Deze uitspraak van Leonardo da Vinci kwam ik tegen:
De dieren lijden en hun gejammer vervult de lucht. De bossen vallen ten prooi aan vernietiging. De bergen worden opengescheurd voor de metalen die in hun aderen groeien. En de mens looft en prijst degenen die aan de natuur en aan de mensheid de grootste schade berokkenen.
Ik rijd in mijn auto en de mensen om wie ik geef dolen door mijn gedachten. Mensen met wie ik leef, mensen met wie ik werk of werkte. Hoe heb ik ze gezien? Heb ik ze genoeg gezien? Heb ik naar ze geluisterd? Heb ik mijn eigen kwetsbaarheid met ze gedeeld? Ik weet het niet. Zo vaak ook luister ik niet, zie ik niet, negeer ik mijn gevoel, ben ik eigenwijs. Ik lijd aan mijn eigen falen.
Gisteren deelde een goede vriend bovenstaand filmpje op Facebook. Een man staat geblinddoekt ergens in een winkelstraat. Zijn armen zijn gespreid. Naast hem staan twee bordjes. Op de ene staat:
I am a moslim and I’m Labeled as a terrorist.
En op de ander:
I trust you, do you trust me? Give me a hug.
Voor mij betekende het zien van het filmpje veel. Zowel het herkennen van de pijn die stigmatisering op kan leveren voor individuen als de bevestiging dat ieder mens, met welke culturele of religieuze achtergrond ook, een antwoord van vrede en verzoening kan geven op onrecht.
Stel je hebt een zusje. Een klein zusje waar je toen ze klein was mee speelde en soms ruzie mee maakte. En toen ze groter werd zag je dat ze langzaam maar zeker wegkwijnde omdat ze gepest werd. Je probeerde haar te helpen, maar je kon niet altijd in de buurt zijn. Je voelde je machteloos. En op een dag stapte ze uit het leven.
Ze waren veilig dachten ze. Ze waren immers Arische vrouwen. Maar op 27 Februari 1943 werden hun mannen, die Joods waren, opgehaald en opgesloten in de Rosenstrasse in Berlijn. Zonder pardon. Van het ene op het andere moment waren de vrouwen en moeders partnerloos.
Vandaag was ik in het Mauermuseum in Berlijn. Het kleine rommelige museum barstte bijna uit zijn voegen. Ieder kamertje ging vol met foto’s en grote lappen tekst in het Duits, Frans en Engels.
Hoe helend kunnen woorden zijn?
Hoe helend muziek?
if there is a light , you can’t always see
And there is a world we can’t always be
Ik kijk naar een groot geordend plein vol grijze stenen rechthoeken. Het holocaustmonument in Berlijn. een plein vol grafstenen staart me met holle ogen aan als was ze een verloren gegane stad. (meer…)
Soms is het lijden niet te delen. Een vader zweeg jarenlang omdat zijn vrouw tijdens WO2 werd opgepakt.
Dit filmpje en artikel kwam ik tegen op Facebook. Het verhaal vertelt zichzelf:
Vandaag is het Aswoensdag, Na het uitbundige carnaval zetten de mensen hun maskers weer af en tekenen een askruisje op hun voorhoofd. Over 40 dagen is het Pasen. Sommigen van ons vasten tijdens die 40 dagen. Vroeger betekende dat dat je bepaalde etenswaren niet at. Tegenwoordig kun je ook 40 dagen geen social media, 40 dagen geen alcohol of andere dingen kiezen. Ook ik wil iets met de komende tijd doen.
Deze maanden zit ik geregeld in allerlei kamers en zaaltjes en breng mensen bij hun eigen verhalen. In verwondering luister ik vervolgens naar de rijkdom die me vanuit die verhalen wordt aangereikt. Barrières van intelligentie, subculturen en leeftijden verdwijnen en een bijna gewijde intieme sfeer ontstaat. Mensen buigen zich naar elkaar toe en luisteren aandachtig. Het verhaal van de ander haakt aan eigen belevenissen en ervaringen.
De waarde van de belevenissen rondom de koekjestrommel uit het ouderlijk huis wordt niet gezegd, maar wel vertelt. De waarde van dingen die gedaan, gegeven en ontvangen zijn dringt door in het hart.
‘release the river!’ Roept er iets in mij op zo’n avond.
En ‘Be loud my soul!’. Breek door de barrières van gewoonten, afstanden, leeftijden, rollen, geloven en meer heen. Vertel!