Vandaag bezochten lief, regenboogprins en ik de Dom van Aken. Om de kathedraal heen cirkelden de daklozen van de stad. Het was steenkoud en ik vond het verschrikkelijk ze te moeten zien. Bij meerdere van hen herkende ik psychische problemen. Een mevrouw liep met 1 kapotte schoen voor me uit. Een meneer riep dwingend naar de mensen om hem heen ‘maar geef dan toch wat’. We liepen door en gaven verschillende mensen het losse geld dat we bij ons hadden. Toen we een kerkje binnen liepen om te bekijken, kwam de dwingende meneer er even later ook binnen. Hij bleef in het voorportaal, leek geleerd te hebben dat hij de kerk verder niet in mocht. (meer…)
Maand: februari 2018
-
40 dagen: Eenvoudig leven met zuster Leonie.
Photo by Sarah Dorweiler on Unsplash Vroeger hielp mijn goede vriendin Marjolein regelmatig bij de zusters van Augustinessen in Amsterdam. Ze hielp mee met het koken en serveren van maaltijden. Ik vond het altijd magisch klinken als ze erover vertelde. Zag in mijn fantasie de stevig in hun schoenen staande zusters in plat Amsterdams in gesprek met allerlei stadsnomaden. Mijn vriendin ernaast, ook in het plat Amsterdams en samen grappen makend en zorg bieden aan wie dat nodig had. Daarna heb ik lang niet meer aan de zusters gedacht, alleen als ik oude zustertjes bij ‘meisjesstad’ (opvanghuis voor vrouwen en jonge kinderen) zag lopen, dacht ik aan ze en bewonderde ze om wat ze deden.
-
40 dagen; Simone Weil – liefde en solidariteit.
In de eerste week van de 40 dagen tijd schreef ik een aantal blogs over Ebba Pauli die in haar boek ‘De kluizenaar’ op zoek ging naar hoe ze het goede leven kon leiden. Ik las eigenlijk telkens dezelfde boodschap; namelijk dat de wereld een vraag aan je stelt die je te beantwoorden hebt. Dat die vraag niet zo maar beantwoord is, dat er in feite misschien wel veel meer vragen komen als je tracht de vraag te beantwoorden en dat lijden bestaat en je er mee moet dealen, hoe dan ook en dat de weg daarin openheid en ontvankelijkheid is. (meer…)
-
40 dagen, zondag: Welkom!
Vandaag is de 2e zondag in de 40 dagentijd voor Pasen. Op zondag post ik een liedje. Het lied waar ik vandaag voor kies is ‘Welkom’ van Stef Bos. Een liedje over liefde, over belonging, over verbondenheid. De liefde van ouders voor kinderen, en meer nog, de liefde van kinderen voor hun ouders is een band die ondanks wat er ook allemaal in mis kan gaan, sterk is. Deze liefde wordt tot een zegen voor anderen als we er volmondig ja tegen zeggen en dat ja Leven (zie vorige blog).
-
40 dagen: David Steindl Rast: liefde!
Wat is liefde?
De definitie die David Steindl Rast er aan geeft is dat je ‘ja’ zegt tegen ‘belonging’ en dat je dat ‘ja’ leeft. ‘To belong’ , ik kan er geen goed Nederlands woord voor vinden. (meer…)
-
40 dagen; David Steindl Rast; twee pelgrims.
Vandaag reed ik in mijn auto naar mijn werk en dacht na over een aantal mensen die ik heb ontmoet de laatste tijd. Mensen die mijn tocht door het leven vertragen, doordat ze niet zo snel kunnen denken, doordat ze ziek zijn, doordat ze mijn constante zorg vragen (lief regenboogprinsje), doordat ze geen zin hebben om naar me te luisteren, doordat ze een andere visie hebben op de dingen dan ik. Ze zorgen ervoor dat ik minder snel kan werken, dat ik na moet denken over wat ik wel en niet kan doen, dat ik me schuldig voel als ik mensen te lang niet spreek. Ik reed in de auto en was ze dankbaar, deze mensen. Ze helpen me namelijk om stil te staan, langzamer te gaan en in te zien dat het leven om iets anders draait dan vooruit gaan. (meer…)
-
40 dagen: David Steindl Rast – LEEF!
‘ It’s no sin to be glad you’re alive!’
Deze zin staat op een mok vol springende kikkers die ik ooit bij een afscheid kreeg van een jong theaterteam dat ‘het merg uit het leven zoog’. Ik drink er nog regelmatig koffie uit en altijd denk ik even na over de zin die ik op dat moment eveneens tot me neem. Hoe vaak ben ik eigenlijk bewust en vol aan het leven? Ik kan mezelf heel makkelijk verliezen in doelgerichtheid, loyaliteit en allerlei dingen die ook nog moeten worden bereikt. Volgens brother David Steindl Rast zijn er een paar stappen essentieel om het volle leven te leven. (meer…)
-
40 dagen: Brother David Steindl Rast over ‘the great song’.
Photo by Ravi Shekhar on Unsplash Ooit
Begon God te zingen.
Ooit zongen Engelen mee.
Ooit voegden vogels in
en wolven
-
40 dagen; Ebba Pauli geeft stokje door aan David Steindl Rast.
Ja, dat was een mooi plan. 40 dagen Ebba Pauli. 40 dagen kluizenaarsverhalen over levenskunst. Maar ik kan het boekje niet meer kopen en de filmpjes zijn op. Ik kan geen verhalen meer vinden op internet. Dus change of plan! (meer…)
-
40 dagen: de levensparel (Ebba Pauli)
Een oude vrouw beklom moeizaam de tien trappen van het oude flatgebouw waar de kluizenaar woonde. Bij de verdieping waar ze moest zijn bleef ze even uithijgen en keek uit over de stad. Ze zag de wijk waar haar dochter woonde met haar kinderen. Ze zag de school van haar kleinkinderen. Ze zag het centrum waar haar zoon een duur appartement bewoonde. Ze zag haar eigen oude stadswijk waar ze nu al bijna 50 jaar woonde. Ze keek naar de lucht boven de skyline. Een goudrode gloed hing boven de stad. (meer…)
-
40 dagen: zondag! Als de liefde maar blijft winnen.
Tijdens de 40-dagen tijd blog ik over de verhalen van Ebba Pauli in haar boek ‘De kluizenaar’. Maar op zondag post ik een video met een liedje over levenskunst. Vandaag het nummer ‘Als de liefde maar blijft winnen’ van Daniel Lohues, uitgevoerd door Stefanie Struijk en het Noordpoolorkest. Daniel Lohues vind ik een van de beste vertolkers van hoe we het gewone leven ervaren. Omdat niet iedereen Drents verstaat heb ik voor deze uitvoering gekozen, maar luister als je het mooi vindt vooral ook het origineel.
-
40 dagen Ebba Pauli: goed worden
Photo by Alex Harvey on Unsplash Er was eens een vrouw. Een hardwerkende vrouw. Ze ging iedere dag naar haar werk, zorgde voor haar kinderen, besteedde aandacht aan haar man. Belde haar vrienden en vriendinnen, organiseerde buurtmaaltijden en gaf altijd wat aan collectanten die aan de deur kwamen. Ze steunde ‘artsen zonder grenzen’, had een adoptiekind via Compassion en World Vision. Het was zo’n vrouw waar iedereen bewonderend naar keek en zich afvroeg hoe ze het allemaal redde. Op een dag zei haar buurvrouw ‘wat ben je toch een goed en nobel mens’. De vrouw glimlachte; maar toen ze thuis moe op de bank zat bleven de woorden van de buurvrouw in haar hoofd rondcirkelen en ze vroeg zich af waarom. Ze had liever niet gehad dat de buurvrouw dat had gezegd. Nu leek het net alsof zij een goed en nobel mens wilde zijn. (meer…)
