden de sfeer. Ik bekeek een interview met Saman en raakte geboeid. Nu struin ik het net af naar filmpjes en andere sporen die Saman achterlaat. Mooi cadeau, boeiende artiest.

  • Kleine liefde.

    Ik ben op bezoek bij de Hartenberg van ‘S Heeren Loo om een project te evalueren. Terwijl ik met mijn sparringpartner herinneringen deel, komt een kleine gedrongen man van in de 40 samen met zijn verstandelijk gehandicapte puberzoon de ruimte binnen. Ze zien eruit alsof ze blij zijn elkaar te zien, zonder dat ze lachen of praten. Ze passeren mij waardoor ik niet precies kan zien wat er vervolgens gebeurt, maar even later komen ze samen, de vader met een gebakje in zijn hand, mij weer voorbij en nemen plaats aan de tafel tegenover mij. (meer…)

  • Wie had dat gedacht?

    In November is het 12,5 jaar geleden dat het huidige Blossom030 startte. Toen nog onder de naam Blooming People. We werkten samen met allerlei culturele en zingevende  organisaties en mensen in Utrecht en vonden langzaam maar zeker onze eigen  weg. Mensen van het eerste uur bleven en vertrokken omdat het niet helemaal paste if juist wel. Nieuwe mensen schoven aan, anderen vertrokken weer. We hielden ons vast aan onze gezamenlijke overtuiging dat we allemaal pelgrims waren al liepen we wel allemaal verschillende routes. Iedere twee weken kwamen we bij elkaar. Snode plannen werden gesmeed en uitgevoerd en weer losgelaten.

    Een van die plannen bleek groots te zijn, nog groter dan we dachten. Maar langzaam maar zeker samen met de Protestantse gemeente Utrecht, krijgt het plan vorm. Wie had dat gedacht? En wie had gedacht dat een aantal mensen die er in het begin bij waren, nu weer even meehelpen om het op poten te krijgen?  Ik verwonder me deze maand om de kracht van trouw, van commitment, van durf en lef en van het op durven zoeken van paradoxen in nieuwe initiatieven. Kijk nou, er komt een buurtklooster in Zuilen.

    Kijk mee naar de langzame geboorte van een buurtklooster en het bijbehorende bier!

  • Dominees, druïden en bijzondere verhalen.

    Dominees, druïden en bijzondere verhalen.

    Vergaderingen in de sloot ajb.

    Mijn verhouding met structuren is altijd ambivalent geweest, zo ook met de kerk. Ik struin liever aan de randen van  de structuur, zodat ik erin en eruit kan stappen.  Lang geleden ontstond voor mij zo een pad, soms wijkend van het hoofdpad, maar meestal er vlak naast. Op dat pad ontmoet ik vele gelijkgestemden. Theatermakers, promovendi, kunstenaars, pioniers en piraten. 

    (meer…)

  • Goede traditie!?

    Goede traditie!?

    Mijn Lief leerde de regenboogprins tijdens het eten; als je vieze vingers hebt, veeg je ze af aan je sokken. Een les geleerd van zijn moeder en nu doorgegeven aan een zoon. Vandaag droeg de regenboogprins een lichte broek. Plotseling viel mij op dat er onderaan de broek een aantal vlekken zaten. Verbaasd vroeg ik hoe die daar kwamen. ‘Oh, ik had geen sokken aan vandaag’ was het luchtige antwoord. Dus!

     

  • Paaltje!

    Paaltje!

    Ik loop naar de parkeerplaats om mijn auto te halen. Op het fietspad vlak voor de parkeerplaats passeert net een lerares met daarachter een klas vol pubers. “ PAALTJE” roept ze. Met grote snelheid passeert de lawaaimakende stoet.

    PAALTJE, hoor ik. De leerlingen geven het signaal door naar achteren. PAALTJE!

    PAALTJE!  PAALTJE! PAALTJE!

    WA.. KLETTER! KNAL… auw!

    KLETTER KNAL…auw!

    ‘What de F – HOE STAAT DAAR PLOTSELING EEN PAALTJE?

    Het paaltje krijgt een trap. De fietsen worden weer opgetild. De pubers rijden scheldend verder.

    Ach ja… pubers en paaltjes…

     

  • Schelden.

    Schelden.

    Mijn lief, wat vrienden en een aantal collega’s kennen me. Die weten: Juni is niet Charissa’s maand. Ik ben moe, heb verschrikkelijk veel zin in vakantie en nog een berg werk te verstouwen voor het zover is. Nakijken, ontwikkelen, organiseren, dingen vast klaarmaken voor het nieuwe seizoen en dingen afronden uit het oude. Menigmaal dansen er wat rode poppetjes voor mijn ogen en ik scheld nog net niet in de aanwezigheid van die vaak verschrikte collega’s, maar wel zodra ik in de auto zit. Dan laat ik me gaan en scheld op iedereen die te traag, te snel, te raar rijdt. (meer…)

  • Vrolijke klanken en verdrietige woorden.

    Justine, ik zie
    De jassen gaan aan
    Ze betalen hun bier
    De groeten zijn gedaan
    De echo van je naam in de lach van de meeuwen
    December in duizend kleuren grijs

    In de auto naar school draaien we in mijn ouderwetse wagen altijd cd’s. Vandaag is dat Spinvis. Het nummer Oostende kent de regenboogprins ongeveer uit zijn hoofd. Hij zingt mee ‘drinken aan zee, denkend aan jou, wachtend op sneeuw’, la la la en hij zingt alle leuke kleine geluidjes mee. Vrolijk zing ik ook mee. ‘Heerlijke muziek he?’ zeg ik enthousiast terwijl ik het raam wat verder open draai om de wind en de zon de ruimte te geven in de auto. Het wordt stil naast me. Een denkrimpel verschijnt boven de ogen van de regenboogprins. ‘Eigenlijk wel gek dat het wijsje zo vrolijk is. Daardoor denk je dat het een vrolijk liedje is, maar het is een verdrietig liedje’ zegt hij dan. ‘ Hmmm ja zeg, je hebt gelijk. Het is een verdrietig liedje, maar door de muziek merken we dat niet direct. Luisteren we beter naar de muziek dan naar de tekst denk je?’  De regenboogprins kijkt me aan. ‘Ik denk het wel, maar ik snap het niet precies.’ Ik ook niet.