Ik sta erop dat iedere vrouw in de overgang dit boekje leest. Het is heel erg grappig en verschrikkelijk waar. Verder twee plaatjes ter illustratie zodat je het boek kunt bestellen en zodat je weet waarom het zo verschrikkelijk waar is.
Categorie: Blog
-
Tegen wil en dank grinniken om Maike Meijer (boekenblog)
-
Spiegelingen (boekenblog)
Bij mij in de buurt staan twee minibibliotheekjes. Ik vind het leuk om daar boeken uit te halen omdat er altijd boeken staan die ik niet gezien zou hebben in de boekwinkel, of die ik had laten liggen omdat de vormgeving me niet aanstond.
Zo vind ik het boek ‘Spiegelingen’ van Eleanor Bailey. De voorkant spreekt me niet aan, maar de ondertitel wel: ‘Vier vrouwen verbonden door een verborgen erfenis’. Het boek gaat over een overgrootmoeder, grootmoeder, moeder en dochter en hoe het pijnlijke verleden van de eerste het leven van de rest die na haar komt beïnvloedt. Hoewel ik dat het hele boek voel, weet ik pas aan het einde wat er is gebeurd. De mannen van de laatste twee generatie vrouwen helpen in het herstel van wat gebeurd is.Het boek leest lekker weg en ondanks dat het leven wat beschreven is, zwaar is en pijnlijk, is er ook veel humor en hoop. Vind je vrouwen en generaties een leuk thema? Dan is dit boek leuk om te lezen.
-
Het hangt in de lucht.
In januari 2020 besloot ik dat ik het anders wilde. Met hart en ziel had ik jarenlang
lesgegeven aan social work studenten en later ook aan educatie, journalistiek en theologie. Maar ik merkte dat ik me steeds meer vast voelde zitten. De systeemjas paste me niet meer. Ik ging in gesprek met mijn werkgever en ik vond een andere meer passende jas in de vorm van een dag per week aan de slag voor het lectoraat Jeugd en Gezin. Daarnaast zou ik dan mijn eigen bedrijf verder vorm gaan geven en ook mijn pleegzoon kunnen helpen om de overgang naar het voortgezet onderwijs te maken. Ik praatte veel met vrienden en zij stimuleerden me de weg te gaan die ik had bedacht. (meer…) -
Bijna 14 – puber(eigen)wijsheid van de Regenboogprins
Als we thuiskomen van vakantie staat er een grote doos op de eettafel. ‘Van Dijks
boeken’ staat er op de buitenkant. Bizar dat ik zelf zo’n 40 jaar geleden ook al mijn schoolboeken bij ‘Van Dijks boeken’ bestelde. Ik vraag me af in hoeverre het 2e jaars onderwijs is veranderd.De Regenboogprins wil gelijk gaan kijken. ‘Maar het is nog vakantie’ protesteer ik. Hij kijkt naar mijn lief. Die snapt de Regenboogprins helemaal en dus ga ik ook overstag. Lief en ik gaan even met de hond wandelen en onze pleegzoon pakt ondertussen de doos uit.
Als we thuiskomen zien we een berg boeken op de tafel liggen en zit de Regenboogprins met grote aandacht in het biologieboek te lezen. (meer…) -
Verwonder je met Marlin Wildeboer (boekenblog)
Je laat weten waar je bent en met wie.
Je bent op het afgesproken tijdstip thuis.
Als je naar bed gaat, leg je je telefoon op de gang aan de lader.
Drie basisregels in gezinshuis Verwonder. Toen ik ze las, herkende ik ze direct. Ze zijn nodig om samen te kunnen leven. En het zijn ook precies die regels, waar, als er niet aan gehouden wordt, van alles in misgaat. Marlin Wildeboer deed mee aan één van de eerste podcasts van Engage the Village. Tijdens de opname vertelde ze dat ze een boek aan het schrijven was over hoe het voor haar was om in een gezinshuis te leven. Marlin’s ouders startten in 2015 met gezinshuis ‘Verwonder’ waar naast hun eigen dochters, vier kinderen wonen. Voor die tijd deden haar ouders crisispleegzorg, sinds haar 9e wonen er dus voor kortere of langere tijd extra kinderen bij het gezin waarin ze opgroeit. Marlin beschrijft in haar boek wat een gezinshuis is, hoe het er bij haar ouders aan toegaat en hoe het voor haar is dat haar ouders gezinshuisouders zijn.Er gebeurt nogal wat!
-
![Ontmoetingen met God? (Volgens Toon Tellegen]](https://broedgebied.nl/wp-content/uploads/2021/08/6DFF1A6C-8A58-4E33-BCE9-904112FD720A.jpeg)
Ontmoetingen met God? (Volgens Toon Tellegen]
God wist alles, maar niet of hij wel bestond.
Toon Tellegen schrijft af en toe boekjes over God. Boekjes met verhalen. Ik kan ze nooit laten liggen in de winkel. Koop ze als geschenk voor mijn lief en lees ze vervolgens zelf. Op de achterkant van het boekje ‘God onder de mensen’ staat dat de schrijver op weergaloze wijze speelt met onze ideeën, gevoelens en verlangens over het bestaan van God in de wereld: diepzinnig en ongelooflijk geestig. Ik denk dat ik dat ook zo ervaarde. Soms las ik vertederd, dan vol bewondering, dan weer vond ik God wreed. Zoals Toon Tellegen dat als geen ander kan, werd ik meegesleept in de wereld van het mysterie, daar waar je de waarheid proeft zonder hem te kunnen vertellen. Niet zo zeer God’s waarheid, maar wel die van mensen. (meer…) -
De groef (naar aanleiding van het boekje van Maartje Wortel)
Vandaag las ik ‘De groef’ van Maartje Wortel. Het was een heerlijk bevrijdend boekje.
Zonder teveel over de inhoud te vertellen, want die kun je beter zelf lezen, bracht het boekje me zo’n 23 jaar terug in de tijd.
Het was de tijd dat ik alleen was, of soms samen en dan weer alleen. De tijd dat ik in mijn lege agenda staarde en me afvroeg met wie ik nu weer eens af moest spreken. Waar ik danste tot diep in de nacht en daar dan iemand ontmoette, wat soms eindigde in een catastrofale liefde en soms in een maandenlang spel. De tijd dat ik nadacht over het leven en me afvroeg of ik in mijn eentje ooit echt gelukkig kon zijn. Waar ik op kerstavond door de wijk ging lopen en stiekem bij de mensen naar binnen gluurde om te zien hoe gezellig ze het hadden en dan zag dat de meeste mensen gewoon voor de televisie zaten. (meer…) -
Mini bieb: De ingewijden – Hella S. Haasse (boekrecensie)
Ik geloof dat er soms ogenblikken zijn, dat zijn dan misschien die vreemde toestanden waar je gewone verstand zich tegen verzet, dat je je bewust wordt van een ander verband. Bewust worden is te sterk uitgedrukt. Je doorziet het niet, je begrijpt het niet. Iets in je, dat diep zit, buiten het bereik van je denkende en handelende ‘ ik’, voelt het alleen.
Uit de minibieb bij mij in de buurt haalde ik het boek ‘De ingewijden’ van Hella S. Haasse. Mijn ouders stimuleerden mij als kind altijd om te lezen, maar ik ben niet opgegroeid met het lezen van literatuur, dus veel schrijvers leerde ik pas kennen toen ik volwassen was. Hella Haasse leerde ik zelfs pas een paar jaar geleden kennen toen een vriendin een boekje van haar gaf. (meer…) -
Als broers en zussen (boekrecensie)
‘Als… ‘ is het eerste woord van de titel van het boek. Als broers en zussen. Femmie Juffer, Lindy Popma en Monique Steenstra interviewden verschillende pleegbroers en zussen en adoptiebroers en zussen. Ze leven in één huis, maar komen niet uit dezelfde moederbuik.
Lillian van Rooij maakte de foto’s in het boek. Respectvol en natuurlijk brengt ze de jongeren in beeld. Geen van de koppels lijkt op elkaar. Soms zie je diverse culturele achtergronden of grote uiterlijke verschillen. Maar ook zie je wat ze verbindt. Een gedeelde hobby of waarde, een hond, speelgoed. In de interviews vertellen de jongeren hierover.
Terwijl ik het aan het lezen en kijken was dacht ik na over mijn eigen zus. En ik dacht aan de zus van de Regenboogprins.
Het bijzondere aan broers en zussen vind ik dat je ongebreideld kunt ruziemaken en toch enorm veel van elkaar houden. Je kunt elkaar steunen en beschermen, je kunt met elkaar lachen en je kunt ook tijdenlang elkaar niet spreken, en dan weer verder praten alsof je elkaar gisteren sprak. (meer…) -
En we noemen het: Schrikbeelden!
Photo by Filippo Ruffini on Unsplash Twee dagen geleden haalden we hem op. Dante, de Spaanse soort van windhond gemengd met andere rassen. De prachtige Dante, die ons bang aankeek toen we hem haalden. Die in paniek raakt van het verkeer in onze straat. Maar ook, die vrij snel gewoon zijn plasje deed, die s nachts alsnog het eten oppeuzelde dat hij overdag liet staan, en die de 2e ochtend al kwispelend naar me toe kwam en zelfs even op zijn rug ging liggen zodat ik hem over zijn buik kon aaien.
Die Dante, die schrikt van iedere man en van iedere plotselinge beweging.
Afgelopen middag wandelden de Regenboogprins en ik in Amelisweerd en vertelde ik dat Dante als hij iemand met een bal zag spelen, misschien bang was dat diegene de bal naar hem zou gooien. (meer…) -
Kevin
Dit jaar trok ik veel op met Kevin. St Kevin, zelfs. Een jaar waarin er voortdurend vogeltjes een ei in mijn hand legden, waarbij ik vooral de opdracht had om te wachten. Soms viel een ei kapot. Dan moest ik huilen. Maar toch legde dan later hetzelfde vogeltje opnieuw een ei in mijn hand. Een grote vogel legde een gigantisch ei, ik moest hard werken om het ei te beschermen. Kleine vogeltjes legden eitjes die snel uitkwamen en ik verwonderde me over hoe prachtig de kleine vogeltjes waren. St Kevin, de professional in wachten, hielp me om mijn weg te zoeken tussen wachten en faciliterenNou ja, en wat al deze symbolische woorden betekenen, hoop ik de komende weken af en toe op te schrijven.
-
Meisjelief, je wordt gezien.
De afgelopen weken waren vol van onmacht en verdriet. Zo dat klinkt wel heftig. Op het moment dat het gebeurt ga je er gewoon doorheen voelt het als ‘zo gaat het nu eenmaal’.
Maar nu het wat langer duurt, merk ik dat ik moe ben.
Het is moeilijk als je klaar staat voor iemand en veel tijd vrij maakt, maar het is niet genoeg. Dit klinkt als een verwijt, dat is het niet. Het is eerder dat ik weet dat zij een thuis nodig heeft, maar dat ik alleen de ’tante’ rol kan bieden.
Daarom schrijf ik maar een klein gedicht. (meer…)
