Veertjeslicht

De opdracht luidde: Begin een kleine verzameling items die zich verhouden tot de thematiek. Een klein dingetje/schrijfsel/beeld/verwijzing/citaat. Geen hele verhandelingen.

Ik doe mee aan een leergang muzisch werken van Musework. Door de muzen geïnspireerd, werken  we al spelend, en uitwisselend aan professionele ontwikkeling. Het is iedere keer weer zo heerlijk om erbij te zijn en op deze manier te mogen leren. Inmiddels ben ik al op weg naar de laatste bijeenkomst. Het thema waar ik mee aan de slag ben is het thema ‘onvermogen’. Hoe kan ik dat een plek geven in mijn werk? Wat levert het op als er ruimte is voor onvermogen?
Als je met zo’n thema aan de slag gaat op een muzische manier, dan ga je eigenlijk al voelend en verkennend en verbeeldend te werk. Het is nooit een rechte lijn. De vormen die we gebruiken wijzen eerder omwegen dan rechte wegen. Toch is het rijk. Want via de muzische weg leer je een thema of vraag van allerlei kanten en in allerlei lagen kennen.

De inspiratie van vandaag was een stukje muziek waar ik spontaan op begon te tekenen.  Mijn pen draaide en maakte krullen, als een veertje zo licht bewoog mijn pen over het papier. Ik kreeg het beeld van een veertje, dat op de wind meegedragen wordt. Ondertussen bedacht ik me: welke muziek is dit ook al weer? Toen het nummer was afgelopen keek ik op mijn telefoon: ‘Theme from Schindlers List’ zag ik. Een moment was ik in de war. Schindlers List. Een film met een loodzwaar thema. De holocaust. En mijn veertje dan? Had ik de muziek verkeerd verstaan? Kun je muziek verkeerd verstaan? De schoonheid en lichtheid van dat veertje stond in schril contrast met wat er in de film gebeurde. Ik dacht aan een strofe uit een gedicht  van Emily Dickinson “Hoop is the thing with feathers”.

Hope is the thing with feathers-
that perches in the soul-
And sings the tune without the Words-
and never stops-at all-

Als ik terugkom op mijn thema ‘onvermogen’  en de inspiratie van vandaag tot mij laat spreken is het alsof iets tegen mij zegt.. het leven kan soms heel erg zwaar zijn en er kan enorm veel onrecht zijn waar je je niet tegen opgewassen voelt… toch zullen er altijd veertjes zijn. Die niet te vangen zijn door de wind die waait. Ze zijn licht, ze hangen in de lucht, ze bewegen mee zonder iets van hun eigenheid te verliezen. Ze confronteren doordat ze er zijn en ze dragen de hoop met zich mee. Hoop op dat wat leven geeft.