Zes jaar geleden hing ik rond kerst een ster met een lichtje er in voor het raam en dat was het. Ons huis was heerlijk kaal en ik besteedde zo min mogelijk aandacht aan het feest. Helaas is dat afgelopen sinds de Regenboogprins bij ons woont.
ik weet nog dat ik me voelde bezwijken toen zijn grote blauwgroenbruine ogen mij glanzend van plezier aankeken terwijl hij vroeg wanneer we de kerstboom gingen opzetten. Nu al weer vijf jaar lang staat er dus met kerst een groene spar in onze huiskamer. Eerst met kluit, later zonder, toen ik had ontdekt dat ik hem toch niet meer netjes terugzette in een tuin of bos.
Dit jaar vonden vrienden dat ik beter een kunstkerstboom kon kopen, dat was beter voor het milieu. Vol afgrijzen luisterde ik naar ze. Een kunstkerstboom is voor mij een soort toppunt van lelijkheid. Maar goed, het milieu is natuurlijk wel belangrijk. Dus ik ging op zoek naar meer informatie. (meer…)
Morgen haal ik de tentoonstellingsfoto’s van de muur van de kunstuitleen Emmeloord. Eigenlijk zou de tentoonstelling nog tot 3 januari daar te zien zijn, maar het gebouw is leeg tijdens de kerstvakantie. Dus het is handiger om ze nu op te halen.
Maar… eind januari gaan we bij Vitree brainstormen wat er nog meer kan met de foto’s, Boter bij de Vis en meer…eind Februari gaat de tentoonstelling naar theater Cultura in Ede, April naar Almere en mei naar de Christelijke Hogeschool Ede.
En er zijn ook al ideeën voor september.
Een paar dagen geleden kwam ik een bericht, een gedicht en een afbeelding tegen. Geïnspireerd door een verhaal dat ik opgeschreven heb in de Verhalenkathedraal, heeft Bindert doorgezocht. Hij vond een gedicht en een schilder die hetzelfde verhaal op hun eigen manier vertolkten. En hij schreef er zelf over. Ik mocht het van hem hier publiceren.
Clive Hicks Jenkins
St. Kevin and the blackbird
And then there was St Kevin and the blackbird.
The saint is kneeling, arms stretched out, inside
His cell, but the cell is narrow, so
One turned-up palm is out the window, stiff
As a crossbeam, when a blackbird lands
And lays in it and settles down to nest.
Kevin feels the warm eggs, the small breast, the tucked
Neat head and claws and, finding himself linked
Into the network of eternal life,
Is moved to pity: now he must hold his hand
Like a branch out in the sun and rain for weeks
Until the young are hatched and fledged and flown.
Zand is er, maar liefst 4000 kubieke meter uit het Markermeer is door 35 kunstenaars omgezet in drie hallen vol sculpturen die oud- en nieuwtestamentische verhalen vertellen. En wat de interpretatie van deze verhalen voor invloed had op Europa.
Aad Peters, de samensteller en eigenaar van de tentoonstelling in Elburg, is een verhalenverteller en dat merk ik als ik langs de beelden dwaal. Oude deuren, knokige olijfbomen, koffers, vioolkisten, horens van dieren, geweien, oude huiden, flessen (met geesten daarin?) liggen half verborgen in het zand. Het is alsof de wind net zo lang tegen de zandkorrels heeft geblazen tot het verleden zich via de voorwerpen en reuze sculpturen Openbaarde. Maar nooit helemaal want een deel blijft verborgen in het duin.
Ik passeer de sculptuur (of is het een decor?) ‘Avondland’. Het beeld raakt me direct. Een tijd lang staar ik naar het kreupelhout vol pokdalige wortels en de roestige crucifixen en daartussen het meisje van zand. Ik denk na over wat de kunstenaar me wil vertellen. Vertelt deze over de geschiedenis van Europa?
Zand is er, maar liefst 4000 kubieke meter uit het Markermeer is door 35 kunstenaars omgezet in drie hallen vol sculpturen die oud- en nieuwtestamentische verhalen vertellen. En wat de interpretatie van deze verhalen voor invloed had op Europa.
Aad Peters, de samensteller en eigenaar van de tentoonstelling in Elburg, is een verhalenverteller en dat merk ik als ik langs de beelden dwaal. Oude deuren, knokige olijfbomen, koffers, vioolkisten, horens van dieren, geweien, oude huiden, flessen (met geesten daarin?) liggen half verborgen in het zand. Het is alsof de wind net zo lang tegen de zandkorrels heeft geblazen tot het verleden zich via de voorwerpen en reuze sculpturen Openbaarde. Maar nooit helemaal want een deel blijft verborgen in het duin. (meer…)
Mijn zus schildert al enkele jaren. Ze maakt vlekken op papier met aquarelverf en acryl en tovert allerlei beelden uit de vlekken. Fantasierijke figuren komen er tevoorschijn. Ik vond het inspirerend en begon er ook mee. De Regenboogprins vond het ook wel interessant en deed ook mee. We werkten op aquarelpapier. Toen de vlekken droog waren gingen we tekenen. Er ontstonden dansende aliens, olifantjes, draken, flubberwormen. Een van de schilderijtjes van de Regenboogprins vond ik erg mooi.
Regenboogprins
Hij had een gevaarlijke spin met daarnaast een flamingo gemaakt. Aangezien ik houd van flamingo’s in al hun kracht, schoonheid en tegelijkertijd lelijkheid en krakkemikkigheid, maakte ik een foto en zette hem online.
En toen gebeurde er iets onverwachts – een kunstenaar wilde het schilderijtje kopen.
Ik ging in gesprek met de Regenboogprins en die wilde zijn schilderij wel verkopen. Na een overleg had hij zijn prijs bepaald. Vijf euro vijf werd het.
De kunstenaar koper vroeg of de Regenboogprins nog een bijschrift wilde maken. Dat heeft hij gedaan en zo zijn beeld en bijschrift met zorg ingepakt en naar de koper gegaan.
Ook dit ging op een bijzondere manier, maar daar vertel ik in een volgende blog over.
Gisteren verzorgde ik een creatieve lezing bij SIK, studenten in kringen, tijdens hun jaarlijkse bezinningsbijeenkomst. Het thema was ‘wees allen eensgezind’ n.a.v een hoofdstuk (3) uit de bijbel van het eerste boek van Petrus. Een thema wordt voor mij pas interessant als er spanning in aangebracht wordt. Wat gebeurt er als je eensgezindheid tegenover verscheidenheid plaatst? Ik ging op zoek naar artikelen die me inspireerden en kwam een lezing tegen van Dom Bernardus Peters waarin ik de volgende wijze woorden las.
De verschrikking van een dictatoriaal bewind is dat het elke verscheidenheid weg probeert te nemen! Uniformiteit is de verstikkende dwang van overheersing. Eenheid in verscheidenheid lijkt zo’n vanzelfsprekend iets maar de geschiedenis van de mensheid, ook die van de kerkgemeenschap, laat tot op de dag van vandaag zien dat wij eerder geneigd zijn om de nadruk te leggen op eenheid dan op verscheidenheid. De echte cultuur van ontmoeting bestaat slechts wanneer wij tijd en ruimte maken voor de ontmoeting met God. Het is vanuit die intimiteit dat Jezus tot ons zegt: Ga, uit naar de ander toe, over de verste grenzen heen. Die ontmoeting met God is fundamenteel wil je de verscheidenheid van anderen kunnen laten bestaan want God heeft jouw eigenheid immers lief: niet zo maar of omdat Hij niet anders kan. Neen, Hij heeft ieder van ons lief omdat Hij ons geschapen heeft zoals we zijn! (Dom Bernardus Peeters, abt van Abdij Koningshoeven, in Nieuw Wij, 28-10-2014)
Wat ik er uit haal is dat eenheid tot stand komt als je leert omgaan met verscheidenheid en deze accepteert als een gegeven. Een wijze gedachte, maar hoe ziet dat er dan uit?
In gesprek met studenten kwamen er verschillende boeiende gedachten naar voren. Zo zei een meisje dat verscheidenheid een vanzelfsprekendheid voor haar is omdat ze alles en iedereen in kleuren ziet. Iedere persoon die ze tegenkomt duidt ze via een kleur. Een jongen zei dat het voor hem ging over zijn ‘ik’ ten opzichte van de ander. Zijn ‘ik’ sluit in of uit en heeft anderen nodig om dit bij te stellen. Weer een ander benoemde dat het voor hem ging om ruimte voor authenticiteit maar dat dit niet kon zonder af te stemmen met anderen. Eigenlijk herkenden we allemaal in onszelf een verlangen naar verbondenheid en ontdekten dat ‘eensgezindheid’ misschien niet zo zeer gaat om ‘er hetzelfde van vinden’ maar om het toelaten van wie anders dan je is. Dat het gaat om de bereidheid elkaar te ontmoeten.
Okay, die bereidheid is er, vonden we samen. Maar hoe dan verder?
Dom Bernardus schrijft dat het ontstaat vanuit de ontmoeting met God. Vanuit de intimiteit van de ontmoeting met de Stem van de Liefde, kunnen we iets begrijpen van Jezus die zegt: ga uit naar de ander toe, over de verste grenzen heen. Het is een persoonlijke vraag voor iedereen wie dit is. En vanuit de intimiteit van de ontmoeting met God wordt deze opdracht misschien minder beangstigend.
Annemarie Haverkamp
Het was een bijzondere ochtend. Toen ik gisteren thuiskwam las ik een tweet met daaraan een klein krantenknipsel en ik dacht: dit is de kroon op de dag. Deze gast heeft het helemaal begrepen. Het verhaal raakte vele lezers. Ik deel het graag. Laat de verstandelijk gehandicapte Job je inspireren.
Sinds 2 November hangen 16 foto’s bij Kunstuitleen Emmeloord aan de wand. Als theatermaker is dat een beetje vreemd, omdat ik gewend ben aan het eind van een voorstelling alles weer in te pakken en weer mee naar huis te nemen.
Een deel van mijn leven met mijn lief en de Regenboogprins is dus te zien in Emmeloord.
Op 2 November hebben we een prachtige opening beleefd, een opening waarin we samen de waarde van ‘it needs a village to raise a child’ leerden kennen.
‘Het is vandaag de slechtste dag van mijn leven!’ zegt de Regenboogprins boos terwijl hij de tranen wegveegt. Hij rondde vandaag zijn Cito-toets voor groep acht af en kreeg daarna een woede aanval. Ondanks dat het wel weer goed was, raakte hij nog erg overstuur toen we in de auto naar huis reden. (meer…)
Zondag 3 November. Een dag tussen twee feestjes in. Op 2 November opende mijn tentoonstelling ‘bijzonder gewoon’. Zo’n 50 bezoekers voelden zich geraakt door de foto’s, maar ook door de welgekozen muziek van kleinkunst duo ‘boter-bij-de-vis’ en de columns die ik voorlas. Het was een moment dat we ons realiseerden dat ‘It takes a village to raise a child’ niet zo zeer over organisatie, dan wel over community gaat. Vandaag rust ik even uit want morgen is opnieuw een bijzondere dag. (meer…)
Een paar jaar geleden vroeg ik mij af of de keuze om pleegouder te worden, wat betekende dat ik veel energie in één kind zou gaan steken, ook iets zou kunnen betekenen voor het grotere geheel. Ik was gewend om in de publieke ruimte te werken met theater, workshops, lezingen en trainingen. Eerlijk gezegd was ik een beetje bang dat ik helemaal niet in staat zou zijn om zoveel energie te steken in 1 mensje. Ik was bang dat ik mezelf niet genoeg weg zou kunnen cijferen. (meer…)
Eigenlijk had de prins vandaag een prima dag. Een dag waarin hij alle lessen meedeed en hij superleuke complimenten kreeg. Maar op het laatst gebeurden er een paar dingen tegelijk die hem uit zijn evenwicht brachten. Andere kinderen dan hij wonnen de tekenprijzen, geen boekenruilmarkt dit jaar en pas morgenmiddag, de laatste dag voor de vakantie – speelgoed middag. Dat was teveel van het goede. Zijn reptielenbrein trad in werking en de prins gooide zijn frustratie er uit. (meer…)
ik weet nog dat ik me voelde bezwijken toen zijn grote blauwgroenbruine ogen mij glanzend van plezier aankeken terwijl hij vroeg wanneer we de kerstboom gingen opzetten. Nu al weer vijf jaar lang staat er dus met kerst een groene spar in onze huiskamer. Eerst met kluit, later zonder, toen ik had ontdekt dat ik hem toch niet meer netjes terugzette in een tuin of bos.
