Auteur: Charissa Bakema

  • De dag er tussenin.

    De dag er tussenin.

    Zondag 3 November. Een dag tussen twee feestjes in. Op 2 November opende mijn tentoonstelling ‘bijzonder gewoon’.  Zo’n 50 bezoekers voelden zich geraakt door de foto’s, maar ook door de welgekozen muziek van kleinkunst duo ‘boter-bij-de-vis’ en de columns die ik voorlas. Het was een moment dat we ons realiseerden dat ‘It takes a village to raise a child’ niet zo zeer over organisatie, dan wel over community gaat.  Vandaag rust ik even uit want morgen is opnieuw een bijzondere dag.  (meer…)

  • Buitengewoon bijzonder hoe dingen soms gaan.

    Buitengewoon bijzonder hoe dingen soms gaan.

    Een paar jaar geleden vroeg ik mij af of de keuze om pleegouder te worden, wat betekende dat ik veel energie in één kind zou gaan steken, ook iets zou kunnen betekenen voor het grotere geheel. Ik was gewend om in de publieke ruimte te werken met theater, workshops, lezingen en trainingen.  Eerlijk gezegd was ik een beetje bang dat ik helemaal niet in staat zou zijn  om zoveel energie te steken in 1 mensje. Ik was bang dat ik mezelf niet genoeg weg zou kunnen cijferen.
    (meer…)

  • Het echte brein en het reptielenbrein.

    Het echte brein en het reptielenbrein.

    Eigenlijk had de prins vandaag een prima dag. Een dag waarin hij alle lessen meedeed en hij superleuke complimenten kreeg. Maar op het laatst gebeurden er een paar dingen tegelijk die hem uit zijn evenwicht brachten. Andere kinderen dan hij wonnen de tekenprijzen, geen boekenruilmarkt dit jaar en pas morgenmiddag, de laatste dag voor de vakantie – speelgoed middag. Dat was teveel van het goede. Zijn reptielenbrein trad in werking en de prins gooide zijn frustratie er uit. (meer…)

  • De promotie is begonnen.

    Ik heb zo’n lijstje met dingen die ik graag wil. Zodra een van mijn wensen past bij een intern verlangen voel ik de kracht in mij om iemand die me kan helpen te benaderen een van mijn dromen te realiseren. Zo kwamen het afgelopen jaar, Simone mijn vriendin, mijn dagelijks leven, Vitree en mijn droom om een expositie te starten die inspireert bij elkaar.

    De promotie is gestart. Welkom! Via de link kun je het persbericht lezen.

    https://noordoostpolder.nieuws.nl/cultuur/23390/expositie-bijzonder-gewoon-van-charissa-bakema/

     

  • Een slechte dag?

    Een slechte dag?

    ‘Hij heeft een lastige dag’ appt zijn begeleider me. ‘Hij had een lastige zware dag’ zegt zijn meester als ik hem ophaal van school. Een wit hoofd met blauwe kringen er onder staart mij aan. In de auto zegt hij ‘het was een slechte dag, ik deed veel slecht vandaag’.  Ik zeg: ‘neem eerst maar even een dropje!’ (meer…)

  • Nurdius en de museum mevrouw (die het kinderfeest per ongeluk stuurt).

    Nurdius en de museum mevrouw (die het kinderfeest per ongeluk stuurt).

    Afgelopen woensdag vierde de regenboogprins zijn kinderfeest. Beter laat dan nooit. Ik weet niet precies hoe andere ouders dit ervaren, maar ik kan er van te voren al erg tegenop zien, al had de prins slechts vijf gasten uitgenodigd. Maar goed, natuurlijk gunnen wij onze telg een superleuk feest, dus ik vond via het internet een naar mijn idee superleuke kindertentoonstelling.

    (meer…)

  • Gelezen: Het zoutpad.

    Gelezen: Het zoutpad.

    In juni sprak ze er al over. Mijn vriendin met wie ik graag door de bossen struin las ‘het zoutpad’ over een echtpaar in Engeland dat het South-West-Coast pad gaat lopen omdat de twee geen huis en geen inkomsten meer hebben.

    Ik kreeg het boek van haar voor mijn verjaardag en heb het de afgelopen week gelezen. Naast mijn verbazing over de bijzondere wandeling en mijn verbijstering over hoe snel een mens alles kwijt kan zijn, raakte de schrijfster me in hoe ze de natuur beschreef. De natuur zoals je die meemaakt als je je er helemaal in onderdompelt. Blijkbaar kan dat alleen maar als je echt bereid bent om niet voor weersomstandigheden weg te vluchten en langere tijd echt buiten te leven. Is het boek een aanrader? Ja.

    Waarom? Misschien wel het meest omdat het zo gewoon is. Het boek beschrijft de reis. Een reis vol kleine menselijke verhalen. Met een paar magisch realistische gebeurtenissen erbij, maar eigenlijk is het feit dat dat gebeurt ook best gewoon. De dagen bestaan uit, lopen, eten en slapen. En tijdens dat gewone, dagelijkse lopen, gebeurt datgene wat ze nodig hadden om hun leven verder te kunnen leven. Dat is heel spiritueel eigenlijk.

     

     

  • Sterke verhalen!

    Sterke verhalen!

    Vandaag ben ik te gast bij de Noorderlichtkerk in Rotterdam om een rol te spelen tijdens de startzondag van deze kerk. Ik mag met de deelnemers aan de slag rond bijbelverhalen. De afgelopen weken dwaalde ik rond in mijn eigen geschiedenis met bijbelverhalen. Het ene na het andere verhaal kwam bovendrijven. (meer…)

  • 12

    12

    De regenboogprins is 12 jaar geworden. En dat merken we. Vakkundig wordt regelmatig overlegd over allerlei zaken die belangrijk zijn zoals bedtijd, computertijd en de hoeveelheid lekkere dingen je mag op een dag.

    Waar we vorig jaar vooral met hem probeerden te bouwen aan een goede band met klas- en clubgenoten, merken we nu dat hij zich bewust begint te worden van groepsdynamische processen en daar ook tactisch en strategisch in participeert. (meer…)

  • De dominee speelt.

    De dominee speelt.

    ‘Spreek die tekst eens uit als een glazenwasser? En nu als een beer? En beeld wat je zegt eens uit?’ Ik ben uitgenodigd bij een werkgemeenschap van zo’n 20 predikanten die  met theater aan het werk willen.

    (meer…)

  • Saman Amini

    Ik kreeg het boek voor mijn verjaardag: ‘Samenloop van Omstandigheden’ van Saman Amini. Ik raakte onder de indruk van de woorden van Saman en de tekeningen van Tom Jager. De woorden zongen, struikelden, gleden als een dans. De tekeningen bevestigden en kleurden de sfeer. Ik bekeek een interview met Saman en raakte geboeid. Nu struin ik het net af naar filmpjes en andere sporen die Saman achterlaat. Mooi cadeau, boeiende artiest.

  • Kleine liefde.

    Ik ben op bezoek bij de Hartenberg van ‘S Heeren Loo om een project te evalueren. Terwijl ik met mijn sparringpartner herinneringen deel, komt een kleine gedrongen man van in de 40 samen met zijn verstandelijk gehandicapte puberzoon de ruimte binnen. Ze zien eruit alsof ze blij zijn elkaar te zien, zonder dat ze lachen of praten. Ze passeren mij waardoor ik niet precies kan zien wat er vervolgens gebeurt, maar even later komen ze samen, de vader met een gebakje in zijn hand, mij weer voorbij en nemen plaats aan de tafel tegenover mij. (meer…)