Een verhaal bij het beeld
Een potje in het zand. Een kleine jongen erbij. Een vrouw loopt richting de zee. Aan haar vast een doek vol rafels, wit en rood. De rafels lijken netten of webben, ze eindigen of beginnen in de pot. De Jongen maakt er deel vanuit. Er is ook een gat in het beeld. Een gebroken wit gapend gat.
Ik maakte deze collage ergens afgelopen jaar. Ik moest sterk denken aan een oud bijbelverhaal over de weduwe van Zarfath, waar een vrouw haar laatste beetje olie gebruikt om een profeet die haar daarom vroeg te eten te geven. De keuze die ze maakte leverde haar op dat de bodem op het kruikje olie dat ze nog had nooit meer zichtbaar werd. Ik weet alleen niet zo goed waarom ik aan dat verhaal moet denken,
Misschien is het omdat soms mijn eigen kruik olie (mijn energie en dat wat ik kan geven) als schaars voelt? Ik zou kunnen zeggen. Ik ben aan het veranderen ten opzichte van de Regenboogprins die groter wordt. Die ruimte in begint te nemen voor zichzelf en tegelijk nog heel graag kind wil zijn en daarmee dus ook me de vraag stelt dat ik nog de zorgende moeder moet zijn. Met vele draden voel ik me met hem verbonden. Met liefde zorg ik nog voor hem.
Maar ‘de zee’ roept ook. Roept over reizen en schrijven en ruimte en vrijheid en over het anders. En wat vertelt het verhaal van de weduwe van Zarfath? Vraagt dat van mij om de weinige olie gewoon te blijven geven omdat het nooit op zal raken? Dat er altijd genoeg liefde en energie zal zijn? Ik ben benieuwd hoe andere ouders van opgroeiende (pleeg)kinderen deze periode beleven.
Wat vertelt de collage jou? Misschien wel iets totaal anders. Ik ben benieuwd.
