Daar stond ik. Terwijl ik mijn collega’s vertelde over een etentje waar ik ooit voor uitgenodigd was. Terwijl ik vertelde over mijn ongemak toen ik ervoer dat ik geen aansluiting had met de mensen die naast me zaten omdat hun leven geen enkele connectie met dat van mij leek te hebben. Terwijl mijn collega’s gniffelden en voor zich zagen hoe ongelukkig ik aan tafel zat en zich soortgelijke situaties uit hun eigen leven herinnerden. Terwijl iedereen met me meegenoot toen een onverwachte wending na een speech plaatsvond en er een boeiend gesprek volgde tussen mij en de tafelgenoot die plotseling een echt mens bleek. Ik stond daar en zij tekende. Ze tekende wat ze hoorde. Mijn verhaal werd een tekening. Wauw!
Auteur: Charissa Bakema
-
Artiest in huis
Mufkeekje, sabon, die vierlippige mevrouw, tomaslachje. Zo maar wat uitspraken van de jonge artiest die ons huishouden beroert en onze hersens laat kraken.
Met verwondering en vol bewondering zie ik in de handen van de regenboogprins een windmolen ontstaan. En even later nog een. Vakkundig zijn beide molens in elkaar gezet. Even later komen er allerlei lego-mannetjes tevoorschijn. Eentje met vier hoofden. Een ander met twee paar benen. Weer een ander met een legoblokje tussen hoofd en lijf. Schaterend komt hij ze laten zien. ‘Grappig he?’ roept hij. Ik ben vooral onder de indruk. Heb ik een mini-Dali of Gaudí in mijn huis wonen? De manier waarop hij woorden en beelden verzint heeft absoluut te maken met hoe zijn hersenen werken, maar de uitkomsten zijn kunstig!
-
Plaats de wereld
Als je voor de voordeur staat lijkt het een prachtig, maar ook gewoon Hollands gebouw. Als je naar binnen gaat waan je je plotseling in Azië en Afrika.
Ik sta voor een oer-Hollands gebouw in het Drentse dorpje Vries. Om het gebouw staan grote houten bakken waarin verschillende groenten en planten groeien. Johan en Yvonne, de eigenaren vertellen me over het project. Wat een paar jaar geleden begon als een idee van twee betrokken en bevlogen mensen, is inmiddels een waardevol initiatief voor velen geworden. (meer…)
-
Ken je familieverhalen
Het kennen van onze familieverhalen en van onze geschiedenis is van vitaal belang voor ons, op welke leeftijd dan ook. Marshall Duke, psycholoog aan de Emory University in Atlanta, begon in de jaren negentig van de twintigste eeuw met een onderzoek naar de veerkracht van kinderen. Hij ontwikkelde samen met een collega een onderzoekslijst met twintig vragen, getiteld ‘Do you know’ die ze aan kinderen gaven om aan de weet te komen welke verhalen kinderen over hun gezin wisten. Hoe meer kinderen wisten, hoe veerkrachtiger ze bleken te zijn. Het kennen van de verhalen van hun familie was ‘de beste voorspeller van de emotionele gezondheid en het geluk van kinderen’. Ook bleek uit vervolgonderzoek bij deze kinderen na de aanslagen van 11 september 2001 in New York dat de kinderen die hoog op de schaal scoorden, die de geschiedenis van hun familie het best kenden – de successen en de tegenslagen – in tijden van traumatische ervaringen en stress het veerkrachtigst waren. Deze kinderen waren verbonden met een groter verhaal over hun leven, met een uitgebreider beeld en een uitgebreidere context van wie ze waren. Desmond & Mpo Tutu (uit: Het boek van vergeving)
-
Yebo, Sawubona, ik zie jou ook!
In addition, we have come to believe that if we distance ourselves from our own and others’ humanity, we will be better able to help others. We have therefore acquired ways of speaking about others with labels, so that we are left feeling no connection to them as human beings. Speaking about people by using labels turns human beings into objects that can be analysed, judged and scrutinised. Examples of such labels are ‘feminist’, ‘rebellious teenager’, ‘gay nurse’, ‘homeless man’, ‘negative team’, ‘unethical organisation’, ‘poor community’ and ‘violent nation’. Chene Swart – Re- authoring the world
-
Er blijft altijd een spoor
Het verhaal van buurvrouw Hans en de passiebloem leerde me de eindigheid van het bestaan te zien in de context van het leven. Het leerde me zien dat ik iets kan verliezen, maar dat er van het leven dat ik verlies altijd een spoor zal blijven.
-
Kerstgeschenk
Het is 24 december 2014. Ik word wakker van een hoog stemmetje dat mij vertelt dat het 8.00 is en twee kleine handjes die koud op mijn gezicht liggen. Als ik mijn ogen open doe zie ik een koud neusje en twee glinsterogen vlak bij mijn gezicht. Ik voel een soort vreemde traan in mijzelf opwellen. Het wezentje huppelt al weer weg richting de badkamer en stapt daar luid pratend in bad.
-
Daarvoor leef ik!
Gisteravond liep ik om 19.45 de hogeschool in waar ik werk. In de hal liepen her en der wat verdwaalde docenten en studenten die nog aan de slag waren. Ik liep door naar onze eigen Starbucks. Aan een aantal tafeltjes zat een groep studenten en docenten. Ik was uitgenodigd voor een nieuw initiatief. Niet voor studiepunten, niet voor geld, maar gewoon omdat mensen er zin in hadden. Een filosofie-groep.
Deze avond stond het boek ‘De zin van het bestaan’ van Victor Frankl centraal. Ik werd deelgenoot van een boeiend gesprek. -
Medema blogt over verhalenkathedraal
Verhalen aan elkaar vertellen is een stukje van je leven delen. Charissa Bakema weet veel van het leven, maar kan daar ook wat mee. Ze vertelt, vaak verbazend openhartig, verhalen uit haar eigen levensrijkdom. Maar ze deelt ook met de lezers van haar boek een brede selectie van allerlei verhalen van anderen – waarbij je vaak voelt dat het je bij de strot grijpt, of subtiel aanraakt, of je gedachten zomaar op een ander spoor zet, of je een heel ander beeld laat krijgen van iemand die je net in beeld dacht te hebben… Lees verder op de site van Henk Medema.
-
Reacties op mijn boek ‘De verhalenkathedraal’
‘Ik lees telkens tussendoor een verhaal, sla alle tussenstukken over’
‘Ik lees eigenlijk weinig, maar was hier zo helemaal ingedoken dat ik’m dag twee al uit had.’
-
Kerst met familie.
Ieder jaar denk ik heel goed na over de feestdagen. Hoe ga ik ze vullen? Wie ga ik zien? Mijn moeder en vader, zusje en zwager? Oude tante? Schoonouders? Lekker chillen met vrienden? Of gewoon eventjes een paar dagen naar Barcelona?
(meer…) -
Pietenschaamte?
Onze twee maandelijkse mooie bruine stuiterballen waren afgelopen weekend bij ons. Extra stuiterend ook nog eens omdat vriend Sint in het land was.
We probeerden ze te mijden, maar toch konden we er niet aan ontkomen dat in iedere openbare ruimte Pieten en Sinten rondliepen. (meer…)
